29 აგვისტოს, პარიზში, 2024 წლის ზაფხულის პარალიმიური თამაშების პირველივე საშეჯიბრო დღეს, საქართველოს დელეგაციამ მედალი მოიპოვა. ბრინჯაო ჩვენს ქვეყანას პარატაეკვონდოისტმა ანა ჯაფარიძემ (- 52 კგ.) მოუტანა. ანამ დაძაბული ასპარეზობის ფონზე მოახერხა ძლიერი მეტოქეების დამარცხება, საქართველოს დელეგაციის ყველაზე პატარა, 19 წლის წევრმა, დაგვანახა როგორ უნდა იბრძოლო ბოლომდე, თავგანწირვით საკუთარი ქვეყნისთვის, შრომისთვის, რომელიც აქამდე გაიღე და როგორ უნდა გაიმარჯვო შენი ხალხისთვის.
ანა საქართველოდან პირველი პარასპორსტმენია, რომელმაც პარაოლიმპიურ თამაშებზე ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა, ის ასევე, პირველი პარატაეკვონდოისტია საქართველოდან, რომელმაც პარალიმპიურ თამაშებზე მედალი დაისაკუთრა, ქართველებმა პარატაეკვონდოში წელს პირველად იასპარეზეს.
პარალიმპიური თამაშებზე მოპოვებული გამარჯვების შესახებ ანა ჯაფარიძემ LaGazzetta.ge-სთან ინტერვიუში ისაუბრა:
ანა საქართველოდან პირველი პარასპორსტმენია, რომელმაც პარაოლიმპიურ თამაშებზე ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა, ის ასევე, პირველი პარატაეკვონდოისტია საქართველოდან, რომელმაც პარალიმპიურ თამაშებზე მედალი დაისაკუთრა, ქართველებმა პარატაეკვონდოში წელს პირველად იასპარეზეს.
პარალიმპიური თამაშებზე მოპოვებული გამარჯვების შესახებ ანა ჯაფარიძემ LaGazzetta.ge-სთან ინტერვიუში ისაუბრა:
- როგორ ემზადებოდი და რა მოლოდინი გქონდა?
- ვარჯიშები ძალიან ინტენსიური იყო. ამას დასჭირდა დიდი გამძლეობა, როგორც ფიზიკურ, ასევე გონებრივ მომზადებაზე ორიენტირებული. ვვარჯიშობდი ყოველდღე, ხშირად, დღეში ორჯერ ან სამჯერ, ფიზიკური, ტექნიკის დახვეწისა და გამძლეობის მუშაობის მიზნით. ნამდვილად იყო მძიმე მომენტები - ტრავმები, წარუმატებლობები, დღეები, როცა საკუთარ თავში ეჭვი მეპარებოდა, მაგრამ ამ გამოწვევებმა მხოლოდ გამაძლიერეს. მწვრთნელებმა, თანაგუნდელებმა, ოჯახმა და მეგობრებმა გადამწყვეტი როლი ითამაშეს იმაში, რომ ამ რთულ გზაზე დამეხმარნენ. მათ გარეშე ამას ვერ გავაკეთებდი.
- პარალიმპიადაზე რომელ შეხვედრას გამოყოფდი?
- რთულია მხოლოდ ერთი შეხვედრის გამოყოფა, მაგრამ ალბათ, გამოვყოფდი წაგებულ დაპირისპირებას. ეს შეიძლება უცნაურად ჟღერდეს, მაგრამ ეს ბრძოლა ჩემთვის გარდამტეხი იყო ამ შეჯიბრში. წაგება არასოდეს არ არის ადვილი, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ამდენი შრომა გაქვს ჩადებული და დიდი პასუხისმგებლობა გაკისრია. წაგება მძიმე გაკვეთილი იყო, მაგრამ შემდგომი გამარჯვება კიდევ უფრო ტკბილი გახადა. მან შემახსენა, რომ ყოველი ბრძოლა სწავლის შესაძლებლობაა და როგორ უპასუხებ წარუმატებლობას, ისეთივე მნიშვნელოვანია, როგორიც გამარჯვების დროს.
- უძლიერესი თურქი მეტოქე დაამარცხე, ეს გარდამტეხი აღმოჩნდა?
- ეს მომენტი ძალიან მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის. თურქი მეტოქე ძალიან ძლიერი და გამოცდილია, და სწორედ ამის გამო ეს გამარჯვება ჩემთვის განსაკუთრებული აღმოჩნდა. მნიშვნელოვანი იყო იმ თვალსაზრისით, რომ დამანახა, მაქვს ძალა და უნარი დავამარცხო საუკეთესოები. ამან კიდევ უფრო მეტად მომცა მოტივაცია, რომ ბოლომდე მებრძოლა და არც ერთი წამით არ შემშინებოდა. თურქი სპორტსმენის დამარცხებამ თვითრწმენა მომცა და გამახსენდა, რომ ყველანაირი სირთულის გადალახვა შემიძლია. ეს მომენტი დამატებით სტიმულად იქცა, რომ ბოლომდე მებრძოლა და მედლამდე მივსულიყავი.
- მედლისთვის გადამწყვეტი შეხვედრა განსაკუთრებით დაძაბული იყო, ყველანი წამებს ვითვლიდით, შენ რას გრძნობდი ამ დროს და როგორ მოახერხე ბოლომდე კონცენტრირება?
- მსაჯების გადაწყვეტილებისთვის ლოდინი ჩემთვის საათებს ჰგავდა. ძალიან ვნერვიულობდი და ვცდილობდი სიმშვიდე შემენარჩუნებინა. მთელი შრომა, ყველა მსხვერპლი - ყველაფერი ბალანსზე ეკიდა. როდესაც საბოლოოდ გამოაცხადეს გადაწყვეტილება და მივხვდი, რომ ბრინჯაო მოვიგე, უდიდესი შვება და სუფთა სიხარული დამეუფლა. ეს იყო ემოციური მომენტი, მივხვდი, რომ ჩემი და ჩემი მწვრთნელების დიდმა შრომამ შედეგი გამოიღო და სახლში მედალი მიმქონდა. არასოდეს დამავიწყდება ეს მომენტი.
- ქართველი ხალხის უსაზღვრო სიყვარული დაიმსახურე, რა გრძნობაა?
- ქართველი ხალხის გვერდში დგომა და სიყვარული ნებისმიერ მედალზე უფრო ძვირფასია და ჩემთვის სამყაროს ნიშნავს. ქართველობა და ჩემი ქვეყნის პარალიმპიურ სცენაზე წარმოჩენა დიდი პატივია. იმის ცოდნა, რომ სახლში ამდენი ხალხი მგულშემატკივრობს და ჩემ გვერდით ამ მიღწევას აღნიშნავს, დიდი სტიმულის მომცემია. საქართველოს აქვს მდიდარი ისტორია სპორტში, იყო ამ ისტორიის ნაწილი და იგრძნო თანამოქალაქეების სიყვარული და სიამაყე, ეს არის ის, რასაც სამუდამოდ გულით ვატარებ. ეს ყველაფერი მაძლევს მოტივაციას, გავაგრძელო წინსვლა და გავახარო ჩემი სამშობლო, რომელმაც ამხელა მხარდაჭერა გამოიჩინა.
- შენმა ვიდეომ მოიცვა სოციალური ქსელი როცა სპორტულ ჟურნალისტს, ნიკა ბერიძეს კითხე ქართველი ხარო? ქართველის დანახვამ პარიზში გამარჯვების შემდეგ განსაკუთრებულად გაგახარა?
- ნამდვილად განსაკუთრებულად გამახარა. ის მომენტი ჩემთვის ძალიან ემოციური იყო. როცა ნიკას ვკითხე, ქართველი ხარო, და მან მიპასუხა “დიახ,” გული სიხარულით ამევსო. ის ფაქტი, რომ შორს, პარიზში, გამარჯვების შემდეგ პირველივე ადამიანი, რომელსაც შევხვდი, ქართველი იყო, განსაკუთრებული სითბოთი და სიამაყით ამავსო. პირველი აზრი, რაც გამიჩნდა, ის იყო, რომ ჩვენ, ქართველები, ყველგან ერთმანეთს ვხვდებით და ვაძლიერებთ. ამ შეხვედრამ და მისმა მხარდაჭერამ ნამდვილად გამახსენა, რომ ქართველობა არა მხოლოდ ეროვნულობაა, არამედ სულისკვეთებაც, რომელიც სადაც არ უნდა ვიყოთ, ერთად გვაკავშირებს. ეს ჩემთვის დიდი სტიმული და ენერგია იყო იმ მომენტში და ვფიქრობ, ამ ემოციას ვერაფერი შეედრება.
- ჯეკიჩანთან შეხვედრას, როგორ გაიხსენებ?
- ჯეკიჩანი ძალიან თბილი და თავმდაბალი ადამიანია. მასთან შეხვედრა ჩემთვის დიდი პატივი იყო. რაც შეეხება თმას, ბრძოლის შემდეგ, თმისსამაგრი თმაში რაღაცნაირად ამეხლართა და ვეღარ ვიხსნიდი. ჯეკიჩანმა ეს რომ დაინახა, ეგრევე მოვიდა, დამეხმარა თმის გასწორებაში.
- პარალიმპიადა ყველაზე დიდი ტურნირია პარასპორტში და სადებიუტო პარალიმპიურ თამაშებზე მოიპოვე მედალი, რა გრძნობაა და ახლა რა არის მთავარი მიზანი?
- ეს გრძნობა სიტყვებით რთულად აღსაწერია. პირველივე პარალიმპიადაზე მედლის მოპოვება, ჩემთვის საოცარი მიღწევაა, მით უმეტეს, ასეთ მოკლე დროში. ეს მედალი არა მხოლოდ ჩემი შრომისა და თავდადების შედეგია, არამედ იმ მხარდაჭერის, რომელიც საქართველოში მივიღე. პარალიმპიადა ნამდვილად უმაღლესი მწვერვალია პარასპორტში, თუმცა, ჩემთვის ეს მხოლოდ დასაწყისია. ახლა ჩემი მთავარი მიზანია, გავაგრძელო განვითარება და მომდევნო თამაშებზე კიდევ უფრო უკეთესი შედეგი ვაჩვენო. მინდა, რომ გავხდე მაგალითი მომავალი თაობისთვის, დავამტკიცო, რომ მიზნისკენ სვლა ყოველთვის ღირს. ჩემი საბოლოო მიზანია, არა მხოლოდ პირადი წარმატება, არამედ ის, რომ საქართველოს სახელით რაც შეიძლება მეტი მედალი მოვიპოვო და ჩემს ქვეყანას მაქსიმალური სიამაყე ვაგრძნობინო.
- სპორტით როდის და რატომ დაკავდი?
- სპორტი ჩემი ბავშვობის განუყოფელი ნაწილი იყო. დავდიოდი სპორტულ ცეკვებზე და სხვადასხვა წრეებზე, მაგრამ ყველაზე დიდხანს მაინც ტანვარჯიშით ვიყავი დაკავებული. პროფესიულ დონეზე უკვე 16 წლის ასაკში დავიწყე ვარჯიში, პარატაეკვონდოში. პირველივე დღეს მივხვდი, რომ ეს სპორტი ჩემი იყო. ამაში ყველაზე დიდი წვლილი მიუძღვის ჩემს მწვრთნელ შოთა გოჩიაშივილს. შემდეგ მქონდა ჩავარდნა, ამერიკაში წავედი სასწავლებლად და 1 წელი ვერ ვვარჯიშობდი. სისტემატიური ვარჯიში მხოლოდ 2 წელი გამომდის.
- რამდენად მნიშვნელოვანია ყოველდღიური ვარჯიში და სპორტული აქტივობა?
- ყოველდღიური ვარჯიში და სპორტული აქტივობა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია, განსაკუთრებით მაშინ, როცა მიზანი მაღალი შედეგის მიღწევაა. პირველ რიგში, ვარჯიში არის ფიზიკური სიძლიერისა და გამძლეობის საფუძველი. რეგულარული ვარჯიში არა მხოლოდ სხეულს აძლიერებს, არამედ ფსიქოლოგიასაც. ვფიქრობ, რომ ვარჯიში განტვირთვის და სტრესის მართვის საუკეთესო საშუალებაა. არ აქვს მნიშვნელობა, პროფესიონალი სპორტსმენი ხარ თუ არა, აქტიურობა ყველასთვის აუცილებელია. ჩემთვის, როგორც სპორტსმენისთვის, ეს დისციპლინა და ყოველდღიური შრომაა, რაც ჩემს წარმატებას განაპირობებს.
- რამდენად დაგეხმარათ პარაცენტრი?
- პარაცენტრი ყოველთვის და ყველაფერში გვერდში გვიდგას. მათი თანადგომისა და ხელშეწყობის გარეშე, ეს ყველაფერი ვერ მოხდებოდა. ძალიან მადლიერი ვარ.
- ახლა უკვე როცა პარალიმპიური თამაშების პრიზიორი ხარ, რა როლი აქვს შენ ცხოვრებაში სპორტს?
- სპორტის როლი ჩემს ცხოვრებაში დიდად არ შეცვლილა, რადგან ისედაც განსაკუთრებული როლი ჰქონდა მას. მედალი რომც ვერ ამეღო, მაინც ისეთივე მნიშვნელოვანი იქნებოდა სპორტი ჩემთვის, როგორიც ახლაა. პარალიმპიურ თამაშებში გამარჯვებამ მაჩვენა, რომ სპორტი უფრო მეტია, ვიდრე მედლები და ტიტულები. ის ჩემთვის არა მხოლოდ კარიერაა, არამედ ცხოვრების გზა, რომელმაც განსაზღვრა, ვინ ვარ დღეს.
- პარასპორტსმენის გზა წარმატებამდე არასდროსაა მარტივი, როგორი იყო შენი გზა გამარჯვებამდე?
- ჩემი გზა ნამდვილად არ ყოფილა მარტივი, თუმცა, სწორედ სირთულეებმა გამაძლიერა და გამზარდა როგორც სპორტსმენი და ადამიანი. ყველაზე მეტად გამოვარჩევდი ტრავმას, რომელოც წინა წელს ბრძოლისას მივიღე. მოვიტეხე მარჯვენა ხელი. რთულია მოიტეხო ხელი, მით უმეტეს, მაშინ როცა მეორე ამპუტირებული გაქვს. თუმცა არც მაშინ, ერთი წამითაც კი არ მიფიქრია ტაეკვონდოზე თავის დანებება. ყოველ ასეთ მომენტში მე ვიხსენებდი, რატომ დავიწყე ეს ყველაფერი სიყვარულით, რომელიც ქვეყნისა და სპორტის მიმართ მქონდა. ასევე იმ სურვილით, რომ საკუთარი თავი და შესაძლებლობები მაქსიმალურად გამომეყენებინა. თანდართული იყო ძლიერი მხარდაჭერა ჩემი ოჯახისა და მწვრთნელების მხრიდან.
- რას ეტყვი ადამიანებს, პირადი გამოცდილებით, როგორ იბრძოლონ გამარჯვებისთვის?
- ვურჩევ ყველას, არასოდეს დაკარგონ რწმენა საკუთარი თავის მიმართ. ბევრჯერ იქნება მომენტები, როცა შეიძლება იფიქროთ, რომ მიზანი მიუღწეველია, მაგრამ სწორედ ამ დროს უნდა გახსოვდეთ, რომ მთავარია, არ დანებდეთ. იბრძოლეთ ბოლომდე და გჯეროდეთ საკუთარი ძალების, რადგან მტკიცე რწმენითა და დაუღალავი შრომით, შეუძლებელი არაფერია. გამარჯვება არ მოდის მათთან, ვინც არასოდეს მარცხდება; ის მოდის მათთან, ვინც მარცხის შემდეგ ადგება და ისევ წინ მიიწევს.
