პარიზის ზაფხულის პარალიმპიურ თამაშებზე ქართველი პარასპორტსმენების არაერთი თავდადებული ბრძოლა ვნახეთ და დავიმახსოვრეთ, მათ შორის გულშემატკივარს განსაკუთრებით ემახსოვრება ნინო თიბილაშვილის დაპირისპირება, რომელმაც კიდევ ერთხელ შეგვახსენა, რომ ბოლომდე ბრძოლას აზრი ყოველთვის აქვს, მთავარია არასდროს დანებდე და გჯეროდეს რომ გამარჯვება შეგიძლია. ნინო თიბილაშვილმა საკუთარი ასპარეზობით, სპორტულ, სოციალური და სამოტივაციო მესიჯებთან ერთად კიდევ გააჟღერა მთავარი გზავნილები , რაც გუნდურობასა და სამშობლოს გამარჯვებას უკავშირდება.
3 სექტემბერს, პარიზის პარალიმპიურ თამაშებზე ეტლით მოფარიკავე, ნინო თიბილაშვილმა (ხმალი - A კატეგორია) ბრინჯაოს მედალი მოიპოვა და გახდა პირველი ქართველი პარაათლეტი ქართველთაგან, რომელმაც 2 პარალიმპიადაზე შეძლო მედლის მოპოვება. ნინომ ვერცხლი 2021 წელს ტოკიოში დაისაკუთრა.
ისტორიული გამარჯვების შესახებ, ქართველმა პარასპორტსმენმა LaGazzetta.ge-სთან ინტერვიუში ისაუბრა:
- ნინო გილოცავთ კიდევ ერთ პარალიმპიურ მედალს, რა იყო პარიზში შენი მთავარი მიზანი?
- პარიზში ჩემი მთავარი მიზანი იყო ღირსეულად მეფარიკავა და ჩემი ქვეყანა და გულშემატკივრები გამეხარებინა, ჩემი გუნდისთვის დამეფასებინა ის შრომა, რაც ჩემს აღზრდაში ჩადეს. მე ვთქვი, რომ ეს ბრინჯაო ჩემთვის ოქროა, რადგან რა თქმა უნდა, ყველას ოქროს მედალი სურს, თუმცა უშუალოდ პროცესში როდესაც აანალიზებ, რომ შეიძლება საერთოდ დამარცხდე მაგ დროს ბრინჯაოც ძალიან ტკბილია.
- ბრინჯაოს მედალი მოიპოვე და უკვე მეორე პარალიმპიურ თამაშებზე შეძელი მედლის დასაკუთრება, ახლა უკვე ვერცხლი და ბრინჯაო გაქვს და ამ მაჩვენებლით პირველი ქართველი პარასპორტსმენი გახდი, როდის იწყებს ნინა ბრძოლას და მზადებას კომპლექტის შესავსებად?
- ორი პარაოლიმპიადა და ორი მედალი, ამ მედლების უკან ძალიან დიდი შრომა იმალება, ძალიან დიდი შიშიც, რადგან ყოველ ჯერზე ეუბნები საკუთარ თავს რომ შენ შეგიძლია, ყოველდღე არ ხარ ვარჯიშის განწყობაზე ხანდახან გინდა მოდუნდე, თუმცა, როდესაც დიდ სპორტში ხარ მნიშვნელოვანია მხოლოდ შრომა, დასვენების უფლება არ გაქვს რადგან სხვანაირად არ გამოვა. სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ მოდუნებას არ ვაპირებთ, ნოემბერში გვაქვს მსოფლიო თასი და ისევ აქტიურად დავიწყებთ მზადებას. პირადად მე ახალი და მთავარი მიზანი მაქვს რომ მესამე პარაოლიმპიადაზე ოქრო მოვიპოვო და ამისთვის თავს არ დავზოგავ.
- პარალიმპიურ თამაშებზე ასპარეზობის გამოცდილება გაქვს, კონკურენციის დონე რომელ პარალიმპიადზე უფრო მაღალი იყო?
- პარიზში გამართული პარაოლიმპიადა სრულიად სხვა იყო, პირველ რიგში კოვიდის ფაქტორი, ტოკიოში ვერ ვგრძნობდით პარალიმპიადის გრანდიოზულობას, უფრო ჩუმად მიმდინარეობდა ყველაფერი, პარიზში იყო ხმაური, ყვირილი და ბევრად მძაფრი ემოციები, ჩემი გამოსვლების წინ სცენის უკან ველოდებოდი ჩემს რიგს, სიბნელეში ვიდექით და ბოლოს კარი იღებოდა და ერთიანად გვირტყამდა შუქი, გულშემატკივრების დაუღალავი ყვირილი, ვცდილობ გადმოვცე ყველაფერი, მაგრამ შეუძლებელია ავხსნა რა საოცარი ემოციები ტრიალებდა ჩემში, ერთის მხრივ ბედნიერი ვიყავი ვამაყობდი, რომ უბრალოდ მქონდა შანსი მანდ ვმდგარიყავი, მეორეს მხრივ მეშინოდა კიდეც, ეს შეგრძნებები ფასდაუდებელია. კონკურენციის მხრივ ყოველი შემდეგი პარალიმპიადა რთულდება, რადგან მითუმეტეს ჩვენს სპორტში სპორტსმენი დაუსრულებლად ავითარებს საკუთარ თავს, ბოლო წერტილი არ არსებობს მუდმივად წევ საკუთარი ფარიკაობის ხარისხს, ამიტომ წელს პარიზში ბევრად რთული იყო.
- ძალიან დაძაბული და შემოტრიალებული დაპირისპირება გქონდა რეპეშაჟში უკრაინელ ნატალია მორკვიჩთან, პარიზის მთავარი ბრძოლა იყო? ამ გამარჯვებამ დამატებითი მოტივაცია მოგცა?
- უკრაინელთან ბრძოლის დროს ზუსტად ვიცოდი რა მომაგებინებდა, თუმცა ჩემს მწვრთნელსაც ვეუბნებოდი ვიცი მაგრამ სხეული არ მემორჩილება-მეთქი, არ ვიცი რატომ ალბათ სტრესი და დაძაბულობა მქონდა, 14:12 ზე ჩავთვალე რომ წაგებული მქონდა და საკუთარ თავს ვუთხარი ნინა ან ყველაფერი ან არაფერი, შენ შეძლებ ნახე რამდენი ადამიანი დგას შენთან ერთად, რამდენი გიყურებს და გულშემატკივრობს რამდენს ეიმედები, სხვა გზა არ მქონდა უნდა მომეგო. მაგ დროს პირველად ვიგრძენი როგორ გაერთიანდა გონება და სხეული და გამოგვივიდა. ეს ბრძოლა ჩემთვის დიდი მოტივაცია იყო, ამის შემდეგ ვიცოდი, რომ საქართველოსთვის განკუთვნილ მედალს არავის დავუთმობდი.
- ბრინჯაოსთვის შეხვედრა ფრანგ ბრიანა ვიდთან, მასპინძელთან დაპირისპირება გულშემატკივრის ეფექტი, კიდევ უფრო რთული იყო?
- ბრიანა ძალიან კარგი მოფარიკავეა, ჩვენ ძალიან კარგი მეგობრები ვართ და რომ ვუყურებდი ვიცოდი როგორ უნდოდა მოგება საკუთარ ქვეყანაში, დარბაზიც ინგრეოდა, ყველა ფრანგი ძალიან დიდ ემოციაში იყო, თუმცა საქართველოდან ტრიბუნაზე რამდენიმე ქართველი იდგა და თქვენ წარმოიდგინეთ ბევრი ფრანგის ხმას 10 ქართველი ფარავდა, ცალკე მედალი მათ ეკუთვნით მთელი დღის განმავლობაში არ მოდუნებულან მთელი დღის განმავლობაში დაანგრიეს დარბაზი გულშემატკივრობით, მეორე დღეს ხმა არავის ჰქონდა.
- ბრინჯაოს მედალი მხოლოდ მე არ მომიპოვებია, ეს მთელმა გუნდმა მოვიპოვოთ, - განაცხადე გამარჯვების შემდეგ, რას ნიშნავს ფარიკაობაში გუნდური მუშაობა?
- ვფიქრობ თუ გუნდურად მუშაობა არ შეგიძლია, თუ ძლიერი გუნდი არ გყავს გვერდით ვერ გაიმარჯვებ, ან თუ გაიმარჯვებ არასდროს იქნება ის გამარჯვება ისეთი ტკბილი როგორც შენს გუნდთან ერთად გამარჯვება. სულ ვამბობ რომ საოცარი გუნდი მყავს, უბედნიერესი და იღბლიანი ადამიანი ვარ რომ სწორედ ეს ადამიანები არიან ჩემს გვერდით. ჩვენი გუნდი მხოლოდ ჩემს გოგონებს და მწვრთნელებს არ მოიცავს, ეს მთლიანად ერთი დიდი ოჯახია - პარალიმპიური კომიტეტი და ყველა ის ადამიანი, ვინც ჩართულია ჩვენთან ერთად ჩვენს განვითარებაში. უშუალოდ ფარიკაობის გუნდზე თუ ვისაუბრებ გვერდით მყავს ორი უძლიერესი გოგო, ბრძოლის დროს ყოველთვის ვიცი რომ ჩემთან დგანან და ჩემთან ერთად იბრძვიან, როდესაც არ ვიცი რა გავაკეთო ვუყურებ მათ და შემდეგ ყველაფერი ლაგდება, რა თქმა უნდა ჩემი დიდი პატივისცემა ჩემს, ჩვენს მაესტროს მალხაზ მესხს, რომელმაც ჩვენგან შეცვალა ჩვენში ყველაფერი, რომელმაც გვასწავლა ბრძოლა. მადლობა ასევე ჩემს მწვრთნელებს მერაბ ბაზაძეს და არჩილ უგულავას.
- ანა ჯაფარიძის ბრინჯაო და გიგა ოჩხიკიძის ოქროს მედალი კიდევ უფრო მოტივაციის მომცემი იყო შენთვის?
- ანამ და გიგამ მოგვცეს ძალიან კარგი მუხტი და დიდი მოტივაცია, ანას შემთხვევაში, ის ძალიან ახალგაზრდაა და ამავე დროს ახალბედა სპორტში ასე რომ ორმაგად საამაყოა მისი წარმატება, გიგას შემთხვევაშიც ისიც საკმაოდ ახალბედაა მძლეოსნობაში და პირველივე პარალიმპიადაზე ასეთი გასაოცარი შედეგი ძალიან შთამბეჭდავია. მე მიხარია რომ ეს მუხტი თითოეულმა სპორტსმენმა დავიჭირეთ და თითოეული ჩვენგანი ბოლომდე ვიბრძოდით, ბევრი უმედლოდ დარჩენა სპორტსმენი იმსახურებდა მედალს, იმ ბრძოლისთვის, იმ შრომისთვის, თითოეული მათგანი იმდენად ძლიერი და კარგია რომ აუცილებლად დაინახავთ ამას თქვენც,ყველა იტყვის თავის სიტყვას დღეს თუ არა ხვალ აუცილებლად. ვულოცავ საქართველოს ამ დიდ ნაბიჯებს პარასპორტში და ვამაყობ.
- დაჯილდოების ცერემონიაზე უკვე მეორედ იყავი პარალიმპიურ ასპარეზზე, როგორია შენი ემოციები ამ დროს?
- რამდენჯერაც არ უნდა ვიყო პარალიმპიადის დაჯილდოების ასპარეზზე თვალზე ცრემლი არასდროს მომშორდება სიხარულისგან, ყოველთვის ცრემლიანი თვალებით დამინახავთ რადგან რა სინჯის მედალიც არ უნდა იყოს ჩემთვის ეს დიდი გამარჯვებაა, მადლობა უფალს რომ მაძლევს ამის ძალას და შესაძლებლობას რომ ჩვენს დროშას ვხედავდე აწეულს ამდენი ქვეყნის დროშებს შორის.
