მარსელ დომინგო (საფრანგეთი)
მეკარე, რომელიც მადრიდის ატლეტიკოს შემადგენლობაში ლა ლიგის გამარჯვებული ორჯერ გახდა. ამის გარდა, დომინგომ ორჯერ მოიპოვა რიკარდო ზამორას ჯილდოც, პირველად "როხიბლანკოში", შემდეგ კი ესპანიოლში. ფრანგი კარის დარაჯი იყო პირველი ლეგიონერი, რომელმაც ეს პრიზი მოიგო. მარსელი პრიმერაში გასული საუკუნის 40-50-იან წლებში თამაშობდა.
რინატ დასაევი (სსრკ)
საბჭოური ფეხბურთის ისტორიაში ერთ-ერთი საუკეთესო მეკარე. დასაევმა ევროპაში თამაშიც მოასწრო, სადაც მისი რჩეული გუნდი სევილია გამოდგა. რუსმა კარის დარაჯმა ანდალუსიელთა რიგებში 3 წელი ითამაშა და ამ დროის მანძილზე 59 მატჩი ჩაატარა. ცხადია, მისი კარიერის საუკეთესო მომენტები ასოცირდება სსრკ-სთან და არა პრიმერასთან, მაგრამ თავისი კვალი მან ესპანეთშიც დატოვა.
ბოდო ილგნერი (გერმანია)
გერმანული სამეკარეო სკოლის კლასიკური წარმომადგენელი, რომელმაც თავისი ქვეყნის ნაკრების შემადგენლობაში უდიდეს კონკურენციას გაუძლო. ილგნერის მეტოქეები ენდი კიოპკე და ოლივერ კანი იყვნენ. რაც შეეხება პრიმერა დივიზიონში გადასვლას, 90-იანების მეორე ნახევარში ის იყო მადრიდის რეალის კარის დარაჯი. მან მოიგო ჩემპიონთა ლიგის 2 თასი და ესპანეთის ჩემპიონობა.
რუდ ჰესპი (ნიდერლანდები)
ლუი ვან გაალის ბარსელონას სასტარტოს მეკარე, რომელმაც თავის პოზიციაზე ვიტორ ბაიასთან კონკურენციას გაუძლო. ჰესპის გადმოსვლის შემდეგ, პორტუგალიელ კარის დარაჯს სამშობლოში დაბრუნება მოუწია. ნიდერლანდელმა კიპერმა კატალონიელებთან ერთად პრიმერა დივიზიონის მოგება 2-ჯერ შეძლო.
სანდერ ვესტერველდი (ნიდერლანდები)
კიდევ ერთი ნიდერლანდელი მეკარე, რომელმაც მართალია კარიერის საუკეთესო წლები ლივერპულში გაატარა, თუმცა 2000-იანების პირველ ნახევარში ვესტერველდმა სოსიედადში თამაშითაც დაგვამახსოვრა თავი. გამოსარჩევია 2002/03 წლების სეზონი, როცა მის გუნდს პრიმერა დივიზიონში ჩემპიონობამდე ძალიან ცოტა დააკლდა.
ტიბო კურტუა (ბელგია)
კურტუამ მადრიდის ატლეტიკოში თამაშის დროს მიიქცია საფეხბურთო ევროპის ყურადღება, როგორც ნიჭიერმა და იმედისმომცემმა მეკარემ. წლების შემდეგ, ბელგიელი კარის დარაჯი აღმოჩნდა მეზობელ რეალში, სადაც დღემდე თამაშობს. ხშირი ტრავმიანობის გამო, წლევანდელი სეზონი მისთვის წარუმატებელი გამოდგა, მაგრამ იქამდე, ტიბო სრულიად სამართლიანად ითვლებოდა მსოფლიოს ერთ-ერთ საუკეთესო მეკარედ.
იან ობლაკი (სლოვენია)
ობლაკის გარეშე წარმოუდგენელია დღევანდელი მადრიდის ატლეტიკო, რომლის ღირსებას ის უკვე 10 წელია, რაც იცავს. 440-ზე მეტი ჩატარებული შეხვედრა, არაერთი ინდივიდუალური ჯილდო და პრიმერა დივიზიონის ჩემპიონის ტიტულიც, ეს ყველაფერი სწორედ სლოვენიელი კარის დარაჯის მონაპოვარია. კიპერი, რომლის გამოც სამირ ჰანდანოვიჩს სანაკრებო კარიერის დასრულება მოუწია.
მარკ-ანდრე ტერ შტეგენი (გერმანია)
ლა ლიგის ევროპელი მეკარეების ერთგვარი ოქროს სამეულის წარმომადგენელი, ზემოხსენებულ კურტუასა და ობლაკთან ერთად. ტერ შტეგენი უკვე წლებია ბარსას ძირითადი კარის დარაჯია და ის დღემდე ინარჩუნებს მსოფლიოს ერთ-ერთი საუკეთესო კიპერის სტატუსს. გერმანელი მეკარე ვერც ტრავმებმა და მანუელ ნოიერთან კონკურენციამ გატეხა.
ანდრეი ლუნინი (უკრაინა)
მეკარე, რომელიც მადრიდის რეალში ცვლის ტრავმირებულ კურტუას და ამას ძალიან წარმატებულადაც ახერხებს. სასტარტო შემადგენლობის კიპერის დამტვრევის შემდეგ, "სამეფო კლუბის" სახელი არაერთ კარის დარაჯს დაუკავშრეს, მაგრამ უკრაინელმა მეკარემ დაამტკიცა, რომ ტრანსფერის განხორციელების საჭიროება არ იყო.
გიორგი მამარდაშვილი (საქართველო)
ლუნინის მსგავსად, ლა ლიგის მეკარეების ახალი თაობის წარმომადგენელი და დღევანდელი ვალენსიას მთავარი იმედი. მამარდაშვილმა უმოკლეს დროში მოახერხა ესპანური ფეხბურთის გამორჩეულ ადგილზე ასვლა და მას ტოპ კლუბში გადასვლასაც უწინასწარმეტყველებენ. ქართველი კარის დარაჯის კლაუსულა შეადგენს 100 მილიონს, რაც ასევე ხაზს უსვამს მის სტატუსს "ღამურებში".
