"შავ-ლურჯები" აღარ ასოცირდებიან იმ სიგიჟესთან, რომელიც მათ თან სდევდა 90-იანებსა და 2000-იანებში. ძველ გუნდს შეეძლო ნებისმიერი მოწინააღმდეგის როგორც დამარცხება, ისე მოულოდნელად წაგება. ახლა ყველაფერი შეიცვალა, მეაცაზე რაციონალურობამ და პრაგმატულობამ დაისადგურა.
გავიხსენოთ სიმონე ინძაგის გუნდის უკანასკნელი ოთხი შეხვედრა და ხაზი გავუსვათ მოწინააღმდეგეების სიძლიერეს - ნაპოლი, ფლორენციის ფიორენტინა, ტურინის იუვენტუსი, რომა, 4/4 მოგება. ინტერმა ისწავლა, ვისთან, როგორ ითამაშოს ისე, რომ მოწინააღმდეგე დაამარცხოს. არავითარი სიგიჟე და მაქსიმალიზმი, მილანელები უკვე დაღვინებულები არიან.
სერია ა-ში არაფერია სანერვიულო, ეს კი ჩემპიონთა ლიგაზე ფიქრის საშუალებას იძლევა. "ნერაძური" მზად არის დიდი წარმატებისთვის, პირველ რიგში ფსიქოლოგიური და მენტალური თვალსაზრისით. "შავ-ლურჯები" არიან შარშანდელი გუნდის გაუმჯობესებული ვერსია, იმ გუნდისა, რომელიც ფინალამდე მივიდა.
რა იქნება წელს? დავუბრუნდეთ მენტალურ სიძლიერეს. როგორც აღვნიშნეთ, მოწინააღმდეგე მრისხანე "როხიბლანკო" არის, თუმცა ჯუზეპე მეაცაზე შიში საერთოდ არ იგრძნობა. შარშან ამ დროს, ინძაგის გუნდის მეტოქე პორტო იყო და უნდა ითქვას, ერთი წლის წინ, კოლექტივში სულ სხვა მიდგომა ტრიალებდა.
ინტერნაციონალეს მთავარი მიზანი იყო "დრაკონებთან" არწაგება, ფინალსა და მით უმეტეს, ჩემპიონობაზე საერთოდ არავინ ფიქრობდა, წელს კი მორიდებული მე-2 ნომრის როლში ყოფნას ეს გუნდი აღარ აპირებს. მილანელებმა უკვე იციან, რომ დაუმარცხებელი მეტოქე არ არსებობს, სუსტი წერტილები მანჩესტერ სიტისაც კი აღმოაჩნდა წინა წლის ფინალში.
"ნერაძურის" გარშემო არსებობდა სტერეოტიპი, თითქოს ეს გუნდი დამოკიდებულია თავის ლიდერზე, ლაუტარო მარტინესზე. ზოგჯერ მართლაც ჩანს ასე, მაგრამ ინძაგიმ თავისი კოლექტივი ამ კომპონენტშიც დახვეწა. გავიხსენოთ თუნდაც ბოლო მატჩი "ჯალოროსისთან", რომელშიც არგენტინელი ფორვარდი მთელი თამაშის მანძილზე იყო ჩრდილში, მაგრამ "შავ-ლურჯებმა" მაინც მოიგეს.
ვერ თამაშობს ჯუზეპე მეაცას ბინადრების კაპიტანი? არ არის პრობლემა, მის საქმეს გააკეთებს მარკუს ტურამი, მარცხენა ფლანგიდან ჩაერთვება ფედერიკო დიმარკო, ხიფათს შექმნის ნახევარმცველთა 3-ეული და ასე ცენტრალურ მცველებამდეც კი შეგვიძლია ჩასვლა. ინძაგის გუნდი არ არის ერთი მსახიობის თეატრი, აქ ყველა როლი თანაბრად არის გადანაწილებული.
ვახსენეთ დაცვა და ეს ინტერნაციონალეს კიდევ ერთი ძლიერი მხარეა. ამ კომპონენტში ეს გუნდი ევროპაში ერთ-ერთი საუკეთესოა (ერთადერთი თუ არა), სიტუაცია არც "მგლებისგან" გაშვებული ორი ბურთის შემდეგ შეცვლილა. თითოეული მოთამაშე თავის საქმეს შესანიშნავად ასრულებს, იან ზომერმა და ბენჯი პავარმა კი ეს ყველაფერი ახალ საფეხურზე აიყვანეს.
ლეგენდარულმა არიგო საკიმ უკვე ახსენა, რომ მილანელები ძალიან "ევროპულ" ფეხბურთს თამაშობენ. შემტევითი სტილი, სისწრაფე, პრესინგი - იყო დრო, როდესაც "ნერაძურისთვის" ეს ყველაფრი უცხო იყო. გადის დრო, რაღაცები იცვლება და იხვეწება, გამონაკლისი კი არც სერია ა-ს ამჟამინდელი ლიდერია, რომელიც მხოლოდ ლოკალური წარმატებით დაკმაყოფილებას არ აპირებს.
