იქამდე კი, ერევნის საერთაშორისო აეროპორტში ჩამოსულ ქართველ ფეხბურთელებს ადგილობრივი და ქართველი გულშემატკივრები დახვდნენ და სამახსოვრო ფოტოები გადაიღეს.
თუ წლების წინ ისე ხდებოდა, რომ რომელიმე ევროპული გრანდის ან საშუალო ნაკრების ჩამოსვლა გვიხაროდა და მათ ფეხბურთელებს ვხვდებოდით, ახლა სიტუაცია შეიცვალა და სხვადასხვა ქვეყნის გულშემატკივრები უკვე საქართველოს ნაკრების ფეხბურთელებს ხვდებიან და მათ ხელმოწერებს აგროვებენ.
ერევნის ცენტრალურ სტადიონს ზემოდან ანძა დაჰყურებს. სამწუხაროა, რომ პარიზის 'ცნობილი კოშკის' ქვეშ ჩატარებული ბრწყინვალე მატჩების შემდეგ, ხვიჩა კვარაცხელიას ერევნის ანძის ქვეშ თამაშის საშუალება დისკვალიფიკაციის გამო არ მიეცემა, თუმცა ანძა თბილისშიც გვაქვს და 3 დღეში კვარა დინამო არენაზე გამოიჩენს თავს.
ჩვენი ნაკრების ვარჯიში ტრადიციული "ერთი შეხების" თამაშით დაიწყო, სადაც წაგებულს, გუნდელებისგან ხელების და ფეხების მორტყმა გარანტირებული ჰქონდა. მინდვრის მოთამაშეებმა მეკარის უმცირესობით ისარგებლეს და ხშირად, წაგებული მამარდა რჩებოდა ხოლმე.
ვილი სანიოლმა ფეხბურთელები ერთად შეკრიბა, სიტყვით მიმართა, რის შემდეგაც მოთამაშეები ჯერ გახურდნენ, შემდეგ ტაქტიკურ ვარჯიშზე გადავიდნენ.
როგორც სათაურში აღვნიშნეთ, ბოლო შეკრებებზე სულ სხვა ჟორჟ მიქაუტაძეს ვხედავთ. თავიდან, ჯორჟი ნაკრებში თავისთვის იყო და თანაგუნდელებთან ნაკლებ კომუნიკაციაში შედიოდა, დღეს კი ის ყველასთან სრულად გახსნილია და კომუნიკაციაში ყველა მოთამაშესთან შედის.
ვარჯიშის ბოლოს, ფეხბურთელებმა ერთმანეთში ითამაშეს. გამარჯვებულებში მამარდაშვილი, ჩაკვეტაძე, დავითაშვილი, კვარაცხელია და მიქაუტაძე ერთ გუნდში იყვნენ - ვინ უნდა დაამარცხოს ეს 5-ეული? ალბათ, ამ კვინტეტის შეჩერება მსოფლიოს ნებისმიერ 5-ეულს გაუჭირდებოდა.
რაც შეეხება უშუალოდ ქალაქს, ვერ ვიტყვით, რომ მატჩის მიმართ დიდი მოლოდინია. თუ ერევანში რაიმე საფეხბურთო ხდება, ისიც ქართველებისგან, რომლებიც ხვალ მრავლად იქნებიან და ნამდვილ საფეხბურთო განწყობას ჯერ მეტოქის დედაქალაქში შექმნიან, შემდეგ კი ჩვენსაში.
