დინამო თბილისის ისტორიაში ყველაზე ახალგაზრდა კაპიტანი, სინჯები ლონდონის არსენალში, წარმატებული მატჩები ასაკობრივ ნაკრებებში - 29 წლის ასაკში ნიკა ჭანტურიამ კარიერა დაასრულა.
ჭანტურია რომ ჭკვიანი, მიზანდასახული და ლიდერული თვისებების მქონე ფეხბურთელი იყო, ეს მოედანზე კარგად ჩანდა. ამ თვისებებს ნიკა უკვე მოედნის მიღმა გამოავლენს და იმ გუნდის ხელმძღვანელი იქნება, სადაც ჯამში 16 წელი დაჰყო.
LaGazzetta.ge-მ ინტერვიუ უკვე ახალი სტატუსის მქონე - ლოკომოტივის სპორტულ დირექტორ ნიკა ჭანტურიასთან ჩაწერა.
29 წლის ასაკში კარიერის დასრულება...რთული იყო ამ გადაწყვეტილების მიღება?
"გადაწყვეტილება რთულად მივიღე, რადგან არასდროს მიფიქრია, რომ კარიერას ამ ასაკში დავასრულებდი. რიგი მიზეზების გამო, მივედი იმ დასკვნამდე, რომ ჩემი განვითარებისთვის ამ ნაბიჯის გადადგმა უკეთესია. მთელი გონებით ისევ ფეხბურთში ვარ და სიმართლე გითხრათ, ჯერ ბოლომდე ვერ ვაანალიზებ, რომ თამაში დავასრულე. ცოტა დრო გავა, ჩემპიონატიც დაიწყება და ალბათ თამაში მაშინ უფრო მომენატრება."
როგორც თქვი, კარიერა რიგი მიზეზების გამო დაასრულე. კონკრეტულად რა იყო ეს მიზეზები?
"ყველა ბავშვი, რომელიც ფეხბურთის თამაშს იწყებს, სურს უმაღლეს მწვერვალებზე ავიდეს. ასე იყო ჩემს შემთხვევაშიც. ლოკომოტივში, დინამო თბილისსა და ასაკობრივ ნაკრებებში ჩატარებულმა წარმატებულმა მატჩებმა ჩემს ამ ოცნებებს ფრთები შეასხა. ამ ყველაფრის შემდეგ, მინდოდა ჩემი მიზნებისთვის მიმეღწია, თუმცა როდესაც ხანგრძლივი ტრავმების შემდეგ დავბრუნდი, მივხვდი, რომ ამ მიზნებს ვცდებოდი. ამიტომ, დღევანდელ კომფორტის ზონაში ყოფნას, ვარჩიე, რომ საქმე რამდენიმე წლით წინ წამეწია და ახალ ამპლუაში მეცადა შესაძლებლობები. მგონია, რომ როცა თეორიულად კარიერა უნდა დამესრულებინა, ანუ 35-36 წლის ასაკში, ბევრად წინ ვიქნები როგორც საფეხბურთო სელექციონერი, ვიდრე ფეხბურთელი."
შანსი რომ გქონდეს, რას შეცვლიდი შენს განვლილ კარიერაში, რაც ამ გადაწყეტილებამდე არ მიგიყვანდა?
"ჩემი განვლილი კარიერიდან 2 რამეზე ვფიქრობ - ერთი ისაა, რომ შემოთავაზება ვიტესიდან მქონდა, ყველაფერი შეთანხმებული იყო, თუმცა რიგი მიზეზებიდან გამომდინარე, ჩემი სურვილი იყო, რომ მოლაპარაკებები 6 თვის შემდეგ განახლებულიყო და 17 წლის ასაკში ვიტესში არ წავედი. მეორე კი გენკში ტრანსფერია. ამ გუნდში ლუკა ზარანდიასთან ერთად უნდა გადავსულიყავი, ჩავედი კიდეც, მაგრამ სამედიცინო შემოწმებამდე კონკრეტული პუნქტი შემიცვალეს და ცხელ გულზე მათ ყველაფერზე უარი ვუთხარი. არ ვიცი, რა იყო ამ ცვლილებების მიზეზი. ალბათ, არაევროკავშირელის სტატუსი."
მოდი, მომავალზე ვისაუბროთ. ერთ დღეს ფეხბურთელი იყავი, მეორე დღეს გაიღვიძე და უკვე სპორტული დირექტორი ხარ...
"ეს ერთი ნაბიჯი არის მთელი ის პერიოდი, რაც ლოკომოტივისთვის 16 წელი მიმიცია. ყველაფერი უკან დამიბრუნდა, რადგან 29 წლის ასაკში ბევრს არ ეძლევა შანსი, რომ ამხელა პასუხისმგებლობა დაეკისროს. პროცესში ბევრი რამ მაქვს სასწავლი, გუნდი ამაში ხელს მიწყობს, მე კი ჩემი ხედვები, გეგმები მაქვს და ვეცდები, ეს ყველაფერი მაქსიმალურად კარგად განვახორციელო. კარგი ბაზა, ინფრასტრუქტურა, ეს ყველაფერი დიდი უპირატესობაა და ეს უპირატესობა სიძლიერედ უნდა ვაქციოთ."
რა არის შენი მთავარი მიზანი, როგორც კლუბის ხელმძღვანელი?
"ჩემი მთავარი მიზანია, რომ ლოკომოტივის აკადემია ისევ იქცეს ასაკობრივი ნაკრებების საბაზისო კლუბად. ბევრი ხარისხიანი აკადემიის ფეხბურთელი, პირველი გუნდის წარმატების მთავარი საწინდარია. ჩვენს მიზნებს ერთწლიან მოკლე სურათში არ ვუყურებ და ბევრი სამუშაოა გასაწევი. პირობას გაძლევთ, გუნდს მალე დაეტყობა ამ მუშაობის შედეგები."
არა როგორც ფეხბურთელს, არამედ როგორც სპორტულ დირექტორს, ცოტა მტკივნეულ კითხვას დაგისვამ. რატომ ვერ ხვდებიან ქართული კლუბები ევროტურნირებზე?
"პირველ რიგში, ქართულმა კლუბებმა ფეხბურთელებს შესაბამისი პირობები უნდა შევუქმნათ, რომ აქ დიდი ხნით დავტოვოთ. წარმოუდგენელია, როცა ფეხბურთელი 6 თვით თავს წარმოაჩენს და ეგრევე მიდის. შედეგამდე სტაბილურობას მიჰყავხარ და სტაბილურობა ვერასდროს იქნება, თუ ყოველწელს განახლებული გუნდის გაკეთება გიწევს. ამ მიზნისთვის აუცილებელია სტაბილური ფინანსები და სწორი მენეჯმენტი.
მაშინ შენს მაგალითზე ვთქვათ. წარმოიდგინე, ლოკომოტივი გადის ევროტურნირებზე და ამ გუნდის სპორტული დირექტორი ხარ. რას გააკეთებდი წარმატების მისაღწევად?
"ზემოთაც ვისაუბრე და ახლაც ვიტყვი, რომ აკადემიის განვითარებაზე ვიფიქრებდი. ვეცდებოდი, რომ ლოკომოტივის ახალგაზრდა მოთამაშეების განვითარებისთვის მაქსიმუმი გამეკეთებინა, პირველ გუნდში ამეწია და გამოცდილ ქართველებთან ან ლეგიონერებთან ერთად მეთამაშებინა. როდესაც ეს ახალგაზრდები განვითარდებიან და თავს გამოიჩენენ, მათი ფასიც დიდი იქნება და კლუბიც განვითარდება, მაგრამ საქმე იმაშია, რომ ეს პროცესი ერთ წელიწადში ვერ მოხდება. დრო და სწორი მუშაობა სჭირდება."
თან, ბოლო წლებში, ეროვნული ლიგის ფეხბურთელი, რომელიც რამდენიმე კარგ მატჩს ჩაატარებს, მაშინვე მიდის ყაზახეთში, უზბეკეთში ან სხვა ასეთ ჩემპიონატში...
"მოდი, ამ თემაზე ფეხბურთელის გადმოსახედიდან გიპასუხებთ. წარმოიდგინე, გაქვს ლიმიტირებული საფეხბურთო ასაკი და ამ პერიოდში უნდა მოასწრო იმ კაპიტალის შეგროვება, რომ ცხოვრების გარკვეული ნაწილი უზრუნველყოფილი იყო. საქართველოში ამის შესაძლებლობა იშვიათია. ეროვნული ლიგის გუნდების უმეტესობაში მინიმალური ხელფასებია და მოთამაშეები ამ ხელფასებსაც დროულად ვერ იღებენ, რის გამოც ფიქრი უკვე სხვა რაღაცეებზე გიწევს. ყაზახეთსა თუ უზბეკეთში კი იცი რა მიზნისთვის მიდიხარ, იცი, რომ ყველაფერი დროულად მოხდება და მხოლოდ ფეხბურთზე ფიქრობ. ეს ქართული ფეხბურთის პრობლემაა და ამაზე ღიად უნდა ვისაუბროთ."
და ბოლოს...ფეხბურთელობა უფრო რთულია თუ სპორტული დირექტორობა?
"სპორტული დირექტორობა და ამას ბოლო ერთ თვეში მივხვდი. ფეხბურთელი როცა ხარ, მხოლოდ შენს თავზე ხარ პასუხისმგებელი და შენს თავზე ფიქრობ, ხოლო როცა კლუბი გაბარია, პასუხისმგებელი ბევრ ადამიანზე ხარ და ეს უფრო შრომატევადია."
