პარიზული გუნდის დომინირებამდე, ლიგა 1-ის მთავარ სიამაყედ ითვლებოდნენ "თეთრ-ლურჯები", რომლებიც საფრანგეთის ყველაზე ტიტულოვანი გუნდის სახელს ღირსეულად ატარებდნენ. "ლურჯ-წითლებში" კატარული ფულის გაჩენის შემდეგ კი ველოდრომის ბინადრები თავიანთი მდიდარი კონკურენტის ჩრდილში მოექცნენ.
მარსელის ძირითადი პრეტენზიები პარკ დე პრენსის ბინადრების მიმართ ასეთია - "ჩვენ ვიყავით და ვართ ლიგა 1-ის საუკეთესო გუნდი, კატარული ფულის გარეშეც", "ოლიმპიკი ნამდვილია, ნასერ ალ-ხელაიფის კლუბი კი სიყალბე", "ჩვენ მოვიგეთ ჩემპიონთა ლიგა, რასაც თქვენ მილიარდების დახარჯვითაც კი ვერ ახერხებთ".
ერთი სიტყვით, "პროვანსალების" აგრესიის მიზეზი გასაგებია. ამ ყველაფრის გარდა, ლე კლასიკი მოიცავს ომს სოციალურ ფენებს შორის, როდესაც ცხელსისხლიანი სამხრეთელები უპირისპირდებიან ქვეყნის ბოჰემურ და თანამედროვე ნაწილს. ქართველმა ვინგერმა ეს ყველაფერი უკვე გამოიარა კალჩოში, როდესაც ნაპოლის რიგებში ის იტალიური ფეხბურთის ელიტური წრის წარმომადგენლების წინააღმდეგ იბრძოდა.
"პარტენოპეის" ყოფილი ლიდერი თავად იყო მეამბოხე სამხრეთელის როლში, თუმცა პარის სენ-ჟერმენში გადასვლის შემდეგ, ის სოციალური ფენის სხვა საფეხურზე აღმოჩნდა. პსჟ-ს მე-7 ნომერი გახდა თანამედროვე ფრანგული ფეხბურთის სახე, მეტოქედ კი დღეს მას ჰყავს თეთრ-ლურჯებში შემოსილი კარგად ნაცნობი ცხელსისხლიანი და მეამბოხე სამხრეთელები.
