14 დეკემბერს, ლას ვეგასში, ქართველი UFC-ის ვეტერანი - გიგა ჭიკაძე იასპარეზებს. გიგას მეტოქე ახალგაზრდა არგენტინელი მებრძოლი - კევინ ვალეხოსი იქნება. მომავალი UFC Fight Night-ის მთავარი ღონისძიება კი ბრენდონ როივალი VS მანუელ კაპეა, ორთაბრძოლა, რომლის შედეგიც უმსუბუქესი დივიზიონის მომავალ ტიტულის ჩელენჯერს გამოავლენს.
გიგა ჭიკაძე VS კევინ ვალეხოსი
მოასპარეზე ათლეტების წინა საბრძოლო სცენარი და ჰაიპი განსხვავებულია - გიგა ქვემსუბუქი წონის გამოცდილი კონტენდერია, რომელიც დივიზიონის ტოპ-15 ში 5 წელია იმყოფება და UFC-ში 10-ზე მეტი ბრძოლა აქვს ჩატარებული, ვალეხოსს კი ფანთა უმრავლესობა ამომავალ ვარსკვლავად მიიჩნევს, რომელიც მისი სანახაობრივი სტილისა და დამაჯერებელი სტატისტიკის დამსახურებაა. ახალგაზრდა სპორტსმენის ანგარიშზე 16 გამარჯვება და 1 მარცხია. აღსანიშნავია, რომ 16 ბრძოლიდან, მან 13 ფინიშით დაასრულა, ერთადერთი მარცხი კი ცნობილი მებრძოლის - ჯინ სილვას წინააღმდეგ აქვს.
სილვასთან იგი 2 წლის წინ, "Contender Series"-ში დამარცხდა. წარუმატებელი შედეგის მიუხედავად, მან მოახერხა და მაყურებლებს ახლო, მაღალი დონის დაპირისპირება შესთავაზა. სამწუხაროდ, "ნინძასთვის" უკანასკნელი 2 დაპირისპირება წარუმატებელი აღმოჩნდა, რომლის მიზეზადაც ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული რიგი პრობლემები შეგვიძლია მივიჩნიოთ. ზემოხსენებული ფაქტის გამო, გიგა ამ ჩხუბში როგორც ბეთინგის, ასევე გულშემატკივართა გადმოსახედიდან ანდერდოგია, მაგრამ უნდა გავითვალისწინოთ ის, რომ ქართველი ათლეტი შესანიშნავ ფორმაში იმყოფება, როგორც მენტალური, ასევე ფიზიკური თვალსაზრისითაც. ამასთან ერთად, არ უნდა დავივიწყოთ ჭიკაძის უნიკალური შესაძლებლობები და მიღწევები, რომელმაც UFC-ის ცნობადობა საქართველოში ამ დონემდე მოიყვანა.
მომავალი UFC Fight Night-ის Co-Main ღონისძიებაზე სტრაიკინგის სრულ მასტერკლასს უნდა ველოდოთ, ვინაიდან ორივე მებროლის პრიორიტეტი შეხვედრის დგომში წაყვანაა. მიუხედავად იმისა, რომ ორივე ათლეტი სტრაიკერია, მათი საბრძოლო სტილისტიკა ცალსახად განსხვავდება. ვალეხოსი ტიპიური დახურული, მძიმე მოკრივეა. ეს გახლავთ მიზეზი, რის გამოც იგი ფანებში "არგენტინელი თოფურიის" ზედმეტსახელით გახდა ცნობილი. უნდა ვაღიაროთ, რომ ვალეხოსი მართლაც გავს თოფურიას - მუდმივი წინსვლა და მრავალი მძიმე დარტყმისგან შემდგარი კომბინაციები იწვევს მისი ბრძოლების დროზე ადრე დასრულებას. როგორც ვახსენე, ბრძოლის განმავლობაში, კევინს ახასიათებს წნეხი და პირველ ნომრად მუშაობა, სწორი მომენტის აღმოჩენისას კი მძიმე შეტევით მეტოქისთვის გადამწყვეტი ზიანის მიყენება.
ახალგაზრდა არგენტინელს კარგად გამოსდის ე.წ კონტრ-ჰუკებიც, რომელსაც მოწინააღმდეგის შეტევის დროს გამოვლენილი შეცდომების ფონზე იყენებს, კონკრეტულად იმ შემთხვევაში, თუ მეტოქე იერიშის დროს თავსა და კორპუსს ღიას ტოვებს. ვალეხოსის თავდაცვის მექანიზმი და მოძრაობაც თოფურიას მსგავსია, იგი დარტყმების აცილებას თავის მუდმივი მოძრაობით ახერხებს. მოგეხსენებათ, რომ ჭიკაძეს ქვემსუბუქი დივიზიონისთვის უჩვეულო სიმაღლე და წვდომი აქვს, აქიდან გამომდინარე, კევინის გეგმა "ნინძას" წინააღმდეგ მარტივი ამოსაცნობია - იგი დისტანციის ჩახურვასა და ტექნიკური ნოკაუტის მოპოვებას შეეცდება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, გიგასთან დისტანციაზე მუშაობა ვალეხოსისთვის დამარცხების ტოლფასი იქნება.
გიგას საბრძოლო უნარებზე ბევრი რამის თქმა შეგვიძლია, მაგრამ მთავარ უპირატესობად, მის გამორჩეულ კიკბოქსინგს მივიჩნევ. MMA-ში გადასვლამდე, ჭიკაძე მაღალი დონის კიკბოქსინგის ორგანიზაციებში ასპარეზობდა, რომლის კომპეტენტურობასაც, მისი 40-მდე მოგება ადასტურებს. გიგას საჩემპიონო ბრძოლები ჩატარებული აქვს ისეთ ორგანიზაციებში, როგორებიცაა: "Glory" ,"Enfusion" და სხვები. UFC-ში გადმოსვლისთანავე, ჭიკაძემ გამარჯვებების მოპოვება ძალზედ სანახაობრივი გზით დაიწყო. კატართან დამარცხებამდე, მან შეძლო და 7 ბრძოლა ზედიზედ მოიგო, აქიდან 3 ტექნიკური ნოკაუტით, ჯეიმი სიმონსის, კაბ სვანსონისა და ედსონ ბარბოზას წინააღმდეგ. გიგას მოგებათა შორის ყველაზე ცნობილი 2 ქვემსუბუქი დივიზიონის ლეგენდის, კაბ სვანსონისა და ედსონ ბარბოზას წინააღმდეგ არსებული ფინიშია, რომლებშიც გიგამ გულშემატკივრებს საკუთარი დარტყმის სიზუსტის მაღალი დონე დაუმტკიცა.
ჭიკაძის საბრძოლო უნარების ანალიზის დროს, არ უნდა გამოგვრჩეს მისი ბრწყინვალე საბრძოლო IQ, რომელიც ჩემი აზრით, არაერთი დაპირისპირების მოგების მიზეზი გახლდათ. ცნობილი ფაქტია, რომ გიგა საბრძოლო კემპის განმავლობაში დეტალურად სწავლობს მოწინააღმდეგეების ძლიერ მხარეებსა და სისუსტეებს, ამ ყველაფრის ანალიზის ფონზე კი ახერხებს მათ დამარცხებას - ცივი, სტრატეგიული სვლებით. ჭიკაძის კარგი კრივის მიუხედავად, უნდა ვაღიაროთ, რომ მისი ცნობადობის მიზეზი, ე.წ "გიგაქიქია". ზუსტად რომ ზემოხსენებული "ხელმოწერა" ხდის გიგას საბრძოლო სტილს უნიკალურს. მიუხედავად იმისა, რომ გიგას ფეხის დარტყმა ეკრანიდან ძალზედ ორდინალური სჩანს, ეს ყველაფერი არამხოლოდ სიმძლავრისა და სიზუსტის, არამედ მის უკან მდგომი ტექნიკის დამსახურებაცაა. დგომში მუშაობისას, ჭიკაძე მეტოქეს ხშირად პირდაპირით და მარცხენა ქიქით უტევს. ეს კომბინაცია მოწინააღმდეგის ტვინში ილექება და მომავალ შეტევაზე ისეთ არეალს იცავს, რომელიც წინა შეტევისას გიგას სამიზნე იყო.
სწორედ ესაა გადამწყვეტი მომენტი გიგას შეხვედრებში - დაცული ადგილის მაგივრად, იგი მეტოქეს ღია ადგილში აყენებს ზიანს, რომელიც უმეტესწილად თავი ან კორპუსია. აღსანიშნავია ასევე მისი სიმბოლური სწრაფი შესვლები, დისტანციის უეცარი ჩახურვა და ე.წ "ორიანები", შემდეგ ისევ ჩვეულ დისტანციაზე დაბრუნება და საპასუხო იერიშის მუხლით ან ქიქით დაცვა. თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ჭიკაძეს, საკუთარი ფიზიკური გაბარიტებიდან გამომდინარე, დამარცხება შემდეგნაირი სტრატეგიით შეუძლია - 3 რაუნდის განმავლობაში მუდმივად უნდა იმოძრაოს და მოწინააღმდეგეს არ უნდა მისცეს მისი კუთხეში მოქცევის საშუალება, ხშირი მოძრაობის ფონზე კი მას დისტანციიდან მრავალი დარტყმა უნდა მიაყენოს, პირდაპირების, მუხლებისა და ქიქების მეშვეობით.
მნიშვნელოვანი უპირატესობა, რომელიც ჩემი აზრით მომავალ ორთაბრძოლაში გადამწყვეტი ფაქტორის სახით მოგვევლინება, გიგას გამოცდილებაა. მიუხედავად იმისა, რომ ვალეხოსმა ფანებს საკუთარი თავი დამაჯერებელი ფინიშების ფონზე გააცნო, მისი კარიერული მიღწევები გიგას განვლილ გზას ჯერჯერობით ვერ შეედრება. ასევე დიდი ადგილი უჭირავს ჭიკაძის გამძლეობასაც, რომელიც ნათლად გამოჩნდა კელვინ კატართან ბრძოლაში. თუ ამ შეხვედრას კარგად დავაკვირდებით, მივხვდებით, რომ გიგას დაფინიშება ძალზედ რთული რამაა. ამრიგად, ამ ორთაბრძოლის პოტენციურ შედეგად, გიგას სასიკეთოდ მსაჯთა ერთსულოვანი გადაწყვეტილება ან ტექნიკური ნოკაუტი მიმაჩნია.
საინტერესოა, შეძლებს თუ არა ქვემსუბუქი დივიზიონის ძველი სკოლა ახალი თაობის წარმომადგენლის დამარცხებას და როგორ განვითარდება მოვლენები ქართველი ნინძის კარიერაში.
მომზადებულია გოგა პაპუნაშვილის და ნიკოლოზ გველესიანის მიერ
