„სამდღიანი დასვენების შემდეგ ვარჯიში დღეს განვაახლეთ. გრძელი სეზონია და ეს დასვენება ენერგიის აღდგენაში დაგვეხმარება. ამ დროის განმავლობაში ოჯახის წევრებთან ბევრს ვსაუბრობდი, რაც ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანია“.
ეს სეზონი საკმაოდ რთულია, რადგან ძალიან ბევრი მოგზაურობა გვიწევს და ხანდახან ისიც კი არ ვიცი სად მივემგზავრებით ან სად ვართ. გუნდელებს ხშირად ვეკითხები, თუ სად ვართ, რომელ ქალაქში ან შტატში. ხშირად გვიწევს 4-5 საათიანი ფრენა, თუმცა ეს ჩვენთვის პრობლემა არაა, ამას ბავშვობიდან მივეჩვიეთ და ეს კალათბურთია, ჩვენ ასე ვცხოვრობთ. ბევრს ვთამაშობთ, ხშირად გულშემატკივრებს კარგ პერფორმანსს ვთავაზობთ, ხშირად - ცუდს, თუმცა ბევრი თამაში იმის საშუალებას გვაძლევს, რომ ყოველ მომდევნო დაპირისპირებაში საკუთარი თავები უკეთესად წარმოვაჩინოთ. ამ შესაძლებლობით ბედნიერები უნდა ვიყოთ, რადგან NBA-ში ვთამაშობთ.
საქართველოსა და ამერიკას შორის დროითი სხვაობა 9 საათია, რაც ოჯახთან ურთიერთობას ართულებს. მათ თავიანთი საქმეები აქვთ, მე - ჩემი და დროის სხვაობის გამო, ხშირად კომუნიკაცია გვიჭირს. ხან მათ უწევთ გათენება, ხან კიდევ მე ვდგები დილით ადრე, რომ ცოტა ხანი მაინც ვისაუბროთ. ამ სსირთულეს უკვე მივეჩვიეთ, 5 წელია რაც აქ ვთამაშობ, ეს ყველაფერი ჩემთვის ახალი არაა. ჩემი მატჩების ყურება, ძირითადად, რელაივ რეჟიმში უწევთ, დილით იღვიძებენ და იგებენ როგორი თამაში მქონდა, გუნდმა მოგება მოახერხა თუ არა და ა.შ. ხშირად, ყველა მატჩის ყურებას საერთოდ ვერ ახერხებენ, რაზეც პრობლემა არ მაქვს, სრულიად ბუნებრივია, რომ მათ თვიანთი ცხოვრებაც აქვთ.
ოჯახის გარდა, პირველ წლებში, ალბათ, ქართული საჭმელი მენატრებოდა, მაგრამ ახლა უბრალოდ ქვეყანა მენატრება. იქაური აურა, ქალაქები, ქუჩები, სადაც მე გავიზარდე... ხალხთან ურთიერთობა და ქართული ენის მოსმენა. მაინტერესებს როგორ ვითარდება ქვეყანა, მაინტერესებს რა ხდება ახალი, რა იცვლება. იმის მიუხედავად, რომ საქართველო პატარა ქვეყანაა, ის ძალიან ლამაზია, უამრავი მთები, ზღვა, ლამაზი ბუნება, ეს ქვეყანა ძალიან მიყვარს. დილით დედასთან ან დეიდასთან ერთად ყავის დალევაც მომენატრა, ასეთი პატარა დეტალები ჩემთვის მნიშვნელოვანია. საქართველოს დიდი კულტურა და ისტორია აქვს, როდესაც ამ ისტორიებს ისმენენ, ყველას უჩნდება ამ ქვეყნის მონახულების სურვილი. ხალხი სტუმარმასპინძლობით გამოირჩევა, მათ უყვართ ტურისტები, ყველას ისე ხვდებიან, თითქოს ოჯახის წევრები იყვნენ.
ამერიკაში ჩამოსვლამდე, პირველად ქვეყანა 15-16 წლის ასაკში დავტოვე, როდესაც სათამაშოდ სერბეთში წავედი. ამ, საკმაოდ რთულ, რეჟიმს პატარა ასაკიდანვე მივეჩვიე. ჯერ კიდევ ბავშვი ვიყავი, როდესაც გავიგე, თუ რა სირთულეებთან იყო დაკავშირებული კალათბურთის თამაში. მთელი წელი სხვა ქვეყანაში ვცხოვრობდი და სამშობლოში დაბრუნებას მხოლოდ რამდენიმე დღით ვახერხებდი ხოლმე. ოჯახის, მეგობრებისა და ხალხის მხარდაჭერას თავიდანვე ვგრძნობდი. ისინი მამხნევებდნენ, მეუბნებოდნენ რომ მე კარგად თამაში შემეძლო, მიხსნიდნენ რომ ეს რთული პერიოდი დიდი კარიერის ნაწილი იყო და მე უნდა გამეძლო. შესაბამისად, ამერიკაში ჩამოსვლის პირველივე დღიდან, აქაურობას ალღო შედარებით მარტივად ავუღე. რა თქმა უნდა, აქ გადმოსვლასაც ახლდა სირთულეები, რადგან ეს ამერიკა და NBA იყო, მაგრამ პატარა ასაკში მიღებულმა გამოცდილებამ ძალიან დიდი დახმარება გამიწია.
ხშირად მავიწყდება და ვერ ვიაზრებ რომ NBA-ს მოთამაშე ვარ. ხშირად ვეკითხები საკუთარ თავს: მე მართლა აქ ვარ? მართლა ორლანდო მეჯიქში ვთამაშობ? ეს ძალიან ამაღელვებელი შეგრძნება და დიდი მიღწევაა, რომლითაც ვამაყობ. ცოტა დაუჯერებელია, მაგრამ მე ეს შევძელი. ჩემი ქვეყნიდან აქ სათამაშოდ ბევრი კალათბურთელი არ ჩამოსულა, საბედნიეროდ მე ეს შევძელი და ამით ძალიან ბედნიერი ვარ.
ვამაყობ რომ ორლანდო მეჯიქში ვთამაშობ, სადაც თავის დროზე ზაზა ფაჩულია ირიცხებოდა. ამ სპორტის არჩევის ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი, სწორედ ზაზაა. პატარა ასაკიდან ვუყურებდი მის თამაშებს და ვფიქრობდი, თუ მან ეს შეძლო და ასეთი წარმატებული გახდა, რატომაც არა, რომ მეც იგივე გზა გავიარო. ერთი ქვეყნიდან ვართ, დაახლოებით ერთნაირი შესაძლებლობები გვაქვს, სულ ამაზე ვფიქრობდი და საბედნიეროდ, მოვახერხე, რომ მე ახლა აქ ვარ."
