ბურდახის ამიგდალა და კლარენს ზეედორფის დუბლი ბუფონის კარში

 
 დიდი ტალანტები გაქრნენ, აგერ, ბოლო წლების ყველაზე დიდი ტალანტი კაპიკებად იყიდა ლივერპულმა და იშვიათად თუ გამოჩნდება მოედანზე. სილამაზისა არ იყოს, არც ის უწყის ადამიანმა ნიჭიერება საიდან მოდის, ან სად მიდის. ეგ რომ იცოდნენ იქნებ გაკიდებოდნენ კიდეც ბაჯოს დანატოვარს, მემკვიდრეობითი ხაზით დელ პიეროსა და ტოტის გაგრძელებულს, მაგრამ არაფერი მსგავსი აღარ ჩანს და აღარც იკითხება იტალიურ ფეხბურთში.

 ფეხბურთმა ემოცია დაკარგაო ხშირად წამოისვრიან ხოლმე და რთულია არ დაეთანხმო. ნიჭი ქმნის ამ ემოციას. ნიჭი და სივრცე წარმოსახვისთვის. ადრე სანთლით დავეძებდით სად შეიძლებოდა ფეხბურთის ყურება, იყო თუ არა შუქი, იყო თუ არა საჭირო არხი, პლუს ერთი ადამიანი ანტენასთან, ახლა პირიქით, აიღებ თუ არა ხელში ტელეფონს, უამრავი შემოთავაზება გხვდება - ჩემთან უყურე, დარეგისტრირდი! გამომიწერე და არ გამოტოვო არაფერი დედამიწის ზურგზე!
ალბათ ყველა მილენიალს აღმოუჩენია, რომ უფროს თაობას საფეხბურთო მომენტები განსხვავებულად ახსოვს, სულ სხვაგვარად გვიყვებოდნენ, მერე ვნახეთ ჩანაწერები და აღმოჩნდა რომ არაფერი ჰქონდა მათ მონათხრობს საერთო რეალობასთან. და მხოლოდ ქომაგები კი არა, აგერ, მანუჩარ მაჩაიძემ თქვა სტად დე ფრანსზე გატანილი გოლი რომ ვნახე ვერ დავიჯერე, მახსოვდა რომ გაცილებით შორიდან შევაგდეო. ემოციამ თავისი გააკეთა და კაცს ისე დაამახსოვრა, როგორც იგრძნო ეს მომენტი. მოხდა და მორჩა, აღარსად უნახავს, უდიდესი სივრცე რჩებოდა მეხსიერებისთვის და ისე დაიდო ბინა, როგორც ემოციამ უკარნახა.
ამიგდალა ჰქვია მაგასო, დოქტორმა ფრიდრიხ ბურდახმა გვითხრა, ემოციურ მეხსიერებას კვებავს თურმე ეს უცნაური სახელის მქონე ტვინის ქერქქვეშა სტრუქტურა.

 ჩვენს დროში აღარ არსებობს სივრცე წარმოსახვისთვის, ერთხელ ნანახ გოლსა და თამაშს ცხრაჯერ განმეორებული მოჰყვება. არა მხოლოდ მომდევნო დღეს, არამედ მთელი წლის განმავლობაში. ფიქრსა და გონებაში ხატვის დრო აღარ არის. დამახსოვრებაც არ უნდა, სხვადასხვა პლატფორმების ალგორითმები არ მოგცემენ ნანახის დავიწყების საშუალებას.
 

 მე კიდევ ზეედორფი მახსოვს ასე ემოციურად. ვიჩხუბე კიდეც მისი გოლის გამო, რომელიც საერთოდ არ მქონდა ნანახი. სულ რაღაც ათი წლისა ვიყავი, ეს უკვე ის დროა, როცა შუქი ხშირად მოდის, ტელევიზორში ხარვეზებით ვიჭერთ მეშვიდე არხს სადაც მოპარულ ტრანსლაციებს ვუყურებთ. ინტერი - იუვენტუსი იყო იმ დღეს, ჩემი საფეხბურთო გამოცდილება ჯერ კიდევ ძალიან მწირია. დაიწყო თუ არა შეხვედრა, მე-5 წუთზე კლარენს ზეედორფმა მარცხენა ფეხით საოცარი გოლი შეაგდო ჯიჯი ბუფონის კარში. ზეედორფი ჩემს ბავშვურ წარმოსახვაში უმალ იქცა ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო ფეხბურთელად. მერე ტრეზეგეს გამთანაბრებელი გოლი კი ვნახე, მაგრამ მეტი ვეღარ შევძელი, ვეჭიდავე კარგა ხანს საკუთარ თავს და ჩამეძინა. მომდევნო დღეს ვერსად ნახავდი ამ გოლს, უკან გადახვევა არ მოსულა, ეგ მხოლოდ ზემეკისის სამყაროში გვეგონა შესაძლებელი. ეზოში ყველა გუშინდელზე საუბრობდა, თურმე, 2:2 მორჩა მატჩი. ზეედორფის გოლი ვახსენე, ეგეთი გოლი ცხოვრებაში არ მინახავს-მეთქი ვთქვი და გულწრფელიც ვიყავი, რადგან ჩემი ცხოვრება სულ რაღაც 10 წელს ითვლიდა. აღვწერე ეს გოლი უხეში სიტყვით და კიდევ უფრო უხეში იმიტირებით, მაგრამ არავის აღფრთოვანება არ მოჰყოლია, პირიქით, სიცილიც გაისმა - ეგ რომელ გოლზე ლაპარაკობ? მეორე უკეთესი იყოო. უკეთესი იყო, უკეთესი იყო... გაისმა ექოდ გონებაში. მაშინ ვერც წარმომედგინა, რომ პირველზე უკეთესი რაიმე შეიძლებოდა ყოფილიყო. მეორეც ზეედორფს შეუგდია, ამჯერად ბოლო წუთზე, თავად დაწერა ამ მატჩის პროლოგიც და ეპილოგიც. ცაციათი გახსნა, მარჯვენათი დაასრულა. ჯერ ერთ კარში, მერე მეორეში, აქედანაც და იქიდანაც. ნეტავ, ბუფონი რას ფიქრობდა?

 
 მე კიდევ ვერ დავიჯერე. რაც ჩემი თვალით ვნახე ის მერჩივნა და ვერავინ ქვეყნის გულზე ვერ დამაჯერებდა რომ იმ შეხვედრაში ზეედორფმა პირველზე უკეთესი გოლი შეაგდო, თანაც, ბოლო წუთზე. აბა იმას როგორ ვიტყოდი ჩამეძინა-მეთქი. შევყევი კამათს და ასე ვიჩხუბე პირველად და უკანასკნელად გატანილი გოლის გამო, რომელიც ნანახიც კი არ მქონდა.

 
 გავიდა წლები, შუქი მოვიდა და აღარ წავიდა. დარჩა. ნელ-ნელა სპორტის არხსებსაც მივეჩვიეთ და ინტერნეტმა ხომ საერთოდ ყველაფერი შეცვალა, მერე იუთუბიც აღმოვაჩინეთ ეს კი მთავარი საბადო იყო იმ ხალხისთვის მივიწყებულ და სხვის მონაყოლ მატჩებს რომ დაეძებდა. ჰოდა, ავკრიფე ინტერი - იუვე, 2002 წელი. ესეც ჯადოქრობა არ არის? ბრძანებას აძლევ მანქანას და წარსულში გამოგზაურებს. იმ ემოციებსაც აღგიდგენს და თითქოს ბავშვობაშიც ბრუნდები, ახალგაზრდავდები. ისევ ის უმეცარი ქომაგი ხარ, ალმერეს უბნებში გაზრდილი სურინამელი კაცი რომ ღმერთი ჰგონია. მივაშტერდი იუთუბს საიდუმლოს ამოსახსნელად, ამდენი წელი რომ თავს ინახავდა. ზეედორფის პირველ გოლზე ჩემივე პირდაღებული თავი დამიდგა თვალწინ, უცნაური გრძნობა იყო, ჩემს ბავშვობას ვუყურებდი სულ სხვა პერსპექტივიდან, ამ გოლის ემოცია არასდროს დამავიწყდება, მიუხედავად იმისა, რომ არც ინტერის ქომაგი ვყოფილვარ არასდროს, არც იუვესი, არც ზოგადად იტალიური ფეხბურთის, მაგრამ მაინც წარუშლელი შთაბეჭდილება მოახდინა. ბავშვობაში ეს გოლი უფრო მახვილი კუთხიდან მახსოვდა, ახლა ეგ მოგონება მკვდარია, ახლა ზუსტად ვიცი საიდან და როგორ შეაგდო. განვძარცვე ზმანებისგან და მაინც დიდებული გოლია!
ბოლოსკენ მეორეც შეაგდო, როგორც გვერდზეუბნელებმა თქვეს. 91-ე წუთზე მომხდარა ეგ ამბავი. ინტერი 1:2-ს აგებდა, ზეედორფმა ერთი შეწია ბურთი მოედნის ცენტრში და.. ვაჰ, მართალი ყოფილა, მეორე უკეთესია.