შესაბამისად, გულშემატკივართა შორის ყოველთვის არსებობდა კითხვა, ამ ორში რომელი იყო უდიდესი იტალიური კლუბი (ინტერთან ბოდიში, ამ შემთხვევაში ღირსეულ, მაგრამ მესამე ადგილს იკავებენ აღნიშნული ტიტულისათვის ბრძოლაში). ორივე გუნდის გულშემატკივარს თავისი არგუმენტები ყოველთვის ჰქონდა, აქვს და ექნება, თუმცა 2002/2003 წლების სეზონის ჩემპიონთა ლიგის ფინალური მატჩი ამ კითხვაზე პასუხის გასაცემად, ვფიქრობ, კარგი პლატფორმა და შესაძლებლობა გახლდათ. ამ შეხვედრაში კიდევ ერთი საინტერესო საკითხი იყო ისიც, რომ „როსონერი“ კარლო ანჩელოტის ხელში ფრთების გაშლას ახლახანს იწყებდა და „პაპა კარლოც“ პირველ მილანურ (მწვრთნელის რანგში) ტიტულადაც პირდაპირ უმაღლეს თასს უმიზნებდა. მათ წინააღმდეგ კი იდგა გუნდი, რომელმაც სერია A ზედიზედ ორი სეზონის განმავლობაში ყველანაირი კითხვის ნიშნის გარეშე მოიგო. რაც შეეხება შიდა დაპირისპირებებს, აღნიშნულ სეზონში, შიდა ჩემპიონატში ორივე გუნდმა საშინაო შეხვედრაში იდენტური ანგარიშით 2-1 იმარჯვა.
მატჩი 2003 წლის 28 მაისს, ქალაქ მანჩესტერში, მრავალი ლამაზი ისტორიის მომსწრე სტადიონზე - ოლდ ტრაფორდზე ტარდებოდა. შეხვედრას 60 000-ზე მეტი გულშემატკივარი ესწრებოდა, მატჩის განსჯა კი ასევე ლეგენდარულ რეფერის, გერმანელ მარკუს მერკს ანდეს. მოდით, სანამ კონკრეტულად მატჩს და მასში განვითარებულ მოვლენებს მიმოვიხილავდეთ, თვალი გადავავლოთ ფინალში ერთმანეთის პირისპირ წარსადგომად აპენინური გრანდების მიერ განვლილ გზას.
ჯენტლმენობა მოითხოვს, რიგი ქალბატონებს დავუთმოთ, ამიტომ დავიწყოთ „ვეკია სენიორათი“. ტურინელებმა წინა წელს მოგებული შიდა ჩემპიონატით ჯგუფურ ეტაპზე ასპარეზობა ავტომატურად გაინაღდეს, სადაც მათი მეტოქეები - ნიუკასლ იუნაიტედი, კიევის დინამო და როტერდამის ფეიენოორდი იყვნენ. „ზებრებმა“ უკრაინელებს ორივე მატჩი მოუგეს, ნიდერლანდელებთან ერთი მოგების წილ ერთი ფრე, ხოლო ინგლისელებთან ერთი მოგების წილ, ერთი მარცხი დააფიქსირეს. აღებული 13 ქულით იუვენტუსმა ჯგუფში პირველი ადგილი დაიკავა და, სენტ ჯეიმს პარკის ბინადრებთან ერთად, მეორე ჯგუფურ ეტაპზე თამაშის უფლება მარტივად მოიპოვა. აქ ტურინელთა მეტოქეები მანჩესტერ იუნაიტედი, ბაზელი და დეპორტივო აღმოჩდნენ. აღსანიშნავია, რომ იუვენტუსმა, ბაზელმა და დეპორტივომ თანაბარი რაოდენობის, 7-7 ქულა დააგროვეს, თუმცა 1/4 ფინალში გამსვლელი მეორე ადგილი იტალიელებს ერგოთ - ურთიერთშეხვედრებში უკეთესი ბურთების შეფარდების დამსახურებით. პლეიოფის ეტაპზე კი იუვენტუსმა ურთულესი გზა განვლო, პიემონტელებმა ტურნირიდან კატალონიის ბარსელონა და მადრიდის რეალი გააგდეს.
მარტივად არც მილანს უვლია. მათი სიტუაცია ჯერ კიდევ წინა წელს შიდა ჩემპიონატში დაკავებულმა მე-4 ადგილმა გაართულა, რამაც გუნდი აიძულა ტურნირს მესამე საკვალიფიკაციო ეტაპიდან შეერთებოდა. „შავ-წითლებს“ აღნიშნულ ეტაპზე ჩეხური ლიბერეცის სლოვანი შეხვდა, რომელთა ბარიერის დაძლევა მხოლოდ და მხოლოდ სტუმრად გატანილი გოლის წესით მოხერხდა. გუნდი ჯგუფურ ეტაპზე დეპორტივოსთან, მიუნხენის ბაიერნთან და ფრანგულ ლანსთან მოხვდა. ესპანურ კლუბთან ერთად „როსონერი" მეორე ჯგუფურ ეტაპზე კვალიფიცირდა, მადრიდის რეალთან, დორტმუნდის ბორუსიასა და მოსკოვის ლოკომოტივთან ერთად. მილანელებმა ორივე ჯგუფური ეტაპი იდენტურად, პირველი ადგილითა და 12 ქულით გაიარეს. 1/4 ფინალში მათი მეტოქე ამსტერდამის აიაქსი გახლდათ, ხოლო 1/2 ფინალში - თანაქალაქელი ინტერი. „ნერაძურისთან“ ნათამაშები ორივე მატჩი ფრედ დასრულდა, ერთი 0:0, ხოლო მეორე 1:1, თუმცა იმ მატჩში, სადაც ეს უკანასკნელი ანგარიში დაფიქსირდა, მასპინძლად ინტერი ითვლებოდა, შესაბამისად, მილანს სტუმრად გატანილი გოლის წესი კიდევ ერთხელ გამოადგა და ფინალშიც ისინი გავიდნენ.
დადგა 28 მაისიც და აპენინის ნახევარკუნძულზე მღელვარებამ პიკს მიაღწია. ერთმანეთის წინააღმდეგ ხომ ორი იტალიური კლუბი უნდა წარმსდგარიყო და სეზონის საუკეთესო გუნდი გამოერკვია! აღსანიშნავია ისიც, რომ კარლო ანჩელოტიმ ძირითად შემადგენლობაში დააყენა კახა კალაძე და მას მთელი მატჩის განმავლობაში ენდო. მარჩელო ლიპის კი დიდი თავისტკივილი გაუჩინა 1/2 ფინალში პაველ ნედვედის ყვითელმა ბარათმა, რომელმაც მას ჩემპიონთა ლიგის ფინალი გამოატოვებინა (იუვენტუსის ფანებისგან ალბათ ხშირად გსმენიათ ფრაზა - ნედვედი, რომ გვყოლოდაო... - და პრინციპში, მართლებიც არიან, ჩეხი ფლანგელი მაშინ ისეთ ფორმაში იყო, მატჩის შედეგზე, შესაძლოა, მართლაც დიდი გავლენა მოეხდინა). თუმცა, ასე იყო თუ ისე, „ზებრებს“ ფონს გასვლა პაველის გარეშე უწევდათ.
მატჩი გარდამავალი უპირატესობით დაიწყო, თუმცა იუვენტუსის კარში გოლი სულ რაღაც მე-8 წუთზე ანდრეა შევჩენკოს დარტყმულის შემდგომ გავიდა. ეს გოლი გაუქმდა, რადგან დამხმარე მსაჯის აზრით, რუი კოშტა, რომელიც თამაშგარეში იმყოფებოდა, ჯანლუიჯი ბუფონს ბურთის დანახვაში ხელს უშლიდა. აი მატჩის მე-16 წუთზე კი ჯიჯი საქმეში მთელი თავისი ბრწყინვალებით ჩაერთო და პიპო ინძაგის ურთულესი თავური დარტყმა აუღო. მომენტის შემდგომ ყველა კამერა ფილიპოსკენ იყო მიმართული, მილანელთა 9-იანი ვერ იჯერებდა, რომ ბუფონმა მისი დარტყმულის მოგერიება შეძლო. ტაიმის ბოლოს შანსი ჰქონდა ალესანდრო დელ პიეროსაც, თუმცა საკმაოდ მახვილი კუთხიდან დარტყმული, ნელსონ დიდამ კუთხურზე მოიგერია. მეორე ტაიმის სტარტზე მინდორზე ხვიჩა კვარაცხელიას ახლანდელი დამრიგებელი, ანტონიო კონტე შემოვიდა და შემოსვლიდან ორ წუთში, ბრწყინვალედ დარტყმული თავურით კინაღამ გოლიც გაიტანა, თუმცა მისი ეს მცდელობა ხარიხამ მოიგერია. მატჩის 90 წუთი უგოლოდ ამოიწურა, რის შემდეგაც დამატებითი ტაიმები დაინიშნა. აღსანიშნავია, რომ ამ წელს დამატებით ტაიმებში არა ოქროს, არამედ ვერცხლის გოლის წესი მოქმედებდა. ვერცხლის გოლი კი თავის თავში გულისხმობდა იმას, რომ თუ გუნდი დამატებით ტაიმში გოლს გაიტანდა, თამაშს ავტომატურად არ იგებდა, მაგრამ თუ მეტოქე ანგარიშის გათანაბრებას დამატებითი ტაიმის ბოლომდე ვერ შეძლებდა, მაშინ მას მოგება ავტომატურად გაუფორმდებოდა. საბოლოოდ, გუნდებს ამ წესის გამოყენება არ დასჭირვებიათ და დაძაბული ფინალის უფრო მეტად დაძაბული დასასრული მივიღეთ - 120-წუთიანი უშეღავათო ბრძოლის შემდგომ კლუბებს პენალტების სერია ელოდათ. აღსანიშნავია ისიც, რომ დიდებული მატჩი ჩაატარა მილანის 37 წლის კაპიტანმა - პაოლო მალდინიმ და შესაბამისად, ფინალის საუკეთესო მოთამაშის ჯილდოც დამსახურებულად მიიღო.
პენალტების სერიაში ერთმანეთს ორი დიდებული კლუბის პარალელურად, ორი დიდებული მეკარე ერთმანეთს პირად დუელში დაუპირისპირდა. აღსანიშნავია, იუვენტუსის მოთამაშეების წნეხი, რადგან მარჩელო ლიპის თქმით, მისმა ოთხმა ან ხუთმა ფეხბურთელმა თქვა უარი პენალტის შესრულებაზე, რისი გამომწვევი ძირითადი თუ არა, ერთ-ერთი მიზეზი სწორედ პენალტებში ბრაზილიელი მეკარის ავტორიტეტიც გახლდათ. აღსანიშნავია ისიც, რომ ამ პერიოდში მეკარეების მიერ კარის ხაზზე დგომას დიდი ყურადღება არ ექცეოდა, რაც მათ პენალტის მოგერიებას ერთი-ორად უადვილებდა.
პენალტების სერია დავიდ ტრეზეგეს დარტყმამ გახსნა, რომელიც დიდამ მოიგერია. მილანელთაგან პირველი პენალტის შესრულების სიმძიმე კი სერჟინიომ იტვირთა და დავალებას თავი წარმატებით გაართვა. მას ალესანდრო ბირინდელიმ უპასუხა, რომელმაც საკმაოდ ძლიერი და ზუსტი დარტყმით ანგარიში გაათანაბრა. დიდას კი ჯიჯიმაც უპასუხა და კლარენს ზეედორფს ურთულესი პენალტი აუღო. ბურთთან შეცვლაზე შესული ზალაიეტა მივიდა და დიდამ ისევ აიღო! ბრაზილიელი მეკარე ჯანლუიჯისთვის არაფრის დათმობას არ აპირებდა, მაგრამ იმავე აზრზე იყო იტალიელიც, რომელმაც ამჯერად კალაძის დარტყმული პენალტის მოგერიება შეძლო. ბურთთან კიდევ ერთი ურუგვაელი, პაოლო მონტერო მივიდა და დიდამ თანაკონტინენტელის დარტყმულიც აიღო! „როსონერიდან“ ბურთთან ალესანდრო ნესტა მივიდა, რომელმაც სერიაში ზედიზედ 4 გაფუჭებული პენალტის შემდეგ, როგორც იქნა კარის ბადე შიგნიდანაც შეარხია. ისე, ობიექტურობა მოითხოვს ითქვას, რომ ბუფონს მისი დარტყმულის ასაღებად სულ მცირედი დააკლდა. „ზებრებიდან“ მეხუთე პენალტის დასარტყმელად გუნდის ლეგენდა და კაპიტანი - ალესანდრო დელ პიერო გაემართა და ბურთი აუღელვებლად დიდასგან უკიდურეს დაბალ მარცხენა კუთხეში გადაგზავნა.
პენალტების სერიაში ერთმანეთს ორი დიდებული კლუბის პარალელურად, ორი დიდებული მეკარე ერთმანეთს პირად დუელში დაუპირისპირდა. აღსანიშნავია, იუვენტუსის მოთამაშეების წნეხი, რადგან მარჩელო ლიპის თქმით, მისმა ოთხმა ან ხუთმა ფეხბურთელმა თქვა უარი პენალტის შესრულებაზე, რისი გამომწვევი ძირითადი თუ არა, ერთ-ერთი მიზეზი სწორედ პენალტებში ბრაზილიელი მეკარის ავტორიტეტიც გახლდათ. აღსანიშნავია ისიც, რომ ამ პერიოდში მეკარეების მიერ კარის ხაზზე დგომას დიდი ყურადღება არ ექცეოდა, რაც მათ პენალტის მოგერიებას ერთი-ორად უადვილებდა.
პენალტების სერია დავიდ ტრეზეგეს დარტყმამ გახსნა, რომელიც დიდამ მოიგერია. მილანელთაგან პირველი პენალტის შესრულების სიმძიმე კი სერჟინიომ იტვირთა და დავალებას თავი წარმატებით გაართვა. მას ალესანდრო ბირინდელიმ უპასუხა, რომელმაც საკმაოდ ძლიერი და ზუსტი დარტყმით ანგარიში გაათანაბრა. დიდას კი ჯიჯიმაც უპასუხა და კლარენს ზეედორფს ურთულესი პენალტი აუღო. ბურთთან შეცვლაზე შესული ზალაიეტა მივიდა და დიდამ ისევ აიღო! ბრაზილიელი მეკარე ჯანლუიჯისთვის არაფრის დათმობას არ აპირებდა, მაგრამ იმავე აზრზე იყო იტალიელიც, რომელმაც ამჯერად კალაძის დარტყმული პენალტის მოგერიება შეძლო. ბურთთან კიდევ ერთი ურუგვაელი, პაოლო მონტერო მივიდა და დიდამ თანაკონტინენტელის დარტყმულიც აიღო! „როსონერიდან“ ბურთთან ალესანდრო ნესტა მივიდა, რომელმაც სერიაში ზედიზედ 4 გაფუჭებული პენალტის შემდეგ, როგორც იქნა კარის ბადე შიგნიდანაც შეარხია. ისე, ობიექტურობა მოითხოვს ითქვას, რომ ბუფონს მისი დარტყმულის ასაღებად სულ მცირედი დააკლდა. „ზებრებიდან“ მეხუთე პენალტის დასარტყმელად გუნდის ლეგენდა და კაპიტანი - ალესანდრო დელ პიერო გაემართა და ბურთი აუღელვებლად დიდასგან უკიდურეს დაბალ მარცხენა კუთხეში გადაგზავნა.
დადგა გადამწყვეტი პენალტის დროც. ბურთი ხელში უკრაინელმა ვარსკვლავმა ანდრეი შევჩენკომ აიღო, დაძაბული მზერა სტადიონს მოავლო, ღრმად ჩაისუნთქა და ბურთი ჯანლუიჯი ბუფონის კარის ბადეში გაახვია! შემდეგ გახარებული ნელსონ დიდასკენაც გაიქცა და პენალტების სერიის ორი გმირი ერთმანეთსაც გადაეხვია. ისტორია დაწერილი გახლდათ, მილანმა რიგით მეექვედ აღმართა ჩემპიონთა ლიგის თასი, რომელსაც გუნდმა 3 დღეში იტალიის თასიც დაუმატა და ქალაქ მილანის წითელ მხარეში დიდი ზეიმის მიზეზსაც კიდევ ერთი წაუმატა.
დღეს, 2024 წლის 23 ნოემბერს კი, ორივე გუნდი, ახალი მწვრთნელებითა და გარდამავალი პერიოდით ერთმანეთს უპირისპირდებიან, იუვენტუსს შიდა ჩემპიონატში წაგება ისევ არ აქვს, არასტაბილურ მილანს კი წელს გრანდებთან თამაში უფრო გამოსდის, ვიდრე საშუალო თუ სუსტ გუნდებთან. მარტო ინტერისა და რეალ მადრიდის წინააღმდეგ მოპოვებული გამარჯვებების გახსენება რად ღირს. ასეა თუ ისე, გულშემატკივარს სანახაობრივ მატჩს, მილანს სამ ქულას, ხოლო ორივე კლუბსა და ზოგადად კალჩოს კი დიდებული ფორმის დაბრუნებას ვუსურვებ, იტალია ხომ ის ქვეყანაა, ფეხბურთი სულ სხვა დონეზე, რომ აიყვანა. მისი გრანდების არც თუ ისე სახარბიელო მდგომარეობაში ყოფნა კი, დამეთანხმებით, სევდის მომგვრელია.
დღეს, 2024 წლის 23 ნოემბერს კი, ორივე გუნდი, ახალი მწვრთნელებითა და გარდამავალი პერიოდით ერთმანეთს უპირისპირდებიან, იუვენტუსს შიდა ჩემპიონატში წაგება ისევ არ აქვს, არასტაბილურ მილანს კი წელს გრანდებთან თამაში უფრო გამოსდის, ვიდრე საშუალო თუ სუსტ გუნდებთან. მარტო ინტერისა და რეალ მადრიდის წინააღმდეგ მოპოვებული გამარჯვებების გახსენება რად ღირს. ასეა თუ ისე, გულშემატკივარს სანახაობრივ მატჩს, მილანს სამ ქულას, ხოლო ორივე კლუბსა და ზოგადად კალჩოს კი დიდებული ფორმის დაბრუნებას ვუსურვებ, იტალია ხომ ის ქვეყანაა, ფეხბურთი სულ სხვა დონეზე, რომ აიყვანა. მისი გრანდების არც თუ ისე სახარბიელო მდგომარეობაში ყოფნა კი, დამეთანხმებით, სევდის მომგვრელია.
ეს ფინალი კი, ჩემს გულში ყოველთვის განსაკუთრებულ ადგილს იკავებს, რადგან ჩემმა ყველა დროის საყვარელმა ფეხბურთელმა შეძლო იმ დროისათვის თითქმის შეუძლებელი და პირად დუელში დაამარცხა ის, ვისაც მსოფლიო ისტორიაში ერთ-ერთ (თუ საუკეთესოდ არა) საუკეთესო მეკარედ ვიცნობთ. დიახ, იყო დრო, როცა მილანის ბრაზილიელი კარის დარაჯი პლანეტის ერთ-ერთ საუკეთესო მეკარედ ითვლებოდა, თუმცა მის კარიერას სათანადო დაფასება, რატომღაც, არ შეხვედრია. ეს სტატია კი სწორედ ამიტომ, 2003 წელს მილანის მე-12 ნომერსა და ჩემთვის პლანეტის პირველ ნომერსა და ლიგის ფინალის გმირს - ნელსონ დე ჟესუს და სილვას ან თუ გნებავთ მარტივად - ნელსონ დიდას ეძღვნება.
