ორი თავი აქვს ამ ამბავს - პირველი თავი გვიყვება მარადონასა და გოიკოეჩეას ამბავს. ესეც ეპოქისათვის დამახასიათებელი ამბავია, თუ სადმე ჯადოქარი გამოჩნდება, იქვე გაჩნდება ყასაბიც. ცხოვრებისეული კანონზომიერებაა. ანგელოზი და ეშმაკი, იდეალური ბალანსისთვის. დიეგო მართლაც ღვთაებრივი იყო, გოიკოეჩეაც მარტივი წარმოსადგენია სამკაპით ხელში.
ღმერთი ბარსელონაში
80-იანები ბასკური ფეხბურთის დომინაციის ხანაა ესპანურ ფეხბურთში. მაგრად დგანან ფეხზე ბილბაოც და სოსიედადიც. ლეგენდები დადის 80-იანების რეალსა და ბერნაბეუზე დატრიალებულ სასწაულებზე, ბარსელონაში კი თვით დიეგო მარადონა ჩავიდა. ვერ ვიტყვით რომ ამ კომბინაციით ესპანეთი მსოფლიოს საუკეთესო ლიგა გახდა, მაგრამ გვარიანად მიუახლოვდა იტალიის სერია A-ს.
დიეგოზე ამბობენ ბარსაში ვერ იყო ისეთი როგორი ნეაპოლშიო, ამბობენ ამას იმიტომ, რომ დიდი წარმატებისთვის არ მიუღწევია და სულ პრობლემები ჰქონდა, თორემ, რაც ითამაშა საოცრად ითამაშა, უბრალოდ, საქმეც ეგ იყო, რომ ცოტას თამაშობდა. ჯერ ერთი იმიტომ, რომ ჰეპატიტი დაუდგინეს და მკურნალობამ დიდი დრო წაიღო, მერე იმიტომ, რომ მწვრთნელთან ჰქონდა პრობლემა, სანამ მენოტის ჩამოუყვანდნენ მაგრად წვალობდა უდო ლატეკთან.
„უდო სამედიცინო რვაკილოიანი ბურთით გვავარჯიშებდა, გვაიძულებდა რომ ეს ბურთი გვეთრია მოედანზე, ჩემ ხარჯზე ფეხბურთში რევოლუციის მოხდენა გადაწყვიტა, მე კი არ შემეძლო განუწყვეტლივ სირბილი და ამ მძიმე სხეულის ფეხით თრევა, ფეხბურთი პირველ რიგში სიამოვნებაა, უდო ამ სიამოვნებას ყოველ ვარჯიშზე კლავდა. ერთხელ შეგნებულად გავარტყი ეს მძიმე ბურთი და ვუთხარი - აბა, როგორია? იგრძენი პროგრესი?“ - ასე იხსენებდა დიეგო მარადონა ლატეკთან ურთიერთობას.
პრობლემები იყო პრეზიდენტ ნუნიესთანაც, სხვათა შორის, დიეგო აღნიშნავს, რომ პრეზიდენტს უდიდესი გავლენა ჰქონდა პრესაზე, ჩემ წინააღმდეგ წერილებს აწერინებდაო, ამბობს დიეგო და ბევრს გაახსენდება ამაზე მესის „გაშავების“ მცდელობა ბართომეუს მხრიდან. თურმე არ ყოფილა ახალი მეთოდი, თურმე, ბარსას პრეზიდენტებს ჩვევად აქვთ ჭირვეული ფეხბურთელების ასე მორჯულება.
ნუნიესმა პოლ ბრაიტნერის გამოსათხოვარ მატჩზე არ გაუშვა, არც დიეგო, არც შუსტერი. მარადონა კი მუზეუმში შევარდა და რიგრიგობით დაიწყო თასების დალეწვა, - სანამ პასპორტს არ დამიბრუნებთ მანამდე გავაგრძელებ ამის კეთებასო, სხვა რა გზა იყო, მისცეს პასპორტი, მაგრამ წასვლა მაინც ვერ შეძლო. ნუნიესთან კონფლიქტი კი სადამდე მივიდა ყველამ კარგად უწყის, დიეგო ბარსელონიდან წავიდა.
იყო უფრო დიდი პრობლემებიც, მაგალითად, გულწრფელად წერს, რომ ნარკოტიკი პირველად ბარსელონის ღამის კლუბში გასინჯა, გემო გაუგო, მოეწონა და აქ დაიწყო ის დაუმთავრებელი ამბავი, რომელმაც ნაადრევად გამოსტაცა სიცოცხლეს დიდი დიეგო მარარდონა. მაგრამ, ყველაზე დიდი პრობლემა, მაინც ბასკები იყვნენ. ჯერ ფეხი მოტეხეს, რამდენიმე თვის მერე კი ეს გამთელებული ფეხი ერთ-ერთ ბილბაოელს უთავაზა ყბაში. რეალურად, აქ დასრულდა მარადონას ბარსელონური კარიერა.
თავი პირველი - ხმა იყო თითქოს ტოტი გადატყდა
„ზუსტად იმ დღეს, 1983 წლის 24 სექტემბერს, დილით საოცარი ამბავი დამემართა, საავადმყოფოში წავედი ერთი ბიჭის სანახავად, მანქანამ დაარტყა და ფეხები სულ დამტვრეული ჰქონდა. ჩემ დანახვაზე სახე გაუნათდა. გადავეხვიე და მალე წამოსვლაც დავაპირე, რადგან იმ დღეს თამაში გვქონდა, ამ დროს ძალა მოიკრიბა, ლოგინზე წამოიწია და დამიძახა - დიეგო ფრთხილად იყავი, ახლა ამას შენ გაგიკეთებენ! ჯანდაბა, ზუსტად ასე მითხრა. იმ საღამოს ბილბაოს სამით ნულს ვუგებდით, როცა ანდონი გოიკოეჩეამ დამამტვრია. ორი დღის მერე ეს მომენტი საავადმყოფოში ვნახე და გავიფიქრე - ამ დედამო....მა ზუსტად იცის რასაც აკეთებს. მოედანზე არა მხოლოდ ძლიერი დარტყმა ვიგრძენი, არამედ, ხმაც გავიგონე, თითქოს ხე გადატეხესო“, - ასე იხსენებდა მარადონა ამ შემთხვევას.
მარადონამ გოიკოეჩეას დროთა განმავლობაში აპატია, აი, კელემენტეს კი ვერ აპატია, ეს კაცი ბილბაოს მწვრთნელი იყო, რომელმაც მატჩის შემდეგ კომენტარი გააკეთა - ვამაყობ ჩემი ფეხბურთელებითო.
MARCA-ში კი დასამახსოვრებელი სტატია გამოქვეყნდა, სათაურით - „აკრძალულია იყო ხელოვანი“. თანამედროვე ფეხბურთში ვეღარ შეხვდებით ასეთ უხეშობას, მენოტის მიაჩნდა, რომ ამაში დიდი წვლილი შეიტანა მარადონამ, ხალხს დაანახა, რომ მთავარი ფეხბურთის თამაშია და არა მისი მოსპობა, ნელ-ნელა დაიწყეს გამორჩეული ვარსკვლავების დაცვა და საბოლოოდ იქამდე მივედით რომ ჩვენი საუკუნის ორი უდიდესი ფეხბურთელი დღემდე აგორებს ბურთს, რადგან ასეთი მძიმე ტრავმები არასდროს მიუღიათ.
დიეგო მარადონა კი მაიკლ ჯორდანთან ერთად ის სპორტსმენია, რომელიც მოტეხილობის მერე დაუბრუნდა მოედანს და უკეთესი გახდა. მსგავსი რამ თითქოს წარმოუდგენელია, მოტეხილობა ყოველთვის ტოვებს თავის კვალს, მარადონას კი ჯერ კიდევ წინ ჰქონდა '86 წელი, როცა ფრთები შეესხა მექსიკაში და მისი ნიჭის სრული რეალიზება ვიხილეთ.
თავი მეორე - მოქნეული წიხლი მადრიდში
თავდაპირველად ვარაუდობდნენ, რომ ექვს თვეს იუქმებდა, მაგრამ მკურნალობა ძალიან კარგად წარიმართა, დიეგოს ძლიერი ორგანიზმი ჰქონდა, 106 დღეში უკვე მოედანზე იყო, სევილიას წინააღმდეგ ითამაშა, გოლიც შეაგდო და ტრიბუნების კიდესაც მიაწყდა ხალხი, - „ეს ყველაფერი ძალიან ამაღელვებელი იყო, მენოტიმ ბოლო წუთებზე შემცვალა და ქომაგებმაც დიდი ოვაციით გამაცილეს, კინაღამ ქვითინი დავიწყე, ისევ მოედანზე ვარ, ისევ ის ვარ, ვინც ვიყავი, ყველაფერი კარგად არის“, - იხსენებდა დიეგო. წლების მერე როცა ესპანეთში დაბრუნდა, სწორედ სევილიას მაისური მოირგო, ალბათ ამ კარგმა მოგონებამაც შეუწყო ხელი გადაწყვეტილების მიღებაში.
მთავარი ამბავი კი მადრიდში მოხდა, 1984 წლის 5 მაისს. დედაქალაქში ესპანეთის თასის ფინალში ბარსელონა და ბილბაო ხვდებოდნენ ერთმანეთს. ბილბაომ ენდიკა გუაროჩენას გოლით ერთით ნული გაიმარჯვა, მარადონა კი ყველაზე და ყველაფერზე გამწარებული იყო - წაგების გამო, ნუნიესის გამო, გოიკოეჩეასა და კლემენტეს გამო. ყოველთვის ფეთქებადი ხასიათი ჰქონდა, რაც პირველ რიგში მოედანზე ჩანდა, ბურთით ფეხში, მაგრამ ამჯერად სხვა რამეში გამოვლინდა ეს სიბრაზე, ხელჩართული ჩხუბი ატყდა და ამ დროს გადაიღო ვიღაც დალოცვილმა ფეხბურთის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ფოტო - მარადონა მუხლით ანოკაუტებს მოედანზე საზეიმოდ შემოვარდნილ ბასკს, რომელსაც თავისი უბედურება ეყოფოდა, რომ მთელი მატჩი სათადარიგოთა შორის დატოვეს, მარადონამ კი ყბა ჩაუნგრია.
„ძალიან მრცხვენოდა მეფის გამო, ხუან კარლოსი, რა თქმა უნდა, ესწრებოდა ამ შეხვედრას, ეს ხომ მისი სახელობის თასია, ჩვენ კი ზეიმში ჩავუ... ვით“.
დიეგო აქ გულწრფელია, ხშირად იყო ირონიული, მაგრამ არა ამ სიტყვების დროს, საქმე ის არის, რომ როცა ნუნიესმა მასთან ბრძოლა პრესის ფურცლებზე დაიწყო და ამ ამბავმა მთელი ესპანეთი მოიარა, მეფე გამოეხმაურა, რაც იშვიათია, აბა, რაში აინტერესებს მეფეს ბარსელონაში პრეზიდენტი როგორ ძირავს თავის საუკეთესო ფეხბურთელს, მაგრამ მეფემ მეფური სიტყვა თქვა, დიეგო კარგად დაახასიათა, საპასუხოდ მარადონამ მასთან შეხვედრა ითხოვა, როგორც წესი, მხოლოდ ოცი წუთი გრძელდება ხოლმე ეს შეხვედრები, მაგრამ მარადონა საათნახევრით მიიღეს სამეფო კარზე, ამიტომ, დიეგო ხუან კარლოსს ყოველთვის კარგად იხსენებდა, იმასაც დასძენდა, ბარსელონა ჩემი ქალაქი არასდროს ყოფილა, მადრიდი უფრო მომწონდაო.
ეს ცემა-ტყეპა ბოლო მოგონებაა მარადონას ბარსელონურ კარიერაში. ბარსას ვიცე-პრეზიდენტმა დიეგოს ახალი კონტრაქტი შესთავაზა, რა რიცხვიც გინდა ჩაწერე, გადაგიხდითო, დიეგომ მადლობა გადაუხადა და კლუბი დატოვა. თუმცა, მაშინ ჯერ კიდევ არ იცოდა საით წავიდოდა, ცდილობდა მის ხელში ჩაგდებას ანიელი, რამდენჯერმე სცადა მისი გადაბირება ბერლუსკონიმ, მაგრამ მარადონა ნეაპოლში წავიდა, ჯერ კიდევ 1978 წელს, როცა არგენტინოს ხუნიორსში თამაშობდა, წერილი მიიღო ნაპოლიდან - „ერთი სული გვაქვს როდის შევძლებთ უცხოელი ფეხბურთელების შეძენას, მოგვეცემა თუ არა უფლება, ჩვენ შენს კარზე დავაკაკუნებთ“.
