რეალის ჩემპიონთალიგური ისტორიის გახსენება, ვფიქრობ, ჩვენს უმეტესობას არც სჭირდება, რადგან ჩემპიონთა ლიგის 15 თასი არნახული წარმატების ისტორიას სიტყვებზე უკეთ მოგვითხრობს. „თეთრებმა" ლიგის ფინალი სულ 18-ჯერ ითამაშეს, საიდანაც მარცხი სულ სამჯერ იწვნიეს, მსგავსი წაგებების სტატისტიკა აქვს ატლეტიკოსაც, თუმცა ნული გამარჯვების წილ. ვფიქრობ, ის იღბალი (რომელიც ლიგის მოგების ერთ-ერთი ფაქტორი მგონია), რაც ლიგის მოგებას სჭირდება, ქალაქ მადრიდში, განსხვავებით მილანისა და მანჩესტერისა, მთლიანად ერთი კლუბისკენ წავიდა. საინტერესო ფაქტია ის, რომ მადრიდული კლუბები ყველაზე პრესტიჟულ ევროპულ ტურნირზე ისტორიაში ხუთჯერ გადაიკვეთნენ. მივყვეთ ქრონოლოგიურად და განვიხილოთ თითოეული.
პირველი მადრიდული დერბი ჩემპიონთა ლიგის (მაშინ ტურნირი ჯერ კიდევ ევროპის ჩემპიონთა თასად იწოდებოდა) გათამაშებაში შორეულ 1958-1959 წლებში გაიმართა. აღნიშნულ ტურნირში ატლეტიკო საკვალიფიკაციო ეტაპიდან ჩაერთო, სადაც ირლანდიური დრამკონდრა ორი მატჩის ჯამში უმარტივესად, ანგარიშით 13:1 დაამარცხა, რითაც ძირითად ბადეში 16 გუნდს შორის მოხვდა. როგორც მოგეხსენებათ, საწყის წლებში ევროპის ჩემპიონთა თასზე ოლიმპიური სისტემა მოქმედებდა და გუნდები ჯგუფებში არ ნაწილდებოდნენ. 1/8 ფინალში „წითელ-თეთრებს" ბულგარული სოფიას ცსკა დაუწყვილდა, სადაც ორი მატჩის ჯამში გამარჯვებული ვერ გამოვლინდა (მაშინ არც სტუმრად გატანილი გოლის წესი არ მოქმედებდა). გადამწყვეტი მატჩი ნეიტრალურ მოედანზე ჟენევაში გაიმართა, სადაც ვავას დუბლის დახმარებით მადრიდელებმა სოფიელები დამატებით დროში 3:1 დაამარცხეს.
რაც შეეხება მათ მეზობლებს, „ლოს ბლანკოსმა" ორი მატჩის ჯამში ბეშიქთაში მსგავსი ანგარიშით 3:1 დაამარცხეს. 1/4 ფინალში რეალმა ავსტრიული WSC უმარტივსად, ჯამური ანგარიშით 7:1 დაამარცხა. ატლეტიკომ კი შალკე 04-ის ბარიერი დაძლია, ანგარიშით 4:1. აი 1/2 ფინალში კი უკვე მადრიდული დერბიც მივიღეთ. პირველი მატჩი სანტიაგო ბერნაბეუზე გაიმართა, სადაც საბოლოო ანგარიში - 2:1 ლეგენდარულმა უნგრელმა ფორვარდმა - ფერენც პუშკაშმა დააფიქსირა, თუმცა ესტადიო მეტროპოლიტანო დე მადრიდზე უკვე მასპინძელმა „როხიბლანკომ" მოიგო - 1:0. მაშინ რომ გასვლაზე გატანილი გოლის წესი აქტიური ყოფილიყო ჩემპიონთა ლიგის რიგით მეოთხე სეზონის ფინალს მადრიდის ატლეტიკო ითამაშებდა. თუმცა, მაშინდელი წესების მიხედვით გადამწყვეტი მატჩი სარაგოსაში ლა რომარედაზე გაიმართა, სადაც სანტიაგო ბერნაბეუს ბინადრებმა ფერენც პუშკაშისა და ალფრედო დი სტეფანოს გოლებით თანაქალაქელები 2:1 დაამარცხეს და ფინალში ადგილიც დაიბევეს. გადამწყვეტ მატჩში კი მათ რაიმონ კოპას რეიმსი ელოდა. მსგავსად ევროპის ჩემპიონთა თასის პირველი ფინალისა, მადრიდელებმა ფრანგები ისევ დაამარცხეს, ამჯერად 2:0.
მეორე შემთხვევა როცა ჩემპიონთა ლიგაზე მადრიდული კლუბების გზები გადაიკვეთა, ალბათ, თითოეულ ჩვენგანს ახსოვს. საუბარი, ცხადია ლიგის 2013/14 წლების ფინალზეა. ჯგუფური ეტაპის წარმატებით დაძლევის შემდგომ რეალმა გზად სამი გერმანული კლუბი - გელზენკირხენის შალკე (9:2), დორტმუნდის ბორუსია (3:2) და მიუნხენის ბაიერნი (5:0) ჩამოიტოვა და ფინალში უპირობო ფავორიტის სტატუსითაც წარდგა. რაც შეეხება ატლეტიკოს, მათ 1/8 ფინალში მილანის ბარიერი საკმაოდ მარტივად (5:1) დაძლიეს, შემდეგ კი გზიდან ბარსელონა (2:1) და ჩელსი ჩამოიტოვეს (3:1). ფინალური შეხვედრა თითქმის 61 000 გულშემატკივრის თვალწინ 2014 წლის 24 მაისს ლისაბონში და ლუჟზე ჩატარდა. ატლეტიკო თავიდანვე აქტიურობდა, რამაც შედეგიც გამოიღო. მატჩის 36-ე წუთზე ჩამოწოდებულ კუთხურზე რეალის კაპიტანმა, იკერ კასილასმა, არადამაჯერებლად ითამაშა და კარი უხეირო გამოსვლით დაუცველი დატოვა, რითაც მეორე მადრიდული კლუბის კაპიტანმა - დიეგო გოდინმა ისარგებლა და მატჩში ანგარიში გახსნა. რეალს გონს მოსასვლელად გარკვეული დრო დასჭირდა, რაშიც გუნდს მეორე ტაიმის საწყის პერიოდში კარლო ანჩელოტი ცვლილებებით დაეხმარა. მან მინდორზე ფაბიო კოენტრაოსა და სამი ხედირას ნაცვლად მარსელო და ისკო შემოუშვა, რითაც გუნდი სუპერ შემტევად აქცია. მიუხედავად ამისა, ძირითად დროში ბურთი „როხიბლანკოს" კარში შესვლას არ აპირებდა. 90 წუთი ამოიწურა, რეალმა კი მატჩის მე-3 დამატებულ წუთზე კუთხურის ჩამოწოდების უფლება მოიპოვა. 92:48-ზე კი ხდება ის, რაც უკვე ისტორიის კუთვნილებაა. ლუკა მოდრიჩის ჩამოწოდებულ კუთხურზე ყველაზე მაღლა სერხიო რამოსი ახტა და ტიბო კურტუას აუღებელი დარტყმით გოლიც შეუგდო. ასეთ დარტყმას, ცხადი იყო, რომ ატლეტიკოს მენტალური გატეხა უნდა მოჰყოლოდა და ასეც მოხდა. ექსტრა ტაიმებში ბეილის, მარსელოსა და რონალდუს გოლებს მათ ვეღარაფრით უპასუხეს და ჩემპიონთა ლიგის თასი კვლავ მადრიდის თეთრ ნაწილში გაემგზავრა.
აღსანიშნავია, რომ ჩემპიონთა ლიგის ეგიდით, მადრიდული დერბი არამხოლოდ მომდევნო, არამედ კიდევ ორ სეზონშიც ვიხილეთ. თუმცა, მივყვეთ თანმიმდევრულად. 2014/15 წლების სეზონში ორივე კლუბმა თავისი ჯგუფი საკმაოდ მარტივად მოიგო. „როხიბლანკოს“ ჯგუფში იუვენტუსი, ოლიმპიაკოსი და მალმო ჰყავდა, „სამეფო კლუბს“ კი ლივერპული, ბაზელი და ლუდოგორეცი. აღსანიშნავია, რომ კარლო ანჩელოტის გუნდმა ჯგუფური ეტაპის ექვსი შეხვედრიდან ექვსივე მოიგო, 16 გოლი გაიტანა და მხოლოდ 2 გაუშვა. 1/8 ფინალში მათი მეტოქე შალკე 04 აღმოჩნდა, „თეთრებმა" გელზენკირხენელები მძიმე ბრძოლაში - მოულოდნელი საშინაო მარცხის მიუხედავად დაამარცხეს. ამ ეტაპზე სამეფო კლუბის მომავალ მეტოქესა და თანაქალაქელსაც განგებამ გერმანული კლუბი - ლევერკუზენის ბაიერი არგუნა. ორივე გუნდმა შინ 1:0 იმარჯვა, რამაც საქმე ჯერ დამატებით ტაიმებამდე და შემდეგ კი პენალტების სერიამდე მიიყვანა. აქ კი უფრო იღბლიანები ესპანელები აღმოჩნდნენ (თუ შეიძლება, რომ მადრიდის ატლეტიკო, ჩემპიონთა ლიგა და იღბალი ერთ წინადადებაში მოექცეს) და „ფარმაცევტები“ 3:2 დაამარცხეს. გადამწყვეტი პენალტი „როხიბლანკოს" ძველი კაპიტნის - ფერნანდო ტორესის ანგარიშზე გახლდათ.
1/4 ფინალში კი მადრიდული ევროდერბის მორიგი თავი შეიქმნა. პირველი მატჩი ვისენტე კალდერონზე გაიმართა, სადაც დაძაბულმა და საბოლოოდ უგოლო შეხვედრამ გამარჯვებული ვერ გამოავლინა. კიდევ უფრო მეტად დაძაბული გამოდგა მატჩი სანტიაგო ბერნაბეუზე, სადაც მატჩის მიწურულამდე წინა მატჩის მსგავსი ანგარიში ნარჩუნდებოდა. შეხვედრის 88-ე წუთზე კი შეტევის მარჯვენა ფლანგზე ხამეს როდრიგესმა და კრიშტიანუ რონალდუმ მარტივი კომბინაცია გაითამაშეს, ამ უკანასკნელმა კი საჯარიმოში შეჭრის შემდგომ ხელსაყრელ პოზიციაში მყოფ ხავიერ ერნანდესს - ჩიჩარიტოს უპასა, რომელსაც იან ობლაკის კარში ბურთის შეგორება აღარ გასჭირვებია. აღსანიშნავია, სლოვენიელი მეკარის დიდებული ასპარეზობა ორივე შეხვედრაში. ჯამში მისი კარის მიმართულებით 16 დარტყმა წავიდა, საიდანაც ობლაკმა 15-ის მოგერიება შეძლო. ამ გამარჯვების შემდგომ „პაპა კარლოს“ შეგირდებმა აღნიშნული სვლა წარმატებით ვეღარ დაასრულეს და ასპარეზობას მომდევნო ეტაპზე ტურინის იუვენტუსთან გამოეთიშნენ.
მომდევნო სეზონში, მსგავსად წინა გათამაშებისა ორივე მადრიდულმა კლუბმა ჯგუფში პირველი ადგილი დაიკავა, რამაც 1/8 ფინალში ორივე მათგანს განთესილის სტატუსი მოაპოვებინა. რეალს ფინალამდე მეტოქეებად რომა, ვოლფსბურგი და მანჩესტერ სიტი ჰყავდა. რომასთან მარტივი გასეირნებების შემდგომ, გერმანელებმა რონალდუს და კომპანიას მწარე მარცხი აგემეს, თუმცა პორტუგალიელმა ვარსკვლავმა შური საშინაო არენაზე იძია და გატანილი ჰეტ-ტრიკით გუნდი პირადად გაიყვანა 1/2 ფინალში. სიტისთან 2-მატჩიან დაპირისპირებაში კი ყველაფერი ფერნანდოს მიერ გატანილმა ავტოგოლმა გადაწყვიტა და რეალ მადრიდს სან სიროსკენ მიმავალი გზა საბოლოოდ გაუხსნა. რაც შეეხება ატლეტიკოს, ჩოლო სიმეონეს შეგირდებს პირველ ეტაპზე პსვ ეინდჰოვენი დაუწყვილდა, ორი უგოლო 90 წუთისა და დამატებითი ტაიმების შემდგომ, პენალტების სერიაში 7-7 დარტყმის შემდეგ გუნდებს პენალტი გაცუდებული კვლავ არ ჰქონდათ. თუმცა, მე-8 პენალტის შემსრულებელმა ლუსიანო ნარსინგმა დარტყმის ძალა ვერ მოზომა და ბურთი ხარიხას გაარტყა. ატლეტიკომ შანსი მიიღო და გამოიყენა კიდეც - ხუანფრანმა პსვ-ს მეკარე ჯერუნ ზუტის კარის ბადე შიგნიდან მატჩში რიგით მერვედ შეარხია და გუნდს 1/4 ფინალში ადგილი დაუბევა. ფინალამდე სიმეონეს ბიჭებს ურთულესი გზა ელოდათ - ბარსელონასა და ბაიერნის სახით, თუმცა ორივე ეს ეტაპი წარმატებით დაძლიეს და 2 წლის წინანდელი ფინალიც გაიმეორეს, ამჯერად მილანში - სან სიროზე. მატჩის მე-15 წუთზე რეალიდან გოლი გაიტანა იმ ადამიანმა, რომელიც 2 წლის წინანდელი კოშმარის მთავარი მოთავე გახლდათ - სერხიო რამოსმა. რეალი მეტოქეს აშკარად სჯობდა, სიმეონეს კი სხვა გზა აღარ ჰქონდა, გარდა იმისა, რომ შეტევა გაეძლიერებინა. ამისათვის კი მან მინდორზე იანიკ ფერეირა კარასკო შემოუშვა. მანაც არგენტინელ სპეციალისტს იმედები არ გაუცრუა და მატჩის 79-ე წუთზე ხუანფრანის საგოლე გადაცემით, კეილორ ნავასის კარში გოლიც გაიტანა. პენალტებამდე ანგარიში აღარ შეცვლილა. პირველი პენალტის დარტყმის სიმძიმემ ლუკას ვასკესისა და ანტუან გრიზმანის მხრებზე გადაიარა, თუმცა მათ ამოცანა წარმატებით შეასრულეს. იგივე განმეორდა მარსელოს, ბეილის და სერხიო რამოსის პენალტებზე, ისევე როგორც გაბისა და საულისა. ჯერი კი 1/8 ფინალური ეტაპის გმირზე - ხუანფრანზე მიდგა. ესპანელმა მარჯვენა მცველმა ზეწოლას ვერ გაუძლო და ბურთი ძელს გაარტყა. „სამეფო კლუბის“ შემადგენლობიდან გადამწყვეტი პენალტის შესასრულებლად კრიშტიანუ რონალდუ დაიძრა, რომელმაც საკუთარ გულშემატკივარს იმედები კვლავ არ გაუცრუა და ატლეტიკო კიდევ ერთხელ გაუშვა სახლში ხელცარიელი. წარმოიდგინეთ, ზედიზედ სამჯერ წაგებული დაპირისპირება ერთსა და იმავე კლუბთან, აქედან ორჯერ კი ჩემპიონთა ლიგის ფინალში. თანაც ეს კლუბი ხომ ატლეტიკოს ქალაქშივე ასპარეზობდა. თუმცა, ეს დასასრული ჯერ კიდევ არ იყო.
როგორც აღმოჩნდა მადრიდული დერბი კიდევ ერთხელ, ამჯერად ჩემპიონთა ლიგის 1/2 ფინალში უნდა გვეხილა. აღნიშნულ ეტაპამდე რეალმა ნაპოლისა და ბაიერნის ბარიერები დაძლია, ხოლო ატლეტიკომ კი ლევერკუზენისა და ლესტერის. 1/2 ფინალის პირველი შეხვედრა სანტიაგო ბერნაბეუზე გაიმართა, სადაც მაყურებელმა ერთი კაცის - კრიშტიანუ რონალდუს შოუ იხილა. 3 გატანილი გოლით, პორტუგალიელმა თანაქალაქელებს იმედები თითქოს საბოლოოდ დაუსამარა. თუმცა, საპასუხო მატჩი „წითელ-თეთრებმა" ომახიანად დაიწყეს, საულ ნიგესისა და ანტუან გრიზმანის გოლებით 20 წუთის თავზე 2:0 იგებდნენ, მაგრამ ეს იყო და ეს. ტაიმის მიწურულს ისკომ ერთი გოლი გაქვითა, მატჩში მეტი გოლი კი არცერთ გუნდს აღარ გაუტანია. დაწყებული საქმე „თეთრებმა" ფინალში დაასრულეს და იმ დროისათვის რიგით მე-13 ევროპული ტიტულიც მოიპოვეს.
როგორც ხედავთ, მადრიდის ატლეტიკოს კოშმარი სახელად - მადრიდის რეალი, ზედიზედ 4 წელი გრძელდებოდა, ჯამში კი 5 დაპირისპირებაში, გამარჯვებული ყველა შემთხვევაში რეალი აღმოჩნდა. მიუხედავად ამისა, მადრიდის ატლეტიკო და დიეგო სიმეონე არ ნებდებიან და ლიგის ნანატრი ტიტულისკენ დაუღალავად ისწრაფვიან. წლევანდელი ტურნირზე ომახიანი სტარტი ვერ გამოუვიდათ - საწყის სამ ტურში ორჯერ დამარცხდნენ, დღეს კი მეტოქედ პარიზული გრანდი ჰყავთ, თუმცა ატლეტიკოს ფანების სანუგეშოდ ერთი რამ შემიძლია ვთქვა. საქართველოს ნაკრებს 9 გამართულ შეხვედრაში საბერძნეთის ნაკრები დამარცხებული არასდროს ჰყავდა, თუმცა დაამარცხა მე-10 ცდაზე და თანაც იქ, სადაც მარცხი ბერძნებისათვის ყველაზე მტკივნეული აღმოჩნდა. ამიტომ ჯერ კიდევ ყველაფერი წინაა. ჩოლოც მოლოდინის რეჟიმშია, რათა სასურველი რევანში აიღოს. მე კი ამ საქმეში ბოლომდე მის გვერდით ვარ. მგონია, რომ დიეგო სიმეონე და მადრიდის ატლეტიკო ის დუეტია, რომელიც ჩემპიონთა ლიგის ერთ ტიტულს ყველაზე მეტად იმსახურებს. თანაც, ზღაპრის ბოლო ხომ ყოველთვის კეთილია.
