შენს ეკრანზე გასახდელიდან მოედნისკენ მიმავალი ფეხბურთელი ჩანს მხოლოდ. არ ჩანს რაზე ფიქრობს, რას ხედავს, როგორ არის. უყურებ თავდაჯერებულ, მშვიდ მოთამაშეს და შენი მოლოდინები გაქვს.
დაიწყო.
მოდი, გეტყვი იმას, რაზეც ნაკლებად ან საერთოდ არ საუბრობენ.
ფეხბურთის თამაში, ბევრის მსგავსად მეც ქუჩაში, ბიჭებთან ერთად დავიწყე და ამაზე მეტად არაფერი მიყვარდა. ერთ მშვენიერ დღეს დიდ მოედანზე ყველაფერი შეიცვალა.
კლუბურ გარემოში, მწვრთნელების თვალწინ, სადაც ჩემი მეტოქეები მეგობრების ნაცვლად უცნობი ადამიანები აღმოჩნდნენ, სუნთქვა შემეკრა, გული შიშისგან ისე ამიჩქარდა, მეგონა გაჩერდებოდა და დავეცემოდი, მაგრამ იმ დღეს გადავრჩი! მომდევნო დღესაც, იმის შემდეგაც და დაიწყო უსასრულო ნერვიულობა.
პატარა ვიყავი, 15 წლის. მეშინოდა ყველა თამაშზე გასვლა, განვიცდიდი ნებისმიერი მნიშვნელობის მატჩს, ვღელავდი ტურნირებზე, ვარჯიშებზე, ყველგან სადაც ბურთით ვიყავი და თამაში მიწევდა. ამ დაძაბულობისგან ბევრ შეცდომას ვუშვებდი, სიამოვნების მიღების ნაცვლად, კოშმარის 90 წუთს ვატარებდი მინდორზე და ვერავინ ამჩნევდა შველა რომ მჭირდებოდა. ისეთი განცდა მქონდა, თითქოს იმ აუზში ვიძირებოდი, სადაც ჩემ გვერდზე ბევრი ადამიანი მშვიდად ცურავდა და ერთობოდა.
კლუბურ გარემოში, მწვრთნელების თვალწინ, სადაც ჩემი მეტოქეები მეგობრების ნაცვლად უცნობი ადამიანები აღმოჩნდნენ, სუნთქვა შემეკრა, გული შიშისგან ისე ამიჩქარდა, მეგონა გაჩერდებოდა და დავეცემოდი, მაგრამ იმ დღეს გადავრჩი! მომდევნო დღესაც, იმის შემდეგაც და დაიწყო უსასრულო ნერვიულობა.
პატარა ვიყავი, 15 წლის. მეშინოდა ყველა თამაშზე გასვლა, განვიცდიდი ნებისმიერი მნიშვნელობის მატჩს, ვღელავდი ტურნირებზე, ვარჯიშებზე, ყველგან სადაც ბურთით ვიყავი და თამაში მიწევდა. ამ დაძაბულობისგან ბევრ შეცდომას ვუშვებდი, სიამოვნების მიღების ნაცვლად, კოშმარის 90 წუთს ვატარებდი მინდორზე და ვერავინ ამჩნევდა შველა რომ მჭირდებოდა. ისეთი განცდა მქონდა, თითქოს იმ აუზში ვიძირებოდი, სადაც ჩემ გვერდზე ბევრი ადამიანი მშვიდად ცურავდა და ერთობოდა.
მარტო დარჩენილს, ზოგჯერ მეგონა რომ ის გოგო, რომელიც უბნის ბიჭებთან ფეხბურთის თამაშით იყო ბედნიერი, მე გამოვიგონე. არ მესმოდა იქ რატომ ვიყავი კარგად და აქ ასე მძიმედ.
ერთ-ერთი თამაშის დროს, პირველი ნახევარი რომ დასრულდა და გასახდელში შევდიოდი, მივხვდი რომ ამას ვეღარ ვუძლებდი და ასეულობით კილომეტრის იქით, პატარა სახლში ჩემს მშობლებთან და კატასთან ერთად ყოფნა ისე მომინდა, როგორც არასოდეს. წვიმდა, ამაში კი ძალიან გამიმართლა, რადგან იმ მომენტში მშვიდად ვიყავი, რომ ცრემლებს ვერავინ შემამჩნევდა.
თამაშის შემდეგ მწვრთნელი მოვიდა ჩემთან და მითხარა - დამისახელე თუნდაც ერთი რამ, რაც შიშზე უარესია სპორტსმენისთვის? გავჩუმდი, მაგაზე ცუდი ვერაფერი მოვიფიქრე.
იმ დღიდან ყველაფერი შეიცვალა.
იყო სუნთქვითი ვარჯიშები, თერაპიები, შიშებზე ხმამაღლა ლაპარაკი და მათთან დამეგობრების მცდელობა. დაიწყო ის, რასაც ახლა მენტალურ ჯანმრთელობაზე ზრუნვა ჰქვია და ნაბიჯ-ნაბიჯ იმ ემოციებამდე მივედი, რაც ჩემს ეზოში ბიჭებთან თამაშის დროს მქონდა.
ხშირად მეფიქრება, რა მოხდებოდა იმ დღეს სახლში რომ წავსულიყავი ზურგჩანთაში ჩალაგებული ჩემი შიშებით და უკან დაბრუნება ვეღარ გამებედა?
- რა და არ მექნებოდა პროფესია, რომელიც ჩემი იდენტობის ნაწილია.
- კლუბთან ერთად, ჩემპიონთა ლიგის ძირითად ბადეში მოხვედრას ვერ ვიზეიმებდი.
- არ ვითამაშებდი ეროვნულ ნაკრებში.
- მათთან ერთად, ისტორიაში პირველად, საკვალიფიკაციო ეტაპის ჯგუფიდან გასვლის საოცრებას გამოვაკლდებოდი.
- დიდი ალბათობით, ვერც საკმარის მოტივაციას აღმოვაჩენდი ჩემს თავში რაიმე სხვა პროფესიაში მეცადა ბედი.
ერთ-ერთი თამაშის დროს, პირველი ნახევარი რომ დასრულდა და გასახდელში შევდიოდი, მივხვდი რომ ამას ვეღარ ვუძლებდი და ასეულობით კილომეტრის იქით, პატარა სახლში ჩემს მშობლებთან და კატასთან ერთად ყოფნა ისე მომინდა, როგორც არასოდეს. წვიმდა, ამაში კი ძალიან გამიმართლა, რადგან იმ მომენტში მშვიდად ვიყავი, რომ ცრემლებს ვერავინ შემამჩნევდა.
თამაშის შემდეგ მწვრთნელი მოვიდა ჩემთან და მითხარა - დამისახელე თუნდაც ერთი რამ, რაც შიშზე უარესია სპორტსმენისთვის? გავჩუმდი, მაგაზე ცუდი ვერაფერი მოვიფიქრე.
იმ დღიდან ყველაფერი შეიცვალა.
იყო სუნთქვითი ვარჯიშები, თერაპიები, შიშებზე ხმამაღლა ლაპარაკი და მათთან დამეგობრების მცდელობა. დაიწყო ის, რასაც ახლა მენტალურ ჯანმრთელობაზე ზრუნვა ჰქვია და ნაბიჯ-ნაბიჯ იმ ემოციებამდე მივედი, რაც ჩემს ეზოში ბიჭებთან თამაშის დროს მქონდა.
ხშირად მეფიქრება, რა მოხდებოდა იმ დღეს სახლში რომ წავსულიყავი ზურგჩანთაში ჩალაგებული ჩემი შიშებით და უკან დაბრუნება ვეღარ გამებედა?
- რა და არ მექნებოდა პროფესია, რომელიც ჩემი იდენტობის ნაწილია.
- კლუბთან ერთად, ჩემპიონთა ლიგის ძირითად ბადეში მოხვედრას ვერ ვიზეიმებდი.
- არ ვითამაშებდი ეროვნულ ნაკრებში.
- მათთან ერთად, ისტორიაში პირველად, საკვალიფიკაციო ეტაპის ჯგუფიდან გასვლის საოცრებას გამოვაკლდებოდი.
- დიდი ალბათობით, ვერც საკმარის მოტივაციას აღმოვაჩენდი ჩემს თავში რაიმე სხვა პროფესიაში მეცადა ბედი.
იყო ქალი ფეხბურთელი საქართველოში ხანდახან გმირობასაც კი მოითხოვს შენგან.
მიუხედავად ბევრი სირთულისა, იქნება ეს ჩვენს ქვეყანაში ქალი ფეხბურთელების მიმართ ქილიკი, წინასწარ შექმნილი მცდარი განწყობა, დამამცირებელი ქმედებები თუ ბევრი უსამართლობა, მიხარია სადაც ვარ, მიყვარს ჩემი საქმე, ჩემი ხალხი და მჯერა ამ სფეროში ქალების დიდი წარმატების.
