„მთავარ გუნდში დავაწინაურე და ძირითად შემადგენლობაშიც ვანდე ადგილი, ჯაბამ თავის შრომისმოყვარეობით და საქმისადმი დამოკიდებულებით ეს დაიმსახურა. მომდევნო ნაბიჯებმა გვიჩვენეს, რომ სწორი არჩევანი გავაკეთეთ. კარიერის განმავლობაში მყოლია ფეხბურთელები, რომლებიც შრომისმოყვარეობით გამოირჩეოდნენ, მაგრამ ჯაბა ამ მხრივ განსაკუთრებული იყო“ - მითხრა გია გეგუჩაძემ ასე ორი წლის წინ, როცა გვქონდა მოლოდინი, რომ ჯაბა მეასე სანაკრებო მატჩს ჩაატარებდა, მაშინ ვერა, მაგრამ მოგვიანებით მაინც შეძლო ამის გაკეთება.
2000-იანების დასაწყისში დინამო ეტაპობრივად იზრდებოდა, შეძლებული მეპატრონე ჰყავდა ბადრი პატარკაციშვილის სახით, რომელმაც ჯერ კიდევ შევარდნაძის ხელისუფლების დახმარებით, განსაკუთრებით კი კახა თარგამაძის დამსახურებით დინამო ხელში ჩაიგდო. გუნდს დავით პეტრიაშვილი მართავდა, გამორჩეული ქართველი ფუნქციონერი, შემადგენლობაც კონკურენტუნარიანი იყო. ასეა, ყველა მიმართულებით დამაკმაყოფილებელი დონე თუ არ გქონდა, შედეგის მიღწევა ძალიან გაჭირდება. გეგუჩაძემდე ივო შუშაკი მუშაობდა დინამოში, ახლა უცნაურად მეჩვენება ის ამბავი, რომ შუშაკის გუნდს აქილიკებდნენ ხოლმე, თან მოსწონდათ, თან დასცინოდნენ. კარგი შემადგენლობაც ჰყავდათ, ის ყბადაღებული დსთ-ის თასიც მოიგეს, 90-იანელებს მახსოვს მაგრად გაგვიხარდა, უფროს თაობას კი მწარედ გაეცინა - ეს რა ჯანდაბაა?! თასების თასი გვაქვს მოგებულიო. მომწონდა ის გუნდი, განსაკუთრებით სამეული - ალექსიძე, დარასელია, ანჩაბაძე. აბა, მე მაშინ რა ვიცოდი რომ ეგ დინამო ძველი დინამოს ლანდი იყო მხოლოდ, ან, უფროსებმა რა იცოდნენ მომავალში სადამდე დაეცემოდა თბილისის დინამო, თორემ, ახლა ეგეთი გუნდი სანატრელია.
გეგუჩაძის დინამო განსხვავდებოდა შუშაკის დინამოსგან, შემადგენლობას რომ გადახედოთ სულ სანაკრებო ფეხბურთელებს ნახავთ, ზოგს უკვე ნათამაშები ჰქონდა, ზოგიც მოგვიანებით ითამაშებს - კანდელაკი, ალადაშვილი, შაშიაშვილი, კანკავა, კვირკველია, სალუქვაძე და უკვე სახელოვანი გია ნემსაძე. პლეიოფი კრაკოვის ვისლასთან ითამაშეს, გასვლაზე 2:0 მიჰყავდათ ანგარიში, სხვათა შორის, ჯაბა კანკავამ გაიტანა ძალიან კარგი გოლი, მაგრამ მერე ის მოხდა, რაც ქართულ კლუბებს ხშირად ემართებათ, სადავეები ხელიდან გაექცათ და მიწურულს ანგარიში უკვე 4:2 იყო პოლონელთა სასარგებლოდ. ბოლო წუთებზე კვირკველიამ სხვაობა ერთ ბურთამდე შეამცირა. რეალურად, ძალიან დიდი მნიშვნელობის გოლი შეაგდო.
თბილისი ისე დახვდა ამ მატჩს, როგორც ხვდება ხოლმე გადამწყვეტ შეხვედრებს. იყო რწმენა იმისა, რომ ნავსის გატეხა და გასვლა შეეძლოთ ქართველებს. რამდენადაც მახსოვს დინამოელებმა მაღალი დონის შეხვედრა ჩაატარეს, არც ნემსაძის ნერვიული გამომეტყველება დამავიწყდება თერთმეტმეტრიანის წინ, თუმცა, უზუსტესად შეასრულა, მეკარე უშანსოდ დატოვა. ვალი მოიხადაო ამას ჰქვია, ხანგრძლივი კარიერის მერე დინამოს დაუბრუნდა და ჯერჯერობით უკანასკნელი დიდი წარმატება მოუტანა.
გამახსენდა ეს ამბავი იმიტომ, რომ ახლა ჯაბამ უნდა გადაიბაროს ეს როლი, მაგრამ სიტუაცია განსხვავებულია, მისი ტრანსფერი კი მაიმედებს, რომ გუნდში რამდენიმე ცვლილება კიდევ იქნება, თორემ, ასეთი წყალწაღებული დინამო არც მახსოვს ოდესმე ყოფილა თუ არა. ჯაბა იმ ახალგაზრდებისთვის გზამკვლევი და ლიდერი უნდა გახდეს, რომელთა შორისაც რამდენიმე ძალიან ნიჭიერი ფეხბურთელია. გამოჩნდებიან თუ არა მიჰყავთ სხვადასხვა კლუბებს, მადლობა ღმერთს რომ კარგ კლუბებშიც გადადიან, ეს მაინც აქვთ კლუბის ხელმძღვანელებს სათქმელი.
„ნემსაძეს მაღალ დონეზე ჰქონდა ნათამაშები და დიდი გამოცდილება უმაგრებდა ზურგს, გადამწყვეტ შეხვედრებში მოედანზე ყოველთვის საჭიროა ასეთი ფეხბურთელი მატჩის სადავეები რომ ხელიდან არ გაგექცეს, ხოლო ჯაბას შეტევების ჩაშლის გარდა, ბურთის ამოტანის და შეტევის დაწყების კარგი უნარი ჰქონდა. ახლა კანკავაა ის ფეხბურთელი, რომელიც ახალგაზრდებს გამოცდილებას გაუზიარებს“ - გია გეგუჩაძესთან მაშინ ნაკრებზე ვსაუბრობდით, თუმცა, შინაარსი არც ახლა იცვლება.
ჯაბას საკლუბო კარიერა კი ჩემთვის ორ ნაწილად იყოფა, ტრავმამდე და ტრავმის მერე. ის იშვიათი ქართველი ფეხბურთელია, რომელმაც საკუთარ თავზე თავდაუზოგავი მუშაობით მძიმე ტრავმა დაძლია და დიდ ფეხბურთს დაუბრუნდა, ჯაბას თითქმის ორი წელი გაუცდა, ბევრმა მიივიწყა კიდეც, უკვე აღარც ელოდნენ, რომ ეროვნულ გუნდს ოდესმე დაუბრუნდებოდა, 2008 წელს დაიწყო ეს ტრავმიანობა და ორი წელი გასტანა. მის თაობაში ასეთი ამბავი ხშირი იყო, ამას თითქმის ვერავინ გადაურჩა.
საუკეთესო პერიოდი კი მაინც დნიპროში გაატარა. როდესაც კარიერას იწყებდა დარწმუნებული ვიყავი, რომ უკეთეს გუნდში დაიმკვიდრებდა თავს, მაგრამ ქართველ ფეხბურთელს ბევრი რამ უშლიდა ხელს, პირველი უკვე ვახსენეთ - მძიმე ტრავმები, საქართველოში განადგურებულმა ინფრასტრუქტურამ თავისი შედეგი მოიტანა. მეორე არაევროკავშირელის სტატუსი იყო, რომელიც დღემდე აქტუალურია, მესამე ქართველი სპორტსმენების უკვე გაფუჭებული რეპუტაცია, რომელიც ახლა უკვე ამ თაობამ დიდი შრომის შედეგად გამოასწორა, მოკლედ, ცუდი უფრო მეტი იყო და ამ ცუდში კანკავა გვაძლევდა ხოლმე იმედს.
მისი აღმზრდელი მწვრთნელი გურამ ჩომახიძე ხშირად გვესაუბრებოდა მასზე, სამაგალითოდ მოჰყავდა, როგორი ფუტკარივით მშრომელი იყო, ბავშვობაში ცელქი და მოუსვენარი, მერე ნელ-ნელა დაღვინებული.
„მოედანს კარგად ხედავდა და როგორც ახლაა, მაშინაც მშრომელი იყო, ფუტკარივით იყო ცენტრში. ბავშვები ხომ არიან ზარმაცები, მაგრამ ჯაბა – არა. უდიდესი პასუხისმგებლობის გრძნობა ჰქონდა. ეს თვისება გაჰყვა და გაჰყვა. რასაც ვავალებდი, ზედმიწევნით ასრულებდა, მაგრამ თავის იმპროვიზაციასაც ზემოდან ამატებდა. მისგან თამაშის მიგდება და ზერელეობა წარმოუდგენელი იყო. სულ კარგად თამაშობდა, სტაბილურად. დიამეტრულად შეიცვალა სხვა მხრივ: ბავშვობაში მხიარული და ენაკვიმატი იყო, ახლა კი, თავადაც იცით, ბევრი ლაპარაკი, ინტერვიუები და თავის გამოჩენა არ უყვარს“ - ამბობდა გურამ ჩომახიძე ილია ნანობაშვილთან ინტერვიუში.
იყო საფრანგეთიც მის კარიერაში, ცოტა დაგვიანდა მეთქი ვიფიქრე, აი, იმ ტრავმამდე რომ გადასულიყო ლიგა 1-ში, ალბათ, მისი განვითარებაც დაჩქარდებოდა, თუმცა, ეს ის ფეხბურთელია, რომელსაც უკან მიხედვა სიამაყით შეუძლია. რაც გასაკეთებელი ჰქონდა გააკეთა. სანაკრებო ფეხბურთელად დარჩა ჩემთვის, არიან ასეთები, მათი საკლუბო კარიერა სამსახურს წააგავს, სანაკრებო კი ცხოვრებას.
პოზიციაც ძალიან ხისტად გამოუხატავს, პირდაპირ, მორიდების გარეშე, თუნდაც, ბოლოდროინდელი პოლიტიკური თამაშების შესახებ. ევროპის ჩემპიონატზე სლოვაკებმა მკითხეს კიდეც, კანკავა რატომ არ არის ნაკრებში, პოლიტიკოსებმა დაბლოკესო? გამეცინა, არ ვიცი მეთქი. არ მგონია, რომ ასე იყოს, უბრალოდ ჩათვალა, რომ სხვების დრო მოვიდა, ამას კიდევ ვაჟკაცობა სჭირდება. აბა, რამდენი ფეხბურთელი შეგიძლიათ გაიხსენოთ, რომელიც ევროზე წასასვლელად უარს იტყოდა? ახლა არც არავინ მახსენდება, ეს ხომ ქართველების მრავალწლიანი ოცნება იყო? მან კი ჩათვალა, რომ სხვები უფრო იმსახურებდნენ. სამაგიეროდ, პლეიოფებში გამოცხადდა, რადგან ბოლო ბრძოლა იყო მოსაგები, ამაზე უარს არასდროს იტყოდა.
ის ამაღელვებელი სურათიც ამ დროს ვნახეთ, თავისებურად წაეკიდა ჯაბა ლუქსემბურგელ ფეხბურთელს და სანამ უღრენდნენ ერთმანეთს გურამ კაშიამ სამკლავური მოიძრო და ჯაბას გადაულოცა - ჩვენ კი ვიცით რომ კაპიტანი ხარ, მაგრამ იმათაც დავანახოთო.
(© Nakrebi.ge)
მის კარიერაზე, პლეიოფში მობრუნებაზე, ყოველთვის ერთი დიდი რომაელი მხედარმთავარის სიტყვა მახსენდება, „ზღვაზე გადასვლა აუცილებელია - სიცოცხლე არა“. ასე იყო ფინალშიც, ევროზე გასვლა აუცილებელია - სიცოცხლე არა. ამ განწყობით ჩამოვიდა, ეს განწყობა ჰქონდა მთელ გუნდს და იმ წუთებსაც ვერასდროს დავივიწყებთ.
ახლა კი ამ ამბებით თავმოყრილი, უამრავი მოსაყოლით, სახლში ბრუნდება, ნაომარი ოდისევსივით. ახალი გამოწვევაც ექნება, დინამო უნდა გამოაფხიზლოს, ბავშვებს უნდა გააგებინოს, რომ ამ გერბისთვის სისხლი და ოფლია დაღვრილი, ბევრჯერ გაგონილს კი ნანახი სჯობია, ხშირად რაიმე აქტი, ქმედება, უსიტყვოდაც შთამბეჭდავია.
