...როცა მოედანზე ფეხი შევდგი, ტრიბუნებს შევხედე და ქართული დროშები დავინახე, თვალწინ დამიდგა ის გზა, რაც აქამდე მოსასვლელად გავიარე. გავაცნობიერე, რომ მთელი ქვეყანა ჩვენს იმედზე იყო და ამან ორმაგი მოტივაცია მომცა. პოლონეთთან თამაში ცოტა მძიმედ დავიწყეთ, რადგან უმრავლესობა ასეთ დიდ ტურნირზე პირველად ვთამაშობდით, თუმცა რაღაც დროის გასვლის შემდეგ, ყველაფერი დალაგდა და ჩვენი თამაში დავიწყეთ.
საუბარი ჩემი და ჩემი თანაგუნდელების შემართებით იმიტომ დავიწყე, რომ აქამდე მოსასვლელად მართლაც დიდი და რთული გზა გავიარეთ. ევროპის ჩემპიონატი რაც უფრო ახლოვდებოდა, სულ უფრო მეფიქრებოდა და ჩემ თავს ვეუბნებოდი - "ლუკა, ბავშვობის ოცნებას იხდენ და საქართველოს ნაკრების მაისურით ევროპის ჩემპიონატზე თამაშობ!" ჩემთვის ასეა - როცა საქართველოს სახელით მოედანზე გადიხარ, იმ დროს ხდები ჯარისკაცი, რომელმაც ქვეყნისთვის თავი უნდა გაწიროს, რადაც არ უნდა დაუჯდეს. ჩვენც ასე ვიყავით. ჯგუფიდან გასვლა გვინდოდა და ყველაფერი კარგად დაიწყო. პოლონეთს 2:1 ვუგებთ, ბოლო წუთია და პოლონელი შემტევი უცბად ჩემთან ერთი-ერთზე გაჩნდა. წამიერად გადავხარშე, რომ სახით შევვარდებოდი, ოღონდ ეს ბურთი აუცილებლად უნდა ამეღო. მაქსიმალურად გავიშალე, მეტოქეს ხედვის არეალი შევუზღუდე და ეს ბურთი ავიღე. ამ დროს, სიამაყის გრძნობა დამეუფლა - გუნდი გადავარჩინე და ჩემი წვლილი შევიტანე გამარჯვებაში.
თამაშის შემდეგ, სოციალურ ქსელებში შევედი და ემილიანო მარტინესთან შედარების "მიმებს" მიგზავნიდნენ. შეიძლება ეს ყველაფერი ხუმრობა იყო, მაგრამ ამ "მიმების" მთავარი აზრი ისაა, რომ მარტინესმა გადამწყვეტ დროს ურთულესი ბურთი აიღო და თავის ქვეყანას წარმატება მოუტანა. ჩემი თავიც ამ შინაარსთან გავაიგივე და დიდი სიხარული დამეუფლა. ქართველი ხალხისგან დიდი დაფასება ვიგრძენი და ეს დღესაც ყოველდღიურად გამოიხატება. პოლონეთთან მოვიგეთ, კარგ ხასიათზე ვიყავით, მაგრამ ვიცოდით, თუ როგორი ორი რთული მატჩი გველოდა წინ. სასტუმროში თავისუფალ დროს "მაფიას" ვთამაშობდით. შეკრებებზე ხშირად ვთამაშობთ ხოლმე, კარგად გვაქვს დაცდილი და გადავწყვიტეთ, ამ შეკრებაზეც ხშირად გვეთამაშა. ტყუპები (გიზი და ოთო მამაგეიშვილები) კარგად თამაშობენ,. ისე დამაჯერებლად საუბრობდნენ, ხშირად გვატყუებდნენ და იგებდნენ ხოლმე.
ამ მხიარულობის ფონზე, საფრანგეთთან თამაშიც მოვიდა. პირველი ტაიმი მძიმედ ჩავატარეთ, გასახდელში რამაზ სვანაძემ სიმშვიდისკენ მოგვიწოდა და გვითხრა, რომ მეორე ტაიმში მათი დამარცხება შეგვეძლო. ასეც მოხდა - ორი ბურთი გავუტანეთ და ვიგებდით. წარმოუდგენელი, დადებითი ემოციები იყო, რაც 5 წუთში უარყოფითისკენ შეიცვალა. ერთი, ორი და თამაში წავაგეთ. რას უნდა დავაბრალო? - ალბათ გამოუცდელობას. ჩემს თანაგუნდელებს ვუყვიროდი, მსაჯმა სულ რომ ნახევარი საათი დაამატოს, კონცეტრაცია ბოლომდე შევინარჩუნოთთქო, მაგრამ არ გამოვიდა. ძალიან დამწუხრებული ვიყავი, თუმცა გასახდელში რომ შევედი, ეს დაძაბულობა მომეხსნა. ეს თამაში ყველამ მაშინვე დავივიწყეთ, რადგან ვიცოდით, რომ პორტუგალიასთან ფინალის ტოლფასი მატჩი გვქონდა სათამაშო და იქ უნდა მოგვეგო. ჩვენი სიძლიერეც ხომ იმაშია, რომ სიმტკიცე გვაქვს და ეს ხასიათი ყველგან გამოვავლინეთ.
დავიწყეთ პორტუგალიისთვის მზადება. საზონოვი გამოგვაკლდა და ამანაც ბევრ რამეზე იქონია გავლენა. მაგარი კაცია საზონოვი. მხიარულია და ფეხბურთი ესმის. ერთ მაგალითს გეტყვით - ერთ-ერთ ვარჯიშზე, ჩააწოდეს და თავით გამოიტანა ბურთი ისე, რომ ზემოთ ააგდო, რათა მე გამოსვლის და დაჭერის საშუალება მქონოდა. ვარჯიშის შემდეგ მოვიდა და მეუბნება "ხარატ, ესე იმიტომ ვქენი, რომ შენ სწორად გეთამაშა ბურთზე." - აქ მივხვდი, რომ ჭკვიანია და ფიქრობს, რა მომენტს რა შეიძლება მოჰყვეს. მანქანები უყვარს და ამ თემაზე ხშირად ვსაუბრობდით ხოლმე. ერთ ოთახში მე და კვერნა ვიყავით. მე და კვერნა ბავშვობიდან ერთად მოვდივართ. თამაშების შემდეგ, ოთახში ერთმანეთს ვუზიარებდით ხოლმე გამოცდილებებს - ის ფროსინონეზე მიყვებოდა, მე დინამო ბათუმზე. განვლილ თამაშებსაც ერთად განვიხილავდით.
პორტუგალიასთან თამაშიც მოვიდა. ფინალი, რომელიც აუცილებლად უნდა მოვიგოთ და ისტორია დავწეროთ. მატჩი ისე დაიწყო, რომ ყველაფერი აირია. ოდიშარია გააძევეს. მასზე მეტად ეს მომენტი არავინ განიცადა, ფეხბურთია და ყველაფერი ხდება. გავიწირეთ, თორემ განსხვავებული თამაში წავიდოდა და მოგებაც შეგვეძლო. სულ სხვა თამაშისთვის ვიყავით მზად და სულ სხვა თამაში დაგვხვდა. ასეთ დროს, გადაწყობა რთულია. პირველი გოლიც ჩემი შეცდომით გავიდა. მილიონჯერ რომ ეგეთი ბურთი მომივიდეს, ალბათ მილიონჯერვე ავიღებ, მაგრამ იმ ერთ მომენტში მოხდა....
არ ვიცი, ეს მაყურებელმა როგორ ნახა, მაგრამ ეს მომენტი იმწამსვე დავივიწყე და ჩემს თავს ვეუბნებოდი, რომ მეტი გოლი აღარ უნდა გამეშვა. ყველაფერი გაჩერდა და უკნიდან ხმები მესმოდა - "ხარატ არაუშავს, ყველაფერი ხდება", "ხარატ არაფერია", "ხარატ მაგარი ხარ", - ეს შეძახილები ქართული სპორტის ქომაგებისგან იყო, რამაც გამაძლიერა. წავაგეთ და დასრულდა ის ისტორია, რომელსაც 2 წელი ვწერდით. ჩვენთვის ევროპის ჩემპიონატი დასრულდა. ამაყი ვიყავი, მაგრამ გულდაწყვეტილი. რა შეიძლებოდა მომხდარიყო ისეთი, რაც იმ მომენტში ჩემს გულისწყვეტას და ცუდ ხასიათზე ყოფნას გამოასწორებდა? - არაფერი. ასე მეგონა, რომ არაფერი, მაგრამ თამაშის შემდეგ ტელეფონი ავიღე და შეტყობინება გიორგი მამარდაშვილისგან მომივიდა:
"ძალიან მაგარი ბიჭი ხარ ხარატ, ნაკრები რომ ევროპის ჩემპიონატზე თამაშობს, ამაში ერთ-ერთი ყველაზე დიდი წვლილი შენ მიგიძღვის. არანაირ შეცდომაზე არ იფიქრო და თავაწეული გააგრძელე შრომა. შრომით ყველაფერი მოდის!"
ეს სიტყვები ჩემთვის ძალიან სასიამოვნო და ემოციური იყო, რადგან მამარდა მსოფლიოს გამორჩეული მეკარეა და მისგან ასეთი გამამხნევებელი წერილის მიღება დიდი მოტივაციაა. 21-წლამდე ნაკრებში ეს ჩემი ბოლო მატჩი იყო. მადლობა მწვრთნელებს, სტაფს, ჩემს თანაგუნდელებს, ვისთანაც შეკრებაზე ერთხელ მაინც ვყოფილვარ. ამაყი ვარ, რომ ამ ნაკრების წევრი ვიყავი.
ევროპის ჩემპიონატი დასრულდა. ისტორიის კიდევ ერთი ფურცელი გადაიშალა, მაგრამ ამაზე გაჩერებას არ ვაპირებ. ისტორია ხომ ეროვნულ ნაკრებთან ერთადაც უნდა დავწერო. იმ ეროვნულ ნაკრებთან, სადაც ვარსკვლავები თამაშობენ. მეც მათი ნაწილი უნდა გავხდე, არ აქვს მნიშვნელობა, მესამე მეკარედ ვიქნები თუ როგორ. დღევანდელ საქართველოს ნაკრებში მოხვედრა უკვე დიდი წარმატებაა. ჩემი კარიერა და შესაძლებლობები უნდა განვავითარო და ყოველთვის უნდა მახსოვდეს მამარდას მიერ მოწერილი სიტყვები: "შრომით ყველაფერი მოდის."
ლუკა ხარატიშვილი
2025 წელი
