მანჩესტერი კრიზისშია, არსენალმა გზა იპოვა - ცხოვრება ვენგერისა და ფერგის შემდეგ

 
როცა კაცი ხდება სისტემა

 იქნებ ფერგიც შეცდა?! - იქნებ არ ღირდა მოიესისთვის რეკომენდაციის გაწევა?! - მაგრამ კლუბის ტრადიციამაც თავისი გააკეთა, მანჩესტერის ყველაზე დიდი თავკაცები შოტლანდიელები არიან და ალბათ ფერგიმაც, იფიქრა რომ ეს ხაზი უნდა გაგრძელებულიყო, მით უმეტეს, რომ დევიდ მოიესი სტაბილურად კარგად მუშაობდა ევერტონში და კარგი მენეჯერის სახელი დაიდო. დღევანდელი გადმოსახედიდან ყველაფერი სხვაგვარად ჩანს - ყველა აღიარებს, რომ მოიესისთვის მეტი დრო უნდა მიეცათ. 

იყო მონაკვეთი, როცა შეეძლო, რომ ყველაფერი კალაპოტში ჩაეყენებინა, ყოველ შემთხვევაში, მე ასეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, ეს მოხდა მას მერე, რაც მოიესის იუნაიტედმა ვან პერსის გოლით არსენალი დაამარცხა, ეს იყო პრემიერ ლიგის ეგიდით ჩატარებული პირველი დიდი მატჩი, რომელიც მოიესის იუნაიტედმა მოიგო, ოლდ ტრაფორდმა ჩვეულად დაიღრიალა, ფერგი ტრიბუნაზე სიხარულით ცქმუტავდა, ეგ არის, ვიფიქრე, რომ ახლა ამ მუხტით რამდენიმე მოგებას გადააბამენ და დაბრუნდება ისევ ის თავდაჯერება, რაც მანჩესტერს პოსტ-ფერგიუსონის ეპოქაში ასე სჭირდებოდა, მაგრამ ჩემპიონატის მომდევნო ოთხი ტურიდან ორში დამარცხდნენ და ორიც ფრე ითამაშეს. ეს ძველი მანჩესტერის მუხტი კი ისევ მიინავლა და საბოლოოდ გაქრა კიდეც. სეზონის ბოლოს აღმოჩნდა, რომ არსენალთან მოგება ერთადერთი წარმატება იყო დიდი ექვსეულის წინააღმდეგ პრემიერ ლიგაში.

 მოიესმა ორი რამით განსაკუთრებით დაამახსოვრა ხალხს თავი, პირველი სკამის ისტორიაა, ოფისში მარტო მივიდა და ფერგის სავარძელში მოთავსდა: „უნდა დავრწმუნებულიყავი, რომ ამ სავარძელში იდიოტივით არ გამოვიყურები." - ყოველი მისი სიტყვა ცხადყოფდა, რომ ფერგის აჩრდილს ვერ მოერეოდა. მეორე კი მისი ლეგენდარული სიტყვებია: „წარმოდგენა არ მაქვს რას ვაკეთებ.“ - ალბათ, ძალიან სიმბოლურიც იყო, რომ ბოლო მატჩი იუნაიტედის თავკაცის რანგში გუდისონ პარკზე წააგო. ექვსწლიანი კონტრაქტი გაუფორმეს და 8 თვეში გაუშვეს.

 
 სცადეს ლუი ვან გაალი, რომელმაც ყველაზე მეტად იმით დაამახსოვრა ხალხს თავი, რომ მსაჯთან კამათის დროს მოედანზე გაწვა, სიმულაციის ინსცენირება მოახდინა და ოლდ ტრაფორდიც გაახალისა, ამის მერე მანჩესტერის ქომაგს ხასიათი ვერავინ გამოუკეთა. დღეს რომ მისი დანიშვნის ეპიზოდს უბრუნდებიან, აღნიშნავენ, რომ მენეჯმენტი აქაც შეცდა, გუარდიოლასა და კლოპის დანიშვნა რომ შეგიძლია და ვან გაალს ნიშნავ, ისევ წარსულში ბრუნდები და ინოვაციაზე უარს ამბობ, ესე იგი, პრობლემები გაქვს.

 რა თქვა ყველაზე დასამახსოვრებელი?! ალბათ, ადაპტირებაზე: „მანჩესტერი მეტისმეტად დიდი კლუბია, კომერციულადაც, ადაპტირება დამჭირდება, ისევე როგორც მათ ჩემთან.“ - და რა ითქვა მასზე ყველაზე დასამახსოვრებელი, ანხელ დი მარიამ დაგვიტოვა ეს სიტყვები: „ჩემი კარიერის ყველაზე ცუდი მწვრთნელია.“

 
 გარისკეს და სცადეს ჟოზე, რომელსაც არა უშავდა, მაგრამ ეს ის მანჩესტერი მაინც აღარ იყო. თანაც, იშვიათად მინახავს კაცი, რომელიც ასე არ უხდებოდა მანჩესტერ იუნაიტედს. აკრიტიკებდნენ სათამაშო სტილის გამო, მან კი თავისებურად უპასუხა: „ფეხბურთს ბევრი პოეტი ჰყავს, მაგრამ პოეტები ტიტულებს ვერ იგებენ.“ 

 მოიგო კიდეც ევროპა ლიგა, პოსტ-ფერგის ეპოქაში, ალბათ, ყველაზე მნიშვნელოვანი ტიტული, ისიც თქვა მანჩესტერის მეორეზე გაყვანა პრემიერ ლიგაში ჩემი ყველაზე დიდი მიღწევააო, ახლა რთულია არ დაეთანხმო.

 
 ყველაზე ცნობილი სიტყვა რაც დატოვა?! - „პატივისცემა, ძმაო, პატივისცემა! პრემიერ ლიგის სამი ტიტული ჩემ სასარგებლოდ, დანარჩენებს ერთად აღებულს არ აქვთ ამდენი. სამი მე, ორი მათ." - მაშინ ნამდვილად ასე იყო. მას მერე კი აკრიფა გუარდიოლამ. ჟოზემ კონტროლი დაკარგა, მეტწილად იმ ფეხბურთელის გამო, რომელიც თავად მოიყვანა. ამას მოგვიანებით მივუბრუნდებით.

 
 ნორმალური შთაბეჭდილება დატოვა ოლე გუნარ სულშერმა, თუმცა, ყველაზე ნაკლები წნეხი მას ჰქონდა, ის ხომ მანჩესტერის ლეგენდაა, შინაურია, დროც მისცეს, ფულიც დააყარეს, მაგრამ ბევრი არაფერი გამოვიდა. მერე კი ისევ მძიმე კრიზისის დრო დადგა. საერთოდ ვერავინ, მათ შორის, ვერც კრიშტიანუ რონალდუმ გაიგო საიდან მოიყვანეს რალფ რანგნიკი, ამის მერე კი ერიკ ტენ ჰაგი მოვიდა დიდი მოლოდინით და კატასტროფა შერჩათ ხელში. 

 

 ახლა კი რუბენ ამორიმის ჯერია, რომელიც წესით და რიგით მომდევნო მსხვერპლი უნდა იყოს და თუ სეზონის ბოლოს კარისკენ არ მიუთითეს ძალიან გამიკვირდება. მწვრთნელში არ არის საქმე, რადგან ფერგიუსონი მხოლოდ მწვრთნელი არ ყოფილა, მენეჯერი იყო, თანაც, მისი გავლენა დრო და დრო იზრდებოდა და იმდენი ხანი გაჩერდა მანჩესტერში, რომ თავად იქცა ინსტიტუციად, სისტემად, ესე იგი, მასზე იდგა წესრიგი. წავიდა და ჩამოიშალა ეს წესრიგი. ხალხმა იფიქრა კარგი მწვრთნელი მოერევა ამ ამბავსო, მაგრამ ვინც არ უნდა მოსულიყო იმხელა გავლენა ვერ ექნებოდა რამდენიც ფერგის, ასე თავის ჭკუაზე არავინ მიუშვეს, მათ შორის, არც ჟოზე და არც ვან გაალი. სერ ალექსის გავლენა რამდენიმე მიმართულებით გადანაწილდა და აღმოჩნდა, რომ ამ მიმართულებებმა საერთო ენა ვერაფერში გამონახეს. ამხელა ძალაუფლებას კი ასე ერთიანად არავინ მოგცემს, მაგას დამსახურება უნდა.

 
ვინ რამდენი დახარჯა?

 ყველაზე დიდი პრობლემა კლუბის პოლიტიკაა. მათ შორის სატრანსფერო, გინდა მწვრთნელსა და გინდა ფეხბურთელებთან მიმართებით. კლუბს უკვე იმხელა ზიანი მიაყენეს, რომ ასე სწრაფად მანჩესტერი ვეღარ დაბრუნდება, ამას ძალიან დიდი დრო დასჭირდება, რადგან კლუბს არ ჰყავს ისეთი ფეხბურთელები, რომელთაც ბოლომდე დაეყრდნობა. ახლა ერთადერთი ვარსკვლავია მანჩესტერში და მასაც ყველაზე მეტად აკრიტიკებენ, კვირა არ გავა როი კინმა ბრუნო ფერნანდეში არ გამოლანძღოს, მისთვის ბრუნო სამარცხვინო კაპიტანია, რომელსაც გუნდზე მენტალური გავლენა არ აქვს, კარგი ფეხბურთელი, მაგრამ ცუდი კაპიტანი. ფერგი თავის გუნდს, ყველა ფორმაციის მანჩესტერს, რომელსაც მის ხელში გამოუვლია ძლიერ პერსონებზე აწყობდა, ეს იქნებოდა ერიკ კანტონა, როი კინი თუ ნემანია ვიდიჩი. თითქოს პირველ რიგში ძლიერ ადამიანს ეძებდა და მხოლოდ მერე ჰქონდა მნიშვნელობა როგორი ფეხბურთელი იქნებოდა. ახლა კი ყველაფერი პირიქით არის, მანჩესტერს არ ჰყავს ძლიერი მენტალობის ფეხბურთელები, არადა, მილიარდზე მეტი დახარჯეს. 

 მხარჯველებში ოლე გუნარ სულშერი ლიდერობს - 450 მილიონი დაიხარჯა მისი მწვრთნელობის პერიოდში, თუმცა, ნორვეგიელს არაფერი მოუგია. ჟოზე მოურინიომ 400 მილიონი დახარჯა, მოიგო სამი ტიტული - ინგლისის სუპერ თასი, ლიგის თასი და ევროპა ლიგა. ლუი ვან გაალმა 281 მილიონი დახარჯა და ასოციაციის თასით დაასრულა მოღვაწეობა. ერიკ ტენ ჰაგმა 226 მილიონი გადაყარა, მოიგო ინგლისის სუპერ თასი და ასოციაციის თასი. დევიდ მოიესს მხოლოდ 67 მილიონი ფუნტის დახარჯვის უფლება მისცეს. თუმცა, ყველაზე კარგად დაბალანსებული გუნდი სწორედ მას ჰყავდა. თხოვა ედ ვუდვორდს გარეთ ბეილისა და სესკ ფაბრეგასის შეძენა, მაგრამ მისი მოთხოვნა არავინ დააკმაყოფილა.

მოიესმა სულ ოთხი ფეხბურთელი დაიმატა, ორი ძვირადღირებული და ასე თუ ისე, ორივემ გაამართლა. მარუან ფელაინი (27.5 მილიონი ფუნტი) და ხუან მატა (37 მილიონი ფუნტი). ესპანელი ერთ-ერთ საუკეთესო იყო პოსტ-ფერგიუსონის ეპოქაში. გადახდილი თანხაც ადეკვატურია. ვან გაალმა 14 ტრანსფერი გააკეთა და ყველაზე დიდი იმედი ვისიც ჰქონდა სწორედ მათ ვერ გაამართლეს. ანხელ დი მარია (60 მილიონი ფუნტი) ყველაზე ცუდი სწორედ მანჩესტერში იყო, სახლიც გაუძარცვეს, ოჯახი არგენტინაში გააქციეს და თავადაც ერთი სული ჰქონდა როდის გაეცლებოდა მანჩესტერს.

 57 მილიონი ფუნტი გადაიხადეს ანტონი მარსიალში, მოლოდინი ისეთი იყო თითქოს კილიან მბაპე იყიდეს, შედეგი კი აბსოლუტურად განსხვავებული გამოდგა. არადა, სადებიუტო შეხვედრა გადასარევი ჰქონდა. ინათხოვრა რადამელ ფალკაო, რომელსაც ყველაზე ცუდი პერიოდი სწორედ მანჩესტერში ჰქონდა. 28-28 მილიონი ფუნტი გადაიხადეს ლუკ შოსა და ანდერ ერერაში. ბოლომდე ვერცერთმა გაამართლა, თუმცა, კარგი თამაშებიც ჰქონიათ. 27 მილიონ ფუნტად შეიძინეს მემფის დეპაი, 25 მილიონ ფუნტად კი მორგან შნაიდერლინი. გადაყრილი გამოდგა მარკოს როხოში გადახდილი 16 მილიონი ფუნტი და დელი ბლინდში გადახდილი 13 მილიონი ფუნტი.

 
 ჟოზემ 12 ტრანსფერი გააკეთა და უმეტესობა ჩავარდა. პოლ პოგბაში 93 მილიონი ფუნტი გაისროლა და საქმე სანანებლად გაუხდა, რადგან სწორედ ფრანგმა აურია შიდა სამზარეულო. ვერა და ვერ დაალაგა მასთან ურთიერთობა. ვერ გამოდგა დიდი პროფესიონალი. ამ დროს ფერგისაც გაკრეს კბილი, პოგბაში ნიჭი როგორ ვერ დაინახა, რამხელა ვარსკვლავად იქცა, მან კი თავის დროზე გუნდიდან გაუშვაო.. თურმე, სწორად გაუშვია. ჰენრიკ მხითარიანში 26 მილიონი ფუნტი გადაიხადეს და ალბათ ითამაშა კიდეც ამ საფასურის ფეხბურთი. აი, ლუკაკუმ 90 მილიონი ფუნტის ფეხბურთი ნამდვილად ვერ ითამაშა. 

 ნემანია მატიჩსა და ვიქტორ ლინდელოფში ერთად 80 მილიონი ფუნტი ახლა ძალიან სასაცილოა, ფრედში გადახდილი 61 მილიონი ფუნტი საერთოდ არაფერში წერია. ყველაზე მეტად იმ კაცმა გაამართლა, რომელშიც არაფერი გადაუხდიათ. ზლატან იბრაჰიმოვიჩს ზუსტად ის გავლენა ჰქონდა გუნდზე, რომელსაც როი კინი ასე ითხოვს ფერნანდეშისგან.

 

 სულშერის დროს 15 ტრანსფერი გაკეთდა, მორიგი შოკიც მივიღეთ - ჰარი მაგუაიერში გადახდილი 80 მილიონი ფუნტი! ეს უკვე სასაცილოა. აიგდეს კიდეც აბუჩად, აფრიკის ერთ-ერთი სახელმწიფოს პარლამენტშიც კი დასცინეს იუნაიტედს, ჩვენი საქმე ისე მიდის, როგორც მანჩესტრის საქმე წავიდა ჰარის შეძენის მერეო. დონი ვან დე ბეეკში 50 მილიონი ფუნტი გადაყარეს, ბრუნო კი 67 მილიონ ფუნტად შეიძინეს და მე მგონი, ის იშვიათი შემთხვევაა, როცა ფეხბურთელმა გაამართლა. უბრალოდ, ძალიან დიდ წნეხში უწევს თამაში. ჯეიდონ სანჩოში 73 მილიონი ფუნტი გადაიყარა, ვარანში 41 მილიონი, ყველაზე მეტად კი აქაც ვეტერანმა და მარტივად ხელში ჩაგდებულმა ფეხბურთელმა გაამართლა - რონალდუში 20 მილიონი ფუნტი გადაიხადეს. ჩემპიონთა ლიგაზე თუ ვინმე რამეს ახერხებდა სწორედ რონალდუ იყო.

 
 ბრილიანტები დაუგროვდა ერიკ ტენ ჰაგსაც - ლისანდრო მარტინესში 56 მილიონი, კაზემიროში 70 მილიონი გადაყრეს, ანტონიში კი 86! მშვენივრად თამაშობს ანტონი ბეტისში, მაგრამ ეს არ არის ფეხბურთელი, რომელიც 86 მილიონი ფუნტი ღირს. ამ ყველაფრის მერე აბსოლუტურად ლოგიკურია ის მოცემულობა, რაშიც ახლა მანჩესტერ იუნაიტედი იმყოფება. არსენალს ასეთი შეცდომები არ დაუშვია.

 არავინ ამბობს, რომ არსენალი მარტივად მოერია პრობლემებს, რთული გზა გაიარეს, უბრალოდ სწორი ნაბიჯები გადადგეს, მაგალითად, მწვრთნელის არჩევაზე გაცილებით მეტი იფიქრეს და კარგი არჩევანიც გააკეთეს. ვენგერის მერე სულ რაღაც ორ მწვრთნელს გამოუცხადეს ნდობა, ჯერ უნაი ემერი სცადეს, რომელიც ნამდვილად კარგი მწვრთნელია, მაგრამ არსენალში ვერ გაამართლა, მერე კი საუკეთესო არჩევანი გააკეთეს, არსენალის ყოფილი წევრი, და პეპ გუარდიოლას ასისტენტი, მიკელ არტეტა დანიშნეს მთავარ კაცად. 2019 წელს ჩააბარეს პოსტი და ეტაპობრივ ზრდასაც ვადევნებთ თვალყურს, ასეა, სწორ ნაბიჯს რომ გადადგამ, მერე მოთმინებაც გმართებს, კარგად ჩანს, რომ არსენალი კონკურენტუნარიან გუნდად ჩამოყალიბდა, პრემიერ ლიგაში ამჟამად მეორე ადგილზეა, ჩემპიონთა ლიგაზე კი რეკორდული მაჩვენებლით დაამარცხეს გასვლაზე პსვ.

 
 მეტწილად მმართველების სწორმა პოლიტიკამ განაპირობა ეს ყველაფერი, იყო დრო, როცა სტენ კრონკეს აკრიტიკებდნენ და მის გადადგომასაც ითხოვდნენ, მოუწოდებდნენ წილის გაყიდვისკენ, მაგრამ ამერიკელი ბიზნესმენი მაგრად დადგა ფეხზე, სიმშვიდე არ დაუკარგავს, თავისი შვილი ჩართო საქმეში და მასაც მართვის კარგი უნარი აღმოაჩნდა.

 
 „არსენალის მიმართ ნელ-ნელა ინტერესს ვკარგავ, მათი თამაში ჩემში არანაირ ემოციას არ აღძრავს.“ - ასე აფასებდა არტეტას პირველ ნაბიჯებს ემანუელ პეტი, რომელმაც კარიერის საუკეთესო პერიოდი არსენ ვენგერის არსენალში გაატარა. ვინ თუ არა პეტიმ იცის, რომ დროა ყველაფრისთვის საჭირო, მაგრამ კრიტიკა არ დაუკლია მიკელ არტეტასთვის, რომელიც ეტაპობრივად იწყებდა გუნდის გარდაქმნას. სტენ კრონკე კრიტიკის ქარცეცხლში გაატარეს და ქომაგი იხვეწებოდა კლუბის გაყიდვას, მაშინ არსენალის წილის შეძენა Spotify-ს დამფუძნებელ დენიელ ეკს სურდა, მაგრამ კრონკეების გვერდზე გაწევა ასე მარტივი არ არის.

 საერთოდ, ბიზნესი მათი თამაშია. ჯერ კიდევ 2017 წელს ალიშერ უსმანოვს უთხრეს უარი საკუთარი წილის მიყიდვაზე, უსმანოვი კრონკეების შემდეგ ყველაზე დიდ წილს ფლობდა ლონდონურ კლუბში, ერთი წლის შემდეგ კი ყველაფერი საპირისპიროდ მოხდა, კრონკეებმა უსმანოვს შესთავაზეს წილის გამოსყიდვა და მიზანს მიაღწიეს, უსმანოვმა აქციების 30% 550 მილიონ ფუნტად დათმო და მოხდა ის, რაც არასდროს მომხდარა - არსენალის აქციების სრული პაკეტი ერთი კომპანიის ხელში აღმოჩნდა, რომლის სახელწოდებაა - KSE – Kroenke Sports & Entertainment.

 
აქა ამბავი კრონკეებისა

 სტენ კრონკემ არსენალში ინვესტიცია 2007 წელს განახორციელა, მის მოსვლამდე აქციები რამდენიმე ადამიანზე იყო გადანაწილებული და ყოველ დეკადაში სურათი რადიკალურად იცვლებოდა. დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარე პიტერ ჰილ-ვუდი იყო, რომელიც 80-იანებში კლუბის აქციების 19%-საც კი ფლობდა, რაც ყველაზე მაღალი მაჩვენებელი იყო, მაგრამ 2000-იანებში მისი აქციები 0,6%-მდე შემცირდა, მიუხედავად ამისა, დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარის პოსტს ინარჩუნებდა. ვიცე-თავმჯდომარის პოსტს დევიდ დინი იკავებდა, რომელიც 90-იანებში კლუბის აქციების 42,5%-ს ფლობდა. როცა პირველად გავრცელდა ხმები, რომ არსენალით ამერიკული კომპანია იყო დაინტერესებული, ფანებს ეს ამბავი კარგად არ მიუღიათ, ჩათვალეს, რომ არსენალი მისთვის მორიგი გასართობი იყო, რადგან ამერიკული ჰოლდინგი სპორტის სხვადასხვა სახეობას არის მოდებული, მათ მფლობელობაშია ამერიკული ფეხბურთის, NFL-ის გუნდი, სენტ ლუის რემსი, NBA-ის გუნდი - დენვერ ნაგეთსი, NHL-ის, ანუ, ნაციონალური ჰოკეის ლიგის გუნდი კოლორადო ავალანში და MLS-ის გუნდი - კოლორადო რეპიდსი.

 „ის უფრო კარგი ადამიანია, ვიდრე ხალხი ფიქრობს, უბრალოდ, მას ხალხის სიყვარულს ურჩევნია, რომ ჩაკეტილი იყოს.“ - ამბობს სტენ კრონკეს ყოფილი თანამშრომელი. ამერიკელ ბიზნესმენს მიაჩნია, რომ სპორტში ქმედება უფრო მეტს ამბობს, ვიდრე სიტყვები. ქმედება კი სწორი არჩევანი და სწორი პოლიტიკაა. მთავარ მწვრთნელს ნდობა სჭირდება, ნდობას სიმშვიდე მოაქვს, სიმშვიდეში კი მუშაობა გაცილებით იოლია. ახლა არსენალის ირგვლივ სწორედ ასეთი ვითარებაა.

 
 გარდამტეხი გამოდგა სტენის ვაჟის, ჯოშ კრონკეს გამოჩენა, რომელმაც მმართველობა თავის თავზე აიღო. 2018 წლიდან ჯოშ კრონკე ლონდონში გადავიდა საცხოვრებლად იმისათვის, რომ ინგლისურ კულტურას უფრო ახლოს გასცნობოდა და არსენალის საქმეებს პირადად გაძღოლოდა. ჯოშის ჩამოსვლას დაემთხვა რაულ სანლეჰის დანიშვნა საფეხბურთო ურთიერთობების ხელმძღვანელად, მათ შორის კომუნიკაცია მარტივად შედგა, სანლეჰი ახალი მისული იყო გერმანელ სკაუტთან, სვენ მისლინტატთან, და საკონტრაქტო მომლაპარაკებელთან, ჰუსან ჰამლისთან, ერთად. ამ ხალხს ივან გაზიდისმა მოუყარა თავი, იმისათვის, რომ არსენ ვენგერის ეპოქა გადაეგორებინა. ვენგერის გაშვება კი საკამათო და რთული გადაწყვეტილება იყო. ჯოშ კრონკე ვენგერის მოსაცილებლად არ ჩასულა ლონდონში, არსენალის ბორდში ისედაც იყვნენ წევრები, რომელთაც მიაჩნდათ, რომ მწვრთნელი ჯერ კიდევ 2017 წელს უნდა წასულიყო გუნდიდან, თუმცა, ნათელია, რომ სტენ კრონკეს გარეშე ამ გადაწყვეტილებას ვერავინ მიიღებდა.

 
 როგორც ამბობენ, სტენ კრონკე და არსენ ვენგერი ერთმანეთს პატივს სცემდნენ, სხვადასხვა წყარო ადასტურებს, რომ ვენგერი ყოველთვის იღებდა იმ თანხას, რომელსაც მენეჯმენტისგან თხოულობდა, მაგრამ თავად არსენი სხვაგვარად ჰყვება, „მიწევდა იმის გაკეთება, რაც არ მსურდა." - თქვა ვენგერმა და სავარაუდოდ ფეხბურთელების ნაადრევად გაშვება იგულისხმა. 2017/18 წლების სეზონის დასასრულს კრონკე ვენგერს შეხვდა და წასვლის შესახებ ესაუბრა, განცხადება შუა სეზონში გააკეთეს იმისათვის, რომ გულშემატკივართა შორის განწყობა შეცვლილიყო, მაგრამ რაღაც მაინც გაუთვალისწინებელი დარჩა, რადგან ვენგერს მუშაობის გაგრძელება სურდა. დირექტორები ამერიკაში ჩავიდნენ, სტენ კრონკე ძალიან უკმაყოფილო იყო განვითარებული მოვლენებით, ვენგერის შემცვლელის ძიება გაზიდისს დაევალა. ამბობენ, რომ გაზიდისის შეთავაზებულმა უნაი ემერიმ, კრონკესთან შეხვედრისას დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა, მიუხედავად იმისა, რომ მისი ინგლისური ძალიან სასაცილოდ ჟღერს.

 უნაი ემერიმ ვერ გაამართლა, მაქსიმუმი ევროპა ლიგის ფინალი იყო, მოგების შემთხვევაში ჩემპიონთა ლიგის საგზურს მოიპოვებდა, მაგრამ ჩელსისთან განადგურდა და მმართველებს იმედი გაუცრუა. საბოლოოდ, ემერიც წავიდა არსენალიდან და გაზიდისიც. ამას დიდი საპროტესტო ტალღა მოჰყვა - „ჩვენ გვანაღვლებს - შენ?“ - ასეთი იყო არსენალის ფანების კითხვა, რომლებიც ამერიკელებს ადანაშაულებდნენ, რომ მათ კლუბი არ აინტერესებდათ. საქმე ის არის, რომ კრონკეების საყვარელი ბიზნესი ფეხბურთი ნამდვილად არ არის, მათ ემოციური კავშირი მხოლოდ კალათბურთთან აქვთ, რადგან მამაც და შვილიც კალათბურთს თამაშობდნენ, ამ სპორტში ხედავდნენ საკუთარ თავს და დენვერ ნაგეთსის მფლობელების რანგშიც უფრო კომფორტულად არიან. გარდა ამისა, სტენ კრონკეს მეორე სიყვარული ღვინოა, მას წილები აქვს ისეთ კომპანიებში, როგორებიც არის Screaming Eagle, Jonata, Domaine Vonneau, Martay - ამბობენ, რომ მილიონერად ქცევა ძალიან მარტივია, ჩადე ფული ღვინის ბიზნესში და თუ მილიარდერი ხარ, მალევე იქცევი მილიონერადო, მაგრამ, როგორც ჩანს, ამერიკელებთან ესეც სხვაგვარად მუშაობს, იქ ღვინო დიდი და შემოავლიანი ბიზნესია.

 
 მიუხედავად იმისა, რომ მამა-შვილმა იდენტური გზა გაიარა სპორტული თვალსაზრისით, პიროვნულად ერთმანეთისგან ძალიან განსხვავდებიან, სტენ კრონკე ჩაკეტილი და ჩუმი ადამიანია, შეიძლება ითქვას, აისბერგია, რომელიც მხოლოდ მცირედს განახვებს, მისი დაფარული მხარის შესახებ კი არავინ არაფერი იცის. მისი შვილი გახსნილი ადამიანია, ყოველ შემთხვევაში, არსენალის მმართველობისას ასე პოზიციონირებს და ფეხბურთელებთან ურთიერთობასაც არ ერიდება, ხშირად ურეკავს კიდეც, პრეზენტაციების, კონტრაქტების საკითხის მოგვარების ან მძიმე ტრავმების შემდეგ. არც ფანებთან ლაპარაკი ეშლება, მისი წარმოთქმული სიტყვა, შესაძლოა, რომელიმე პოლიტიკოსის ნათქვამში შეგეშალოთ: „ერთ დღესაც გავიხედავთ უკან და ვიამაყებთ იმით, რომ ეს მძიმე გზა ერთად გამოვიარეთ, გავიხსენებთ იმ დღეს, როცა ერთად დავდექით და ეს ერთიანობა რაღაც განსაკუთრებულის საწყისად იქცა.“ - აი, ასე მიმართავს ხოლმე ჯოშ კრონკე არსენალის ქომაგებს. ამ სიტყვის მერე სამ წელზე მეტია გასული, დიდი წარმატება ჯერ არ მოსულა, მაგრამ გზა თითქოს სწორია.

 

 არტეტას არსენალს ჩემპიონობამდე მცირე აკლდება, ბოლო სამი წელია, 2023 წელს სიტისთან ჩამორჩენა 5 ქულა იყო, 2024 წელს 2 ქულა, ახლა კი ძალიან გაუჭირდებათ ლივერპულის დაწევა, მაგრამ ჩვეულ მეორე ადგილს იკავებენ. თითქოს ერთი ნაბიჯია ჩემპიონობამდე დარჩენილი, არტეტა კი ნდობის შემთხვევაში შესაძლოა იმ მწვრთნელად იქცეს, რომელიც ლონდონში ახალ დინასტიას შექმნის.