მარცხი ყოფილ არქიტექტორთან და გამარჯვება 9-წლიან წყევლაზე ბარსელონა-ბაიერნი - ტაქტიკური ანალიზი

 
ზოგადად, გერმანულ სამწვრთნელო სკოლას ერთი რამ ახასიათებს: ეს არის კონკრეტულ გუნდებში ახალი მენტალური წესრიგის დამყარება. მათი გუნდებისთვის არ უნდა არსებობდეს დაუმარცხებელი გუნდი და გადაულახავი ბარიერი, შესაბამისად, ყველა გუნდთან ყალიბდება თანაბარი მიდგომა, არ აქვს მნიშვნელობა, ვის ეთამაშება ეს კონკრეტული გუნდი. ასეთი გზა უკვე გაიარა კლოპმა ლივერპულთან ერთად, რომელმაც სწორედაც პირველად უწოდა ლივერპულს Mentality Monsters. სწორედ ამ გზას დაადგა ახლა ბარსელონა, გერმანული სამწვრთნელო სკოლის კიდევ ერთ გამორჩეულ წარმომადგენელთან ერთად. პირველ რიგში, რაც ფლიკმა ამ გუნდში შეცვალა, ეს არის მენტალური დამოკიდებულება. მან გააღვივა ის ჟინი, რომლის მეშვეობით ბარსელონას პრესინგი გახდა ის იარაღი, რომლისაც მომავალში გუნდებს უნდა ეშინოდეთ. ფლიკის ტაქტიკურ სიახლეებს/მიმოხილვას აუცილებლად მივუძღვნით ცალკეულ სტატიას, მაგრამ დღეს ამ კონკრეტული თამაშისთვის, აუცილებელია ყურადღება გამახვილდეს ამ ასპექტზე, რადგანაც ბაიერნი, პირველ რიგში, სწორედაც რომ მენტალურ დონეზე დაიჩაგრა (რაც არ უნდა უცნაურად მოსასმენი იყოს). ეს გუნდი ~მისმა ყოფილმა არქიტექტორმა გაანადგურა, რომლის წასვლის შემდეგაც „რეკორდმაისტერში“ ე.წ ნელი სიკვდილის ციკლი მიმდინარეობდა, ეს თამაში კი ალბათ ბოლო წვეთი იყო. ნამდვილად, დიდ ინტრიგას შეიცავს ის კომპლექსურობა, რამაც ამ შეხვედრაში ასეთი შედეგი განაპირობა. ამ მიზეზებს ცალკეულად განვიხილავთ.

 

ვენსან კომპანი - პოზიციური თამაშის აპრიორულობა, ტაქტიკური ნაივურობა და რაფინიას ბენეფისი

 უნდა ვისაუბროთ კომპანიზე და პირველ რიგში, გავიგოთ ის, თუ რას გეგმავდა იგი ამ თამაშში „ბლაუგრანას" წინააღმდეგ. ბელგიელი ერთ-ერთი ის მწვრთნელია, რომელიც მწვრთნელად პეპ გუარდიოლას ყალიბდებოდა და შეიძლება ისიც მივიჩნიოთ, რომ გვარდიოლას ყველაზე ორთოდოქსი მიმდევარი სწორედ კომპანია. გუარდიოლას პოზიციური ფეხბურთის მიმდევრებისთვის არსებობს ერთი სახიფათო ზონა, რომელში შესვლაც მწვრთნელისთვის შესაძლოა დამღუპველი იყოს. ეს არის ე.წ „ნაივურობის ზონა“, რამდენად გულუბრყვილოა შენი რწმენა Juego De Posicion-ისადმი და ზოგადად, პოზიციონიზმისადმი. ამ თამაშში კომპანი პირველად დაუპირისპირდა რადიკალურად საპირისპირო მიმდინარეობას, რელაციონიზმს. პირველ რიგში, ეს ნაივურობა კარგად ჩანს სასტარტო შემადგენლობის შერჩევისას. კომპანიმ რატომღაც უარი თქვა ჯამალ მუსიალაზე და სასტარტო შემადგენლობაში ხანში შესული თომას მიულერი გამოჩნდა, რამაც თავიდანვე ეჭვები გააჩინა. აშკარა იყო, რომ ბაიერნის ნახევარდაცვას ე.წ „ფეხები“ დააკლდებოდა, მით უფრო იმის დამატებით, რომ გუნდს პავლოვიჩი გამოაკლდა, რომელიც იოზუა კიმიხისთვის იდეალური დაცვითი პლაცდარმის მისაცემად, ალბათ, კომპანისეული ბაიერნისთვის ყველაზე საკვანძო ფეხბურთელიც არის. აქედან გამომდინარე, პალინია-კიმიხი-მიულერის ცენტრალური ნახევარდაცვის სამეულით გამოსვლა „რეკორდმაისტერისთვის" ერთგვარი ორლესული მახვილი გახლდათ. გამომდინარე იქიდან, რომ ვენსან კომპანი, ალბათ, ერთ-ერთი ყველაზე ორთოდოქსი პოზიციონისტია ბილდაფის ასპექტში, რაფაელ გერეროსა და მაიკლ ოლისეს ფუნქციები ამ შეხვედრაში ძალიან უცნაური ჩანდა. ორივე ცაცია ფეხბურთელი ბელგიელმა მარჯვენა ფლანგზე განამწესა, რაც ნამდვილად რა გამოდგა კარგი კომბინაცია, გამომდინარე იქიდან, რომ ვერც შეტევაში ქმიდნენ საკმარის სიჩქარეს, ხოლო დაცვით ზონაში უამრავი სივრცე რჩებოდა, რაც რაფინიამ უნაკლოდ აითვისა. თუ განლაგებას კარგად დააკვირდებით, დატოვებული სივრცეები ბარსელონას სწორედ იმ ტაქტიკურმა ხრიკმა აათვისებინა, რომელსაც ფლიკი ასე აქტიურად იყენებს. ეს არის უბურთოდ თამაშისას გარემარბების მიერ დაპრესინგებული ცენტრალური მცველები, ამ შემთხვევაში, ლევანდოვსკი მეორე 10-იანის როლს ირგებს და გამომდინარე ფიზიკური ლიმიტაციებიდან და გამოცდილებიდან, მისი ამ როლში თამაში ნამდვილად ამართლებს.

 სწრაფი გოლის შემდეგ პირველი ტაიმის დაახლოებით 20 წუთი ბარსელონამ ძალიან ცუდადაც ჩაატარა. გოლის გატანის შემდგომ, ბარსელონამ რატომღაც გადაწყვიტა, რომ თამაშგარის ხაზის ხშირი მანიპულირება და გრძელი ბურთების ლევანდოვსკიზე გაგზავნა თამაშში დასაბრუნებლად უმოკლესი გზა იქნებოდა, რაც ცხადია უდიდესი შეცდომა გახლდათ. მიუხედავად იმისა, რომ ბაიერნს შუა ხაზში სერიოზულად ჰქონდა ენერგიისა და „ფეხების“ პრობლემა,  მეორე სართულსა და გადმოვარდნილ ბურთებზე ბავარიული კლუბი თავს მაინც კარგად გრძნობდა, რადგან ამ ასპექტში პალინიაცა და კიმიხიც საკმარისად განსწავლულნი არიან. თამაშის ამ მონაკვეთში პასები ძირითადად ინიაკი პენიას მხრიდან მიდიოდა, რაც ცოტა აბსურდულ სურათს ქმნიდა. ამან ბაიერნს მალე გამოფხიზლებისა და ბურთის გაკონტროლების საშუალება მისცა.

 
ამის შემდეგ იყო ბაიერნის გოლის ეპიზოდი, როდესაც გუნდმა პოზიცია მოიპოვა. ამ შემთხვევაში აუცილებელია ვაღიაროთ, რომ გუშინდელ თამაშში „რეკორდმაისტერის" რიგებში ჰარი კეინი, ალბათ, ერთადერთი ნათელი წერტილი იყო, სწორედ ინგლისელი ათავისუფლებდა ზონებს, რისი მეშვეობითაც ბაიერნის ვინგერებსაც ეძლეოდათ დრო სიგანეზე გაეწელათ „ბლაუგრანას“ დაცვის ხაზი. დაწოლა ბევრად შემტევი ბალდეს ფლანგიდან წავიდა, მაგრამ გოლი საპირისპირო მხრიდან გავიდა, გერეიროს ჩარბენებმა ბარსელონას დაცვის ხაზში დაბნეულობა ნამდვილად შეიტანა. აქ კარგად ჩანს, კეინის ასევე ელიტური ხაზებს შორის შერბენა საჯარიმოში, რითიც, საბოლოოდ, ბაიერნმა ანგარიში გაათანაბრა და იმედი გაჩნდა, რომ ამ თამაშსაც „რეკორდმაისტერი“ დამაჯერებლად მოიგებდა.


გარდამტეხი მომენტი და ბარსელონას შემობრუნება

 ჩვენ უკვე ვისაუბრეთ მენტალურ ასპექტზე, ასეთ თამაშებში, ფლიკის ერამდე, როგორც წესი, ბარსელონა დაბრუნებას ვერ ახერხებდა ხოლმე და ფრე ყოველთვის მაქსიმალურ შედეგად მოჩანდა. თუმცა, ტაქტიკურ პერსპექტივაში სამი ფეხბურთელია, რომელთაც შეძლეს და ბარსას თამაშში დაბრუნებასა და შემდგომში თამაშის სათავისო მიმართულებით შეცვლაში საკვანძო როლი ითამაშეს. ესენი არიან პედრი, ბალდე და ფერმინ ლოპესი. ბალდე ის საჭირო რისკი იყო, რომელიც რომელიმე ფეხბურთელს უნდა გაეღო, რათა სათამაშო კრიზისი გადაელახა. იგი მუდმივად ცდილობდა დრიბლინგის ხარჯზე გაეჭრა ხაზი, რაც ზოგჯერ მუშაობდა და ზოგჯერ არა. ყველაზე საკვანძო მოთამაშე ბურთის დაბრუნების ასპექტში კატალონიელთა მხარეს ულაპარაკოდ პედრია, რომელმაც გამოავლინა ის, რის გამოც საერთოდ ბარსელონაში აღმოჩნდა - ელიტური პრესრეზისტულობა და თამაშის კონტროლი. ფლიკმა მას ბევრად ყოვლისმომცველი როლი მიანიჭა, რასაც ძალიან კარგად ასრულებს 21 წლის ესპანელი. ბურთის მიღებისას, ბაიერნის ფეხბურთელებს უბრალოდ მაგნიტივით იზიდავდა, მაგრამ ბურთს არასდროს კარგავდა, მიუხედავად კომპანის ბიჭების გაცხარებული პრესინგისა, ზუსტად ამან ერთგვარად ის მოახერხა, რომ ბაიერნის ფეხბურთელებს პრესინგისთვის საწვავი გამოელიათ და საბოლოო ჯამში მომენტუმი დაკარგეს. ფერმინ ლოპესმა კი, შეიძლება ითქვას, სერიოზული პრობლემები შეუქმნა იოზუა კიმიხს, რომელსაც ჯერ ყვითელი ბარათი აჰკიდა, ხოლო შემდეგ ძალიან ბევრჯერ უმარტივესად ჩაურბინა. ზოგადად, ასეთი მაღალი ენერგეტიკის მატარებელი შემტევი ნახევარმცველების წინააღმდეგ, აუცილებელია ასეთივე ტიპის მშრომელიც ნახევარმცველი, რომელიც ტემპში აჰყვება, მაგრამ მიუნხენის ბაიერნს სწორედაც რომ ალექსანდრ პავლოვიჩი გამოაკლდა, ამის გამო შუა ხაზში მისი არყოფნით სისწრაფე ძალიან დავარდა. პალინია-კიმიხის დუეტს ძალიან გაუჭირდა ფერმინის სწრაფი გადაადგილებების განსაზღვრა და აღკვეთა.

 
მოცემულ განლაგებაზეც კარგად ჩანს, თუ რამხელა ყურადღებაა პედრიზე გადატანილი საყრდენების მხრიდან, რის შედეგადაც ფერმინს ძალიან დიდი სივრცეები რჩება, ასე ითამაშო ერთ-ერთი ყველაზე ენერგიული შემტევი ნახევარმცველის წინააღმდეგ, დანაშაულია. როდესაც მომენტუმი შემობრუნდა და ბარსელონამ ტერიტორია დაიბრუნა, მარკ კასადო ზუსტად იმად მოგვევლინა, რითაც რეალურად კიმიხია განთქმული. უკნიდან მოთამაშე დისპეჩერი, რომელიც გუნდის მთავარი დირიჟორია და მით უფრო ფლიკის, ძალიან კარგი გაგებით, სწორხაზოვნებაში სწორი ოფციის მპოვნელი ფეხბურთელია. შეიძლება ითქვას, ბარსამ კიმიხზე პასუხი იპოვა საკუთარ აკადემიაში. კასადოს მხოლოდ 21 წლის ასაკში მიეცა შანსი, რაც აკადემიის აღზრდილისთვის არც ისე პატარა ასაკია, თუმცა ამ როლს ჯერჯერობით საოცრად კარგად ირგებს.

 ცხადია, გარდა ტაქტიკური ნაწილისა, ამ თამაშში საკვანძო იყო ინდივიდუალურად ფეხბურთელების საკითხიც. ამ თამაშის ერთ-ერთი გმირი, რომელიც ჯერ არ მიხსენებია, ულაპარაკოდ ლამინ იამალია, რომელმაც ალფონსო დევისს მიუნხენურ კარიერაში ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი პერფორმანსი დაადებინა. იამალი იყო ის, ვინც პირველად ანახა ყველას რომ ალფონსო დევისი ძალიან კარგი შემტევი მაგრამ სიმეტრიულად ცუდი დამცველია. იამალის წინააღმდეგ კანადელმა ვერც ერთი კრიტიკული ორთაბრძოლა ვერ მოიგო. ცხადია, ძალიან მკაცრებიც არ უნდა ვიყოთ. აღსანიშნავია, რომ იამალის დონის მეტოქესთან დიდი ხანია ფონზის არ უთამაშია. ერთ მომენტში, როდესაც ფლანგის თავისებურად გაჭრით სცადა საჯარიმოში შეღწევა, გონებაში ამომიტივტივდა სემედუს წინააღმდეგ ჩარბენი, მაგრამ კუნდემ ძალიან დამაჯერებლად გაანეიტრალა იგი. ასევე, ცალკე უნდა აღინიშნოს თამაშის ულაპარაკო ანტიგმირები, რომელთა სინდისზე ნამდვილად არის სამივე გოლი, ეს არის კიმ მინ-ჯესა და დაიო უპამეკანოს დაცვის დუეტი. ფაქტია, რომ ამ მცველებმა ერთმანეთთან ვერანაირი სინერგია ვერ შექმნეს. კიდევ ერთ დიდ თამაშში მათი პერფორმანსი კრიტიკის საგანი გახდა. თუმცა, გამომდინარე იმ ტაქტიკური ნაივურობისა, რაც ვენსან კომპანიმ გამოავლინა, ამ ცენტრალური მცველებისთვის განსაცდელი გარდაუვალი იყო.


შეჯამება

 საბოლოო ჯამში, ფლიკმა თავისი ძლიერი მხარეები გაცილებით სწორად გამოიყენა, ვიდრე კომპანიმ. ბელგიელის ბაიერნის სუსტი მხარეები ფლიკმა რაფინიას მეშვეობით გამოიყენა. კომპანი ზედმეტად ფოკუსირდა ბურთით თამაშის მექნიზმზე, რაც ბუმერანგივით უკან დაუბრუნდა და საბოლოოდ კონტრპროდუქტიული გამოდგა. ამ თამაშში კომპანიმ ჯერჯერობით ყველაზე გახმაურებული მარცხი იწვნია, ხოლო ბარსელონამ ზუსტად იმ იარაღითა და არქიტექტორით დაამარცხა უხერხული მეტოქე, რომლითაც წლების განმავლობაში მარცხდებოდა.