"...რა მალე გავიდა 2 წელი. 2024 წლის 26 მარტი - ამ დღის ემოციები და შეგრძნებები ფეხბურთში ჩემთვის აღარ განმეორდება. მარტო მე არა, ვინც ეს ემოციები განიცადა, დარწმუნებული ვარ, მთელი ცხოვრება არ დაავიწყდება. ნიკა კვეკვესკირი რომ გადამწყვეტ პენალტს ურტყამდა, იმ მომენტში გრძნობა მქონდა დაკარგული. ხელგადახვეულები ვიდექით, დარტყმამდე ჩაკვე რაღაცეებს ხუმრობდა, კვეკვემ რომ გამორბენი დაიწყო, ყველა დადუმდა, ჩავისუნთქეთ, ამოვისუნთქეთ და ევროპის ჩემპიონატზე ვართ!
ზღაპარს დასასრული არ უჩანსო და ჩვენი ეს ემოციები უკვე გერმანიაში გადავიდა. ვგრძნობდით, რომ ჩვეულებრივი რაღაც არ ხდებოდა და განსაკუთრებული დღეები გვქონდა, რითიც სიამოვნებას ვიღებდით. ევროპის ჩემპიონატის პირველ მატჩამდე სულ ცოტა დრო რჩებოდა, მე კი ტრავმა მქონდა და არავინ იცოდა, რა მოხდებოდა. იყო შანსი, მთლიანად ტურნირი გამომეტოვებინა და სულ ამის ფიქრში ვიყავი. ვნერვიულობდი, ყველას რაღაცას ვეკითხებოდი, მაგრამ ზუსტი პასუხი არავინ იცოდა. პირველი თამაში მაინც გამოვტოვე. საბედნიეროდ, პორტუგალიასთან ვითამაშე და ისტორია ერთად დავწერეთ.
ზოგადად, "დიდი თამაშების" თამაში მიყვარს. ადრე, დიდ თამაშებში უფრო წნეხს ვგრძნობდი, ახლა პირიქით, სხვანაირი მიდგომა მაქვს, ვცდილობ წნეხს გავუმკლავდე, მატჩს ხალისით და სიამოვნებით შევხვდე და ვიცი, როგორ მოვამზადო საკუთარი თავი კონკრეტული თამაშისთვის როგორც ფსიქოლოგიურად, ისე ფიზიკურად.
იმ წარმატებულ პერიოდს რომ დავუბრუნდეთ, ვიტყოდი, რომ ყველაფერი ერთიანობის ხარჯზე მოვიდა. წარმოიდგინეთ, გერმანიაში ყოფნისას, ჩვენი ყოველდღიური რუტინა ასეთი იყო - დილით საუზმეზე ჩავდიოდით და ღამე დასაძინებლად შევდიოდით. ამ შუალედში კი მთელი ნაკრები სულ ერთად ვიყავით. ფეხბურთს ვუყურებდით, სხვადასხვა თამაშებით ვერთობოდით, ახლაც ასეა, მაგრამ რა თქმა უნდა, ეს ყველაფერი ზომიერად ხდება და მომზადებაში ხელს არ გვიშლის. ფაქტი ის არის, რომ ერთად ყოფნა ძალიან გვიყვარს და მომავალში ეს ყველაფერი კიდევ უფრო წაგვადგება.
"როცა სავსე დინამო არენაზე გავდივარ, მსგავსი გრძნობა არცერთ სტადიონზე არ მეუფლება. ეს ქართველი გულშემატკივრის დამსახურებაა, თუმცა მეტოქე გუნდის ფეხბურთელიც რომ ვიყო, იგივე აზრზე ვიქნებოდი, რადგან დინამოს სტადიონზე ისეთი აურა და ემოციაა, შეუძლებელია ეს არ შეიგრძნო. ამ ატმოსფეროს, პირველ რიგში, ქართველი ქომაგი ქმნის."
კარგ მოგონებებს არაფერი ჯობია, მაგრამ ჩავარდნაზეც უნდა ვისაუბრო. ბოლო დროს, სასურველი შედეგები არ გვქონდა. არ ვიცი...ალბათ სათანადოდ ვერ მოვემზადეთ. ცივ გონებაზე ერთი დასკვნა გამოვიტანე - განვითარება უნდა განვაგრძოთ, გამოცდილება დავაგროვოთ და ვისწავლოთ, როგორ ვიგებთ თამაშებს, რაშია ჩვენი სიეძლიერე - ამაზე რომ კარგად ვიფიქრებთ, შედეგიც მოვა.
დიდხნიანი პაუზის შემდეგ, კვლავ შევიკრიბეთ და ისევ ისე გვიხარია. ამხანაგური მატჩებია, მაგრამ მოგების გემო უნდა დავიბრუნოთ და ორივე თამაში მოვიგოთ. ძალიან მაღალი დონის ფეხბურთელები გვყავს. წინა თაობის ფეხბურთელებიც ძლიერები იყვნენ და ინდივიდუალურად კარგი მოთამაშეები გვყავდა, მაგრამ განსხვავება ერთია - მაშინ კვარა არ იყო, ახლა კვარა გვყავს.ზოგადად, ეს ახალგაზრდული თაობა ერთმანეთს კარგად იცნობს, ნაკლები წნეხია, ადაპტაცია მარტივია და აქვთ ხასიათი, რომელიც თანამედრვე ფეხბურთს სჭირდება.
...ტელევიზორს რომ ჩართავ, ჩემპიონთა ლიგას უყურებ და 1/4 ფინალში 3 ქართველია, ძალიან კარგი გრძნობაა. წარმატებებს ვუსურვებ მამარდას, კვარას და ქოჩორას. თან, კვარა და მამარდა ერთმანეთს ეთამაშებიან. იმედი მაქვს, ჩემპიონთა ლიგის თასს ქართველი ფეხბურთელი წელსაც ასწევს. ზემოთ ჩაკვე ვახსენე და ისიც მაგარი ფეხბურთელია. ალბათ, ყველაზე კომფორტულად მოედანზე თავს მასთან ერთად ვგრძნობ. დინამო თბილისშიც და ნაკრებშიც ასე იყო, როცა ჩაკვე წინ მიდგას, ჩემთვის დიდი ფუფუნებაა და ყველაფერი მარტივდება.
ხო, ჩემზეც ვიტყვი. კარიერა ისე წავიდა, რომ წლებია შტურმში ვთამაშობ. სიმართლე გითხრათ, არ მქონია ისეთი შემოთავაზება, რომ დამეთმო ის, რაც დღეს შტურმში მაქვს. ჩემი თავი ტოპ 5 ჩემპიონატში ძალიან მაინტერესებს და გვიანი ახლაც არ არის, რაღაცეები წარმოდგენილი მაქვს, მაგრამ წარმოსახვა და რეალობა შეიძლება განსხვავებული იყოს.. ჩემს გადაწყვეტილებებში არაფერს ვნანობ და ვცდილობ, სწორ დროს სწორი არჩევანი გავაკეთო. შეიძლება ბევრი ფიქრობს, რომ ამდენი ხანი ერთ გუნდში დარჩენით არასწორი გადაწყვეტილება მივიღე, თუმცა ჩემთვის, ასე უკეთესი იყო და როგორ ვთქვი, არ ვნანობ.
შტურმი ჩემი მეორე სახლია. აქ თავს ძალიან კარგად ვგრძნობ. ტიტულები მოვიგე და ევროტურნირებზე ვითამაშე. გუნდსაც ვკაპიტნობ ხოლმე. ძალიან საპახუხისმგებლო საქმეა. ვცდილობ, ამ ყველაფერს თავი გავართვა. პასუხისმგებლობის აღებასთან ერთად, ზოგჯერ, ემოციების გამოხატვა საჭიროა, მაგრამ რაც ვიდეოებში ჩანს ხოლმე, ჩემი მხრიდან,ეს ემოციები გადაჭარბებულია და სიმართლე გითხრათ, არ მომწონს. ჩემი გადაჭარბებული ემოციის ნაცვლად, იმ მომენტში შესაძლოა უფრო მშვიდი და მიზანმიმართული საუბარი იყოს საჭირო. გამოგიტყდებით და, გარკვეულწილად, დიდი ხანი გუნდში ყოფნამ, ყველასთან კარგმა და სპორტულმა დამოკიდებულებამ, ჩემს ემოციებს მარტივად გამოხატვის საშუალება მისცა.
გრაცი კარგი ქალაქია. აქაური გულშემატკივრის მხრიდან დიდ პატივისცემას და სიყვარულს ვგრძნობ, რაც მაბედნიერებს. თავისუფალ დროს ოჯახთან ერთად ვატარებ ხოლმე. ახლა ის პერიოდია, რომ სეზონი გადამწყვეტ ფაზაში შედის და მღელვარებაც მატულობს. შტურმს გიზი მამაგეიშვილიც შემოუერთდა, ის გუნდს ძალიან კარგად შეეწყო, ადაპტაცია არ გაჭირვებია, გუნდისთვის კარგი დანამატია და ყველას დიდი იმედი აქვს, რომ მომდევნო მატჩებში დიდ როლს შეასრულებს გუნდის წარმატებაში. მიხარია, რომ ქართველი თანაგუნდელი მყავს, ძალიან კარგი ადამიანი და ფეხბურთელია და იმედია ჩემპიონობას ერთად ვიზეიმებთ!
და ბოლოს... თუ ამ წერილს მომავალი ფეხბურთელი კითხულობს, დაიმახსოვრეთ: საკუთარი თავის საფუძვლიანად შესწავლა, შენი ძლიერი და სუსტი მხარეების კარგად ცოდნა - გამოცდილებამ მაჩვენა, რომ ეს არის თვისება, რომელიც ფეხბურთელს ყველაზე მეტად გამოადგება წარმატების მიღწევაში.
ოთარ კიტეიშვილი
2026 წელი
