ომის ხელოვნება: სიმეონეს გეგმა და ლოს ბლანკოსის უტეხი სული

ეს პირველი გოლის ეპიზოდია - ღია სივრცეში გალანთან იზოლაციაში დარჩენილმა როდრიგომ ძალიან მარტივად შეძლო ბურთთან ერთად მოედნის ცენტრში შეღწევა და კარში დარტყმა.

ატლეტიკო შეტევაში

 
 ამ თამაშის საკმაოდ საინტერესო ასპექტი გახლდათ ის, თუ რამდენად ხშირად გამოიყენებოდა ატლეტიკოს შემტევ ფაზაში ორი ცრუ 9-იანი, თუმცა, ასიმეტრიულმა განლაგებამ „როხიბლანკოს" პრობლემები კონტრშეტევებზე შეუქმნა, მით უფრო იმ ვითარებაში, რომ რეალი საშუალო და დაბალ ბლოკში თავს საკმაოდ დამაჯერებლად იცავდა.


კარგად შესრულებული საშინაო დავალება

 ამ თამაშში მადრიდის რეალმა საყრდენები ძალიან სწორად შეარჩია, რომლებმაც მარტივად შეძლეს ატლეტიკოს ფლანგის შემტევების ეფექტურად განეიტრალება. კამავინგამ და ჩუამენიმ თავიანთი ენერგიით რეალს შუა ხაზში სტაბილურობა შემატეს. რეალ მადრიდის 4-4-2 ბურთის ფლობისას მთლიანად ეფუძნებოდა უსაფრთხოებას - უკანასკნელ ხაზში დამატებითი მოთამაშით. „ჩუამენინგას" მეტოქის შეტევების დროულად აღკვეთა და წინ წასული ფორვარდების მოძრაობაზე სინქრონიზება დაევალა. ორივე ნახევარმცველმა ეს დავალება შესანიშნავად შეასრულა, შედეგად, დაცვის ოთხეულმა მთლიანობა შეინარჩუნა და ზურგს უკან სივრცეები არ გაჩნდა.


 ბურთის ფლობისას ვიხილეთ, ფლანგებიდან როგორ ქმნიდა საფრთხეებს ანჩელოტის გუნდი, მაგრამ - როგორ უმკლავდებოდა რეალი ატლეტიკოს მაშინ, როცა ის ფლობდა ბურთს?! - ატლეტიკოს 3-2-5 განლაგებამ უზრუნველყო რიცხობრივი უპირატესობა ბოლო ხაზზე (5v4). გალანი ზემოთ ადიოდა , მაშინ როცა ლინო ცენტრისკენ იწევდა მარცხენა ათიანის როლს ითავსებდა.

მეორე თამაშში ბელინგემის დაბრუნება მადრიდის რეალისთვის კრიტიკული მნიშვნელობის უნდა ყოფილიყო, გამომდინარე იქიდან, რომ საჯარიმოში მყოფი ფეხბურთელი, რომელიც ატლეტიკოს ასიმეტრიული დაბალი ბლოკის გამო გაჩენილ სივრცეებს გამოიყენებდა, რეალს ამ თამაშში ცალსახად აკლდა. პირველ თამაშში რეალმა საშინაო დავალება ზედმიწევნით კარგად შეასრულა.

ნაწილი II - მეტროპოლიტანო

 
პირველი, რაც ატლეტიკომ საპასუხო მატჩში ცალსახად გამოასწორა, დაცვითი პერფორმანსია. დიდი როლი ითამაშა ძირითად შემადგენლობაში გალაგერისა და რეინილდოს გამოჩენამ, რომლებმაც როდრიგო თამაშიდან გამოთიშეს. ამას, ცხადია, ემატებოდა მეტროპოლიტანოს ატმოსფერო, რომელმაც განაპირობა ძალიან სწრაფი გოლი. ჩემი აზრით, სიმეონე ერთ-ერთი უმთავრესი მინუსი სწრაფი უპირატესობის არასწორად გამოყენებაა. ატლეტიკო აუცილებლად უნდა წასულიყო მეორე გოლზე.

სიმეონეს გვარდია

  
4-4-2 სქემაში ატლეტიკო დაცვითი თამაში შთამბეჭდავი იყო. ამ ზღუდეების გარშემო რეალი ბურთს ძირითადად უშინაარსოდ ფლობდა. ატლეტიკო თთქმის არაფერს თმობდა, გარდა პენალტისა. თერთმეტმეტრიანი ანჩელოტის გუნდის ერთადერთ რეალური კონტრშეტევას მოჰყვა - რეალმა ეს საჩუქარი ვერ შეირგო.


რეალის პრობლემები ბურთის ფლობისას

 ბურთის გარეშე რეალს პრობლემები აქვს. ვინისიუსი, მბაპე და ბელინგემი დროდადრო დახმარებას უწევენ დაცვას, მაგრამ ხშირად თამაშს გარეთაც რჩებიან. ამ თავისებურების გამო ზემოთ ხსენებულ ტრიოსა და ლუკა მოდრიჩს უკეთესი შემტევი მეტოქეები აუცილებლად დიდ საფრთხეებს შეუქმნიან.

 ამ გამოსახულებაზე კარგად ჩანს, თუ რამდენად ინერტულები არიან ეს მოთამაშეები დაცვით ფაზაში. წლევანდელ სეზონში რეალის ამ პრობლემა, თავი უკვე ხშირად იჩინა. სიმეონესთვის სამწუხაროდ, ატლეტიკოს სტრუქტურა არ იძლეოდა იმის საშუალებას, რომ რეალი საკადრისად დასჯილიყო.

 
მეტოქის კოლექტიურად განეიტრალება

ატლეტიკო კარგად ანაწილებდა თავდამსხმელებს შედარებით განიერ პოზიციებზე, რაც საყრდენს საშუალებას აძლევდა, ბურთი საკუთარი კარისკენ შებრუნებულს მიეღო — აქ მთავარი აქცენტი დიაგონალური პროგრესიის შეჩერებაზეა, ვიდრე ბლოკის შიგნით შეღწევაზე. მარცხენა ფლანგზე, მაგალითად, ალვარესი, გალაგერი და რეინილდო ბრწყინვალედ ათანაბრებენ ზეწოლას განაპირა ზონებში, იდეალურად ახერხებდნენ მეტობების შექმნას და ჭრიდნენ ყველა ჩანაფიქრში არსებულ კომბინაციას. რეალს მოუწია საკუთარი ტემპი აეჩქარებინა, რაც ატლეტიკოსთვის მისაღები გახლდათ, რადგან „როხიბლანკო" დაბალ ბლოკში თავს გაცილებით კომფორტულად გრძნობს.


ამ გამოსახულებაზე ჩანს ზუსტად ის ასპექტი, რასაც რეალი დიდად ვერ აკეთებდა მთელი თამაში და ძალიან უჭირდა გადატვირთვების შესრულება.

ატლეტიკოს პარადოქსული ბუნება

 
 ბოლოსკენ აუცილებელია ვისაუბროთ ჩოლოზეც. მისი გუნდები ურთულესი დასამარცხებლები არიან ერთ კონკრეტულ თამაშში, მაგრამ რამდენადაც უცნაური არ უნდა გახლდეთ, პენალტების სერიისთვის ისინი მენტალურად სათანადოდ ვერ ემზადებიან - საქმის ბოლომდე მიყვანა უჭირთ. ატლეტიკოს დღემდე ეს უქმნის უდიდეს პრობლემას, დღემდე ამიტომაა მათ ტიტულატურაში ჩემპიონთა ლიგის გრაფაში 0-იანი. ეს თამაში ატლეტიკომ საკუთარ სცენარში წააგო, იბრძოლა, აწვალა მეტოქე, დაღალა ბოლომდე, ქანცი გააცალა, მაგრამ პენალტებში საოცარი უიღბლობა და მენტალური პრობლემები. ძალიან რთულია ამდენხნიანი სტაჟის მქონე მწვრთნელს რაიმე ასწავლო, მაგრამ ფაქტია, ატლეტიკო საკუთარ შეცდომებზე ვერასდროს სწავლობს.

 
რეალის სამომავლო პრობლემა

 „ბლანკოსმა“ მორიგ ჯერზე, საკუთარ სტილში გატეხა თანამოქალაქე და საკუთარი „კლასობრივი მტერი“, მაგრამ მეორე თამაშმა ნათლად დაგვანახა, რომ „მერენგესს“ ტონი კროოსის შეცვლა ძალიან უჭირთ. ეს განსაკუთრებით ჩანდა მაშინ, როდესაც ჩუამენი რეჯისტას როლს ირგებდა, თანაც ძალიან წარუმატებლად. სანამ ანჩელოტმ კამავინგა არ შემოუშვა მოედანზე, რეალის შეტევები ყოვლად აზრს მოკლებული გახლდათ. ეს პოზიცია გუნდის მამუშავებელი გონია, იგი თუ მორღვეულია, ვინისიუს ჟუნიორი პენალტს აუცილებლად გააფუჭებს, რადგან თამაშის ლოგიკა არ იძლევა სხვა საშუალებას. რეალს ზაფხულში, სატრანსფერო ბაზარზე დიდი გარჯა მოუწევს, რათა ეს პრობლემა დაიძლიოს. ფაქტია, ატლეტიკოს 4-4-2-ის ბლოკს თამაშიდან გუნდმა ვერაფერი მოუხერხა. მბაპე-ვინისიუსი ძალიან ხშირად რჩებოდნენ იზოლაციაში.


 საბოლოო ჯამში, ბრძოლას მხოლოდ არა სწორი მიდგომა და სტრატეგია , არამედ მებრძოლების დონეც და მენტალური მომზადებაც, რომელიც რეალს ამჯერადაც უკეთესი აღმოაჩნდა, ვიდრე ატლეტიკოს. მადრიდული ბურჟუაზია 1/4 ფინალშია, ხოლო ჩოლოს „პროლეტარიატმა“ შემდეგ წელს კიდევ ერთხელ უნდა სცადოს. რა დაგიმალოთ და ნამდვილად დიდი უსამართლობა იქნება ჩოლოსთან, ჩემპიონთა ლიგის ტიტულის გარეშე დაემშვიდობოს „როხიბლანკოს“.