სანაკრებო ფეხბურთის აზრიანად ყურება 2002 წლიდან დავიწყე. სწორედ მაშინ შემიყვარდა გერმანიის ნაკრები, ხოლო საკლუბო ცოტა მოგვიანებით. 2005/06 წლის ჩემპიონთა ლიგა იყო ჩემი პირველი სრულყოფილი ტურნირი. როგორც წესი, გულშემატკივრობას იმ დროს ძლიერი და დომინანტი გუნდების მიმართ იწყებენ, მე კი არც თუ კარგ დღეში მყოფი ბაიერნი ავირჩიე. 90-იანები საქართველოში უფრო დიდხანს გაგრძელდა, ვიდრე უბრალოდ ერთი ათწლეული, ამიტომაც 2000-იანი წლების დასაწყისშიც მარტივი არ იყო ფეხბურთის ყურება, გენერატორზე გულშემატკივრობა, ჟურნალი „სპორტსიახლენი“ და დიმა ობოლაძის ხმა შავ-თეთრი ყუთიდან იყო ჩვენი თაობის ნირვანა.
2005/06 წლების ლიგის წინ დენიც სტაბილურად გვქონდა ქვეყანაში და სამშაბათობით „სპორტსიახლენის“ ყოველი ახალი ნომერი მოჰქონდა მამაჩემს. ასე დაიწყო ჩემი და „რეკორდმაისტერის" სიყვარულის ისტორია. ცოდვა გამხელილი ჯობსო და იმ ბაიერნში, რომლის გულშემატკივრობა დავიწყე, ორ კაცს ვცნობდი: ოლივერ კანსა და მიხაელ ბალაკს, 2002 წლის მსოფლიო ჩემპიონატიდან. იმ წელს მიუნხენელებს იუვენტუსი ჯგუფში იუვენტუსი ჰყავდათ. ჩემი პირველი დიდი თამაშიც ბაიერნი-იუვე იყო. აი აქ კი კანსა და ბალაკზე მეტად უცნობ ბიჭზე - სებასტიან დაისლერზე გადავირიე, რომელმაც იუვეს ფლანგელები აიკლო და პირადად მოიგო ის თამაში (2-1 დაისლერის და დემიკელისის გოლებით). სებამ გოლი მეორე თამაშშიც შეაგდო, მაგრამ ტურინში მიუნხენელები დამარცხდნენ, 1-2. ამ დღიდან სება ჩემი გმირი გახდა. სამწუხაროდ, ტრაგიკული გმირი.
სებასტიან დაისლერი, 1980 წლის 5 იანვარს ბადენ-ვიურტემბერგის მიწის პატარა ქალაქ ლორახში დაიბადა. ამ მხარეში ფეხბურთი ძალიან უყვართ, სამხრეთულმა რეგიონმა გერმანიას არაერთი დიადი ფეხბურთელი აჩუქა: ოლივერ კანი, იურგენ კლისმანი, ოლივერ ბირჰოფი, იოზუა კიმიხი. შვაბებზე (ბადენ-ვიურტემბერგი შვაბური მხარეა) არსებობს ასეთი სტერეოტიპი, ამბობენ, რომ ისინი ძალიან ხარბები და გაუმაძღრები არიან. სტერეოტიპების დიდი მოტრფიალე როდი ვარ, მაგრამ ერთი რამ ცხადზე ცხადია - ამ რეგიონში დაბადებულ ფეხბურთელებს მოედანზე დადებითი კუთხით სიხარბე მუდმივად ეტყობათ. დაკვირვებიხართ ოლივერ კანის თვალებს? ან იოზუა კიმიხზე ფოკუსირდით უახლოეს თამაშებში. ისინი მაქსიმალურად ცდილილობენ, მოედანს დაეწაფონ და ხარბად შეიგრძნონ ფეხბურთის გემო. მინიმალურით არასდროს არიან კმაყოფილნი.
„ბასტი ფანტასტი" , როგორც მას ეძახდნენ, განსხვავებული შვაბი იყო. მუდამ სევდიანი დიდი თვალებითა (ეტყობა შინაგანად გრძნობდა) და ბლანჟეთი, რომლითაც კიდევ უფრო ემსგავსებოდა ჰაინრიხ ბიოლის ტრაგიკულ პერსონაჟს. გერმანიაში ბევრზე დაუმყარებიათ იმედი, მაგრამ დაისლერი არავის ჰგავდა, არ იყო ტიპური გერმანელი. ალემანური თვისებების გარდა, მას სამხრეთული ტექნიკაც გააჩნდა. თანაბარი წარმატებით თამაშობდა ორივე ფლანგზე, მის არსენალში შეხვდებოდით ბრწყინვალე პასს, დარტყმასა და დრიბლინგს. ერთი სიტყვით, ყველა თვისება ჰქონდა დიდი ფეხბურთის სათამაშოდ. სება გერმანიისა და მსოფლიო ფეხბურთის მომავალი იყო. მიუხედავად მისი ტრაგიკული კარიერისა, ფოლკერ ფინკე, ალბათ, დღემდე ნანობს, ახიმ შტოკერისთვის ნათქვამ სიტყვებს - - ეს ბიჭი ფრაიბურგს არ გამოადგებაო.
სებამ ბუნდელსიგური კარიერა მიუნხენგლადბახის ბორუსიაში დაიწყო და მალევე ბერლინის ჰერტას შეუერთდა, სადაც გაითქვა კიდეც სახელი. 2002 წლის მსოფლიოზე, მიხაელ ბალაკთან ერთად, „მანშაფტის" უპირობო ლიდერი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ავსტრიასთან ამხანაგურ მატჩში მუხლის ტრავმა მიიღო და ტურნირის გამოტოვება მოუწია. ეს იყო სებას პირველი დიდი დარტყმა. უიღბლობების მიუხედავად, ცხადად ჩანდა, რომ დაისლერს დედაქალაქში მიუნხენელები არ დატოვებდენ. 2002 წელს ის გერმანული ფეხბურთის გრანდს - მიუნხენის ბაიერნს შეუერთდა. ქრონიკული ტრავმების მიუხედავად, სება „რეკორდმაისტერის" ლიდერად იკვეთებოდა, მაგრამ მალევე მიიღო მეორე მძიმე დარტყმა. ტრავმის გამო ევრო 2004-ის გამოტოვებაც მოუწია. „სუპერ სება" არ ნებდებოდა და გერმანიაშიც იმედი ჰქონდათ, რომ საშინაო მუნდიალზე სება ნაკრების ლიდერი თუ არა, თანალიდერი მაინც გახდებოდა და გერმანიას ჩემპიონობას მოუტანდა. ნამდვილად ვერ გეტყვით, დაისლერის მსოფლიოზე ყოფნის შემთხვევაში რამდენად გამართლდებოდა ეს პროგნოზი ან გაუტანდა თუ არა მისთვის საყვარელ იტალიელებს ნახევარფინალში, მაგრამ ფაქტი ერთია - დაისლერმა ეს მსოფლიოც გამოტოვა. ამ ყველაფერს დაემატა ფსიქოლოგიური პრობლემები, ფეხბურთელს ოთახიდან გამოსვლაც კი არ სურდა.
2007 წლის იანვარს, ყატარში შეკრებაზე ყოფნისას დაისლერმა ული ჰიონესს დაურეკა და შეხვედრა სთხოვა. კლუბის, ნაკრებისა და გერმანელი ხალხის სახელით ული სებას დიდხანს სთხოვდა ფეხბურთში დარჩენას, მაგრამ 27 წლის ბიჭს მეტი აღარ შეეძლო. ფიზიკურად და ფსიქოლოგიურად ფეხბურთი მისგან ზედმეტად ბევრს მოითხოვდა. ის უნდა წასულიყო.
აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ მიუნხენის ბაიერნი ბოლომდე დაუდგა გვერდით საკუთარ ფეხბურთელს და არცერთი წამით არ მიუტოვებია. ული შვილივით ექცოდა და მასთან ერთად ებრძოდა ყველა პრობლემას. მისი დაბრუნება ყველას სურდა: რუმინიგეს, ჰიონესს, ბეკენბაუერს, ანგელა მერკელს, თვით შალკე 04-ისა და მიუნხენგლადბახის გულშემატკივრებსაც კი. მთელი გერმანია მისთვის ლოცულობდა, მაგრამ ალემანთა იმედი აუსრულებელი დარჩა.
„ფეხბურთის თამაში აღარ მსიამოვნებს. ფეხბურთი ჩემთვის ტანჯვად იქცა. მეტი აღარ შემიძლია. წავედი!” - ამ სიტყვებით დაგვემშვიდობა დაისლერი, გულშემატკივრებს კი გატეხილი გულები და უდიდესი სევდა დაუტოვა. მას შემდეგ სება ერიდება ტელევიზიებსა და ჟურნალისტებს. მისი კამერებთან ბოლო ვიზიტი 2009 წლით თარიღდება, როდესაც თავისი წიგნი „უკან ცხოვრებაში" წარადგინა.
მიუნხენის დატოვების შემდეგ სება ბრაზილიელ მეგობარ გოგონასთან, იუნის დოს სანტოს სანტანასთან ერთად ბერლინში ცხოვრობდა, მაგრამ დედაქალაქის ტემპს დიდხანს ვერ გაუძლო და სანტანასაც დაშორდა. როგორც ამბობენ, მშობლიურ ლიორახში დაბრუნდა. ბოლო წლებში მეორე ვერსიაც გაჩნდა - ფრაიბურგთან ახლოს ვილაში მეგობარ გოგოსთან ერთად ცხოვრობსო. დაისლერი, მართლაც, შუა საუკუნეების მოთხრობაში აღწერილ მოჩვენებას დაემსგავსა. ფრაიბურგსა და ლიორახში ყველა გეტყვით, რომ სება სადღაც აქ ცხოვრობს, მაგრამ ის არავის უნახავს. გერმანელი ჟურნალისტების ინფორმაციას თუ დავუჯერებთ, ბოლო წლებში სებამ სამოყვარულო ტურნირიც ითამაშა, გოლებიც ბლომად გაიტანა და ხალხთან ღიმილიანი სახითაც საუბრობდა, მაგრამ ფოტოს გადაღებაზე კატეგორიულ უარს აცხადებდა და პაპარაციებს ერიდებოდა. ხალხში კი ჭორები დადის - თურმე, დაისლერი ხშირად სტუმრობს პატარა მოედნებს, უცნობებს შეერევა და გულიანდაც აგორებს ბურთსო. ერთი ეგაა, ერთსა და იმავე ადგილას მეორედ არასდროს ჩნდება. ვერც გაამტყუნებ, ის ტრავმებთან ერთად ჟურნალისტებმაც დატანჯეს და ფსიქოლოგიურად გატეხეს. ძველი ჭრილობების გახსნა და იმის გახსენება, რომ ოდესღაც გერმანიის იმედი იყო, სებასთვის ზედმეტად მტკივნეულია. „ბასტი ფანტასტის" ეპოქას შექმნა შეეძლო, რომ არა უიღბლობა, მაგრამ ეს ყველაფერი ახლა წარსულია. წარსულის საზარელ აჩრდილებს ვერც მიუნხენის გიჟურ ტემპზე აყოლით, ვერც ბერლინსა და ბერგჰაინში თავდავიწყებული გართობით გაექცეოდა. სებამ ყველაფერი უკან მოიტოვა და დიდი, ნაღვლიანი, ბავშვური თვალებით ლორახის გზას გაუყვა. ახლა სებასტიან დაისლერისთვის მთავარი სიმშვიდისა და სიცოცხლით ტკბობის უნარის დაბრუნებაა. ხოდა, მგონი, გამოუვიდა კიდეც.
მიუნხენის დატოვების შემდეგ სება ბრაზილიელ მეგობარ გოგონასთან, იუნის დოს სანტოს სანტანასთან ერთად ბერლინში ცხოვრობდა, მაგრამ დედაქალაქის ტემპს დიდხანს ვერ გაუძლო და სანტანასაც დაშორდა. როგორც ამბობენ, მშობლიურ ლიორახში დაბრუნდა. ბოლო წლებში მეორე ვერსიაც გაჩნდა - ფრაიბურგთან ახლოს ვილაში მეგობარ გოგოსთან ერთად ცხოვრობსო. დაისლერი, მართლაც, შუა საუკუნეების მოთხრობაში აღწერილ მოჩვენებას დაემსგავსა. ფრაიბურგსა და ლიორახში ყველა გეტყვით, რომ სება სადღაც აქ ცხოვრობს, მაგრამ ის არავის უნახავს. გერმანელი ჟურნალისტების ინფორმაციას თუ დავუჯერებთ, ბოლო წლებში სებამ სამოყვარულო ტურნირიც ითამაშა, გოლებიც ბლომად გაიტანა და ხალხთან ღიმილიანი სახითაც საუბრობდა, მაგრამ ფოტოს გადაღებაზე კატეგორიულ უარს აცხადებდა და პაპარაციებს ერიდებოდა. ხალხში კი ჭორები დადის - თურმე, დაისლერი ხშირად სტუმრობს პატარა მოედნებს, უცნობებს შეერევა და გულიანდაც აგორებს ბურთსო. ერთი ეგაა, ერთსა და იმავე ადგილას მეორედ არასდროს ჩნდება. ვერც გაამტყუნებ, ის ტრავმებთან ერთად ჟურნალისტებმაც დატანჯეს და ფსიქოლოგიურად გატეხეს. ძველი ჭრილობების გახსნა და იმის გახსენება, რომ ოდესღაც გერმანიის იმედი იყო, სებასთვის ზედმეტად მტკივნეულია. „ბასტი ფანტასტის" ეპოქას შექმნა შეეძლო, რომ არა უიღბლობა, მაგრამ ეს ყველაფერი ახლა წარსულია. წარსულის საზარელ აჩრდილებს ვერც მიუნხენის გიჟურ ტემპზე აყოლით, ვერც ბერლინსა და ბერგჰაინში თავდავიწყებული გართობით გაექცეოდა. სებამ ყველაფერი უკან მოიტოვა და დიდი, ნაღვლიანი, ბავშვური თვალებით ლორახის გზას გაუყვა. ახლა სებასტიან დაისლერისთვის მთავარი სიმშვიდისა და სიცოცხლით ტკბობის უნარის დაბრუნებაა. ხოდა, მგონი, გამოუვიდა კიდეც.
