სექტემბრის „მესხი“ - ნაკრების დადებითი ბალანსი

პრემიერმა განაცხადა „ბორის პაიჭაძის არენა“ ამორტიზებულიაო და სანაკრებო მატჩიც „მიხეილ მესხზე“ ჩაინიშნა. მოთხოვნა დიდია, ადგილი ცოტა. თუმცა, გვახსოვს პერიოდი, როცა ნაკრების თამაშებზე „მესხის სტადიონიც“ კი არ ივსებოდა. ელემენტალურად, არ აინტერესებდა ხალხს.
ადრე ერთი ასეთი მითიც არსებობდა, რომ „ლოკომოტივზე“ ნაკრები არ აგებდა. ქომაგი ცდილობდა ცრურწმენების ხარჯზე მაინც შეექმნა განწყობა, ახლა კი ეგ არ გვჭირდება, ახლა ქომაგიც ისე შეიცვალა, როგორც საქართველოს ნაკრები.

სექტემბრის თვეში სულ ხუთი შეხვედრა ჩაუტარებია ნაკრებს „მიხეილ მესხზე“:

2001 წლის პირველ სექტემბერს უნგრეთთან - მსოფლიოს 2002 წლის საკვალიფიკაციო ეტაპზე;
2001 წლის 5 სექტემბერს ლიეტუვასთან - მსოფლიოს 2002 წლის საკვალიფიკაციო ეტაპზე;
2004 წლის 8 სექტემბერს ალბანეთთან - მსოფლიოს 2006 წლის საკვალიფიკაციო ეტაპზე;
2005 წლის 3 სექტემბერს უკრაინასთან - მსოფლიოს 2006 წლის საკვალიფიკაციო ეტაპზე;
2011 წლის 2 სექტემბერს ლატვიასთან - ევროპის 2012 წლის საკვალიფიკაციო ეტაპზე;

2001 წელი - ვაკე თუ დიდუბე?

2001 წლის სექტემბერში საქართველოს ნაკრებმა ორი მატჩი გამართა - უნგრეთთან პირველ სექტემბერს და ლიეტუვასთან 5 სექტემბერს. წარმოდგენის შესაქმნელად და განწყობის აღსადგენად გიო ახვლედიანის სვეტს გავიხსენებ:

„დღეს კიდევ ერთხელ, ფეხბურთია!

მეგობართაგან, ახლობელთაგან, თუ ნაცნობთაგან თამაშზე არავინ მიდის. ყველას ეზარება, ან, უბრალოდ არ უნდა. ერთადერთი მიზეზი სტადიონზე წასვლისა თუ გაკრთება ლაპარაკებში, ისაა, რომ „ლოკომოტივზე“ ჯერ არ ვყოფილვართ და ვნახოთ ერთი, აქებენ როგორც საცქერალ ადგილსო. თუმცა, ამაზეც ხელს ჩაიქნევენ ხოლმე, მაგის ნახვაც მოესწრებაო. ერთმა უბნელმა ძმაბიჭმა თქვა, დაგინებული მქონდა, რომ ნაკრების საყურებლად არ წავალ (ბოლოს ერთად ვიყავით იტალიაზე) მაგრამ ბილეთი მაჩუქეს და თანაც მე დაგინებული მქონდა, რომ აი, ამ სტადიონზე არ მოვალ-მეთქიო და ახლა კიდევ „ლოკომოტივიაო“. თუმცა, ისიც ყოყმანობს, ტელევიზორს ხომ არ ჩავუჯდე, ამდენი საინტერესო თამაშიაო“.

საბოლოოდ, რა ქნა გიოს უბნელმა ძმაბიჭმა არ ვიცი, წავიდა თუ არა „ლოკომოტივზე“, გარისკა თუ არა ღირსება.

ნაკრებმა ისტორიაში პირველად ითამაშა „ლოკომოტივზე“. არადა, „პაიჭაძეზე“ გადატანის სრული საფუძველი ჰქონდათ. მიზეზი ძალიან საინტერესოა, უნგრელები მატჩის წინ გავიდნენ ვარჯიშზე და.. შუქი ჩაქვრა.

აი რას წერდა გაზეთი სარბიელი:

„დღევანდელი საქართველო - უნგრეთის მასპინძელმა „ლოკომოტივმა“ სტუმრებს თვალი ჩაუკრა და მერე საერთოდ ჩაბნელდა. დაბნელებამდე სტუმრებმა მხოლოდ ნახევარი საათი წაივარჯიშეს და შუქის მოსვლას რომ არ დაადგა საშველი უკმაყოფილოებმა დატოვეს ვაკის მიდამოები. ამ ამბავს კი, შესაძლოა, უნგრელთა პროტესტი მოჰყვეს და მერე რას გადაწყვეტენ უეფაში, ჯერ მხოლოდ ღმერთმა იცის. პროტესტი და ჩივილი უნგრელების საქმეა, ჩვენ კი ჩვენი ვიკითხოთ. საქმე ისაა, რომ ჩაბნელებულ „ლოკომოტივს“ გუშინ ვერაფრით უწამლეს და ფედერაციაში ზუსტად ისიც ვერ გვითხრეს, რომელი სტადიონი უმასპინძლებს დღევანდელ საქართველო - უნგრეთს“.

არც საქართველოს ნაკრების მატჩისწინა ვარჯიშს ჩაუვლია მშვიდად. მაშინდელი ნაკრების მთავარი პრობლემა ერთიანი სულისკვეთება იყო, ფეხბურთელებს საერთო ღირებულებები არ ჰქონდათ და ყველაზე კარგად ეს მოედანზე ჩანდა. სარბიელმა ეს ამბავიც შემოგვინახა:

„ალექსანდრე იაშვილი და შოთა არველაძე, ღმერთმა იცის, რაზე შელაპარაკდნენ და ერთმანეთზეც გაიწიეს. თანაგუნდელები დროულად ჩაერივნენ საქმეში და მცირე კონფლიქტიც იქვე ჩაიფარცხა. ვარჯიშის ბოლოს ფეხბურთელებმა კარში ბლომად ურტყეს და „ლოკომოტივის“ სტადიონიც მალევე დატოვეს. დღეს კი მატჩია. ჩვენი შემარცხვენელი უნგრელები კვლავ გვემუქრებიან და საქართველოდან სამი ქულით გამგაზვრებას აპირებენ“.

საბოლოოდ, შუქი აღარ ჩამქრალა. გადაიდო ერთი წლით და მერე ჩაქვრა, რუსეთის ნაკრებთან მატჩში, თუმცა, ეგ უკვე სხვა ამბავია.
ნაკრებში ალექსანდრე ჩივაძე დაბრუნდა. დავით ყიფიანისა და რევაზ ძოძუაშვილის დუეტი უნგრეთთან გასვლითი მარცხის შემდეგ გაათავისუფლეს. ჩივაძემ დაბრუნება მოგებით აღნიშნა - ჯერ უნგრეთთან მოიგო 3:1, შემდეგ კი ლიეტუვა დაამარცხა ალექსანდრე იაშვილის დუბლით – 2:0.